به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، واقعۀ کربلا را می توان از ابعاد مختلف مورد بررسی قرار داد، واقعه ای که تقابل حق و باطل را به همراه داشت، واقعه ای که در آن سبط رسول خدا به همراه نوامیس شان در کنار تعداد محدودی از یاران خود در مقابل خیل عظیمی از حرامیان قرار گرفتند و شد آنچه که نباید می شد؛ اما در این بین نباید نادیده گرفت نکات آموزنده و عاشقانه ای را که در این حادثه صورت گرفت.

نباید به سادگی عبور کرد از کنار عشق و علاقه ای که در سپاه سید و سالار شهیدان موج می زد، از کنار وفاداری و محبت و اخلاق مداری ای که بین لشکریان حضرت حاکم بود و نباید غافل شد از محبت و دلسوزی متقابلی که بین امام و همسر و فرزندان شان وجود داشت.

عشق و علاقه ای که نشأت گرفته از تربیتی صحیح و وفادارانه بود و در اعماق وجود عاشورائیان مشاهده می شد. محبتی که طوفان حوادث نتوانست آن را متزلزل و حتی از آن بکاهد و یا در طول زمان آن را سرد کند.[۱] محبتی که در جای جای واقعۀ کربلا و گفت وگوهای رد و بدل شده بین اصحاب و امام زمانشان و جانفشانی هایی که در کارزار عمل داشتند می توان شاهد بود.

احترام و ادبی را که حضرت برای یاران و همسر و فرزندانشان قائل بودند و عشق و اطاعت پذیری ای که آنان نسبت به معشوق خود حسین بن علی قائل بودند نمی توان جای دیگری دید! چگونه می توان از عشق همسرانه و مادرانه ای که حضرت رباب نسبت به امام حسین علیه السلام و حضرت علی اصغر داشتند بی توجه و بی تأمل عبور کرد، و از خود نپرسید واقعا چه عشق و علاقه ای در وجود این بانو وجود داشت که با وجود گذشت سالیان سال نتوانست آنچه که گذشت را فراموش کند؟

همان ربابی که در مجلس عبیدالله بن زیاد سر مقدس امام را در آغوش گرفت و شعری خواند بدین مضمون:

«حسین جان فراموش نمی کنم آن نیزه هایی را که بر بدنت وارد کردند، فراموش نمی کنم که دشمنان جنازه پاره پاره تو را روی خاک گرم کربلا گذاشتند.»[۲]

و یا چگونه می توان نادیده گرفت بانویی به نام ام البنین را که با وجود شهادت پسران رشیدش، مدام از حسین بن علی علیه السلام یاد می کرد! و نمونه های متعدد دیگری از این جنس عشق و علاقه که تنها حکایتگر حکومت مهر و محبت سالار شهیدان بر قلوب اهل بیت و یاران و دلدادگانشان خواهد داشت. مهر و محبتی که می توان آن را از اهداف و معیارهای اصلی ایمان دانست، همان عشق و علاقه ای که پیوسته معصومین به آن تأکید داشتند و می فرمودند: «هل الدین إلا الحب» [۳] و حقیقتا آیا دینداری چیزی غیر از حب و عشق ورزیدن به حقیقت و پاکی و خوبی ها می تواند باشد؟!

* حجت الاسلام طاهر قلی زاده محمدی، استاد حوزه علمیه قم

======================

پی نوشت:

[۱] «عن ابن سنان عن جعفر بن محمد ع قال نظر النبی ص إلی الحسین بن علی ع و هو مقبل فأجلسه فی حجره و قال إن لقتل الحسین حرارة فی قلوب المؤمنین لا تبرد أبدا ثم قال ع بأبی قتیل کل عبرة قیل و ما قتیل کل عبرة یا ابن رسول الله قال لا یذکره مؤمن إلا بکی؛ امام باقر علیه السلام فرمودند: پیامبر(ص) به امام حسین علیه السلام نگاه کردند در حالیکه او به سمت ایشان می آمدند، پس ایشان امام حسین علیه السلام را در دامان خود نشانیدند و فرمودند: پدرم فدای کشته و اشک بشود؛ از امام باقر در ادامه سؤال شد که منظور پیامبر از کشته و اشک کیست؟ فرمودند همان که هیچ مؤمنی او را یاد نمی کند مگر اینکه گریه کند از برای او». (مستدرک الوسائل/ ج ۱۰/ ص ۳۱۸)

[۲] واحسینا فلا نسیت حسینا ::: اقصدته اسنه الادعیاء ::: غادروه بکربلاء صریعا ::: لا سقی الله جانبی کربلاء [منتهی الآمال، ص ۴۱۴، و ریاحین الشریعه، ج۳، ص۳۱۳]

[۳] وسائل الشیعه، ج: ۱۶، ص: ۱۷۱

انتهای پیام/