به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، زیارتنامه اربعین از متون روایی شیعه است که شیخ صدوق آن را در کتاب «التذهیب» خود از صفوان جمال و ایشان از امام صادق علیه السلام نقل کرده است. جالب است بدانیم در عمدۀ زیارتنامه های مأثور (روایی) ما، اندیشۀ رجعت و مهدویت نهفته است و این امر ناشی از عظیم ترین برنامۀ خدا یا همان امر ظهور است که در قرآن و روایات با عناوینی مثل «امر الله» یاد می شود.

در فرازهای آخر این زیارتنامه می خوانیم «و أشهد أن الأئمة من ولدک کلمة التقوی و أعلام الهدی و العروة الوثقی و الحجة علی أهل الدنیا»؛ یعنی شهادت می دهم که ائمه از فرزندان تو (حسین (ع)) کلمۀ تقوا، پرچم های هدایت، ریسمان محکم و نیز حجت بر اهل دنیا هستند. بعد در ادامه می خوانیم «و أشهد أنی بکم مؤمن و بإیابکم موقن بشرائع دینی و خواتیم عملی و قلبی لقلبکم سلم و أمری لأمرکم متبع و نصرتی لکم معدة حتی یأذن الله لکم فمعکم معکم لا مع عدوکم»

در این قسمت، امام صادق علیه السلام چند آموزه را در قبال روش رفتار با ائمه علیهم السلام به ما می آموزند:

۱- گام اول، ایمان به عترت

۲- یقین به رجعت عترت

۳- تسلیم قلبی یا داشتن قلب سلیم نسبت به عترت

۴- تابع امر عترت

۵- آمادگی جهت نصرت عترت تا زمان اذن حکومت حقه

۶- معیت و همراهی با عترت

۷- عدم همراهی با دشمنان عترت

تمام این موارد حلقه های متصل به هم هستند، یعنی هر فرد مؤمنی که ادعای ایمان به عترت را دارد، باید در عین حال از دشمنان عترت دوری و تبری داشته باشد و با آنها و منویاتشان همراهی نکند بلکه همراهی با اهل بیت وحی و تابعان ایشان را پیشۀ راه خود کند. شاید بارزترین آیه در این باره آیۀ۵۱ سورۀ مائده باشد که فرمود «یا أیها الذین آمنوا لا تتخذوا الیهود و النصاری أولیاء بعضهم أولیاء بعض و من یتولهم منکم فإنه منهم إن الله لا یهدی القوم الظالمین»؛ ای اهل ایمان، یهود و نصاری را ولی خود نگیرید (و منویات آنها را الگوی خود قرار ندهید.) آنان اولیای یکدیگرند [ و تنها به روابط میان خود وفا دارند]. و هر کس از شما، یهود و نصاری را ولی خود گیرد، عین خود آنهاست؛ بی تردید خدا گروه ستمکار را هدایت نمی کند. در عوض، در آیۀ۵۵ می فرماید «إنما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلاة و یؤتون الزکاة و هم راکعون»؛ یعنی ولی شما خدا، رسولش و کسانی است که ایمان آوردند؛ همانها که نماز را اقامه کردند و زکات دادند، در حالی که در رکوع بودند.

اینها گام های نخست هر فرد و جامعۀ ایمانی جهت حرکت به سمت ظهور و نصرت اهل بیت وحی است که در پرتو تبعیت از این انوار مقدس حاصل می شود.

در یک زاویۀ نگاه دیگر، فرد و جامعه ای که ایمان به رجعت اهل بیت وحی پس از عصر ظهور را دارد، سعی می کند قلبا تسلیم ایشان باشد و مسیر تبعیت را پیش بگیرد تا همواره زمینه های نصرت عترت را در خود تقویت کند و به این ترتیب در بزنگاه های حساس، اهل بیت را همراهی کند و با دشمنان ایشان به مقابله برخیزد. مقدمۀ تمام اینها، ایمان و بعد اصلاح صفات و رفتار منطبق بر آموزه های وحی است.

انتهای پیام/