مشرق_ دعای امام سجاد علیه السلام:



(۱) ای کسی که گره هر سختی به دست تو گشوده شود وای که تندی شدائد به عنایتت می شکند، ای که راه بیرون شدن از تنگی و رفتن به سوی آسایش از تو خواسته شود،

(۲) دشواری ها به لطف تو آسان گردد و وسایل زندگی و اسباب حیات به رحمت تو فراهم آید و قضا به قدرتت جریان گیرد و همه چیز به اراده تو روان شود،

(۳) تنها به خواست تو بی آنکه فرمان دهی، همه چیز فرمان برد، و هر چیز محض اراده ات بی آنکه نهی کنی از کار بایستد،

(۴) در تمام دشواری ها تو را می خوانند و در بلیات و گرفتاری ها به تو پناه جویند، غیر از بلایی که تو دفع کنی بلایی برطرف نگردد و گرهی نگشاید مگر تواش بگشایی،

(۵) الهی بلایی بر من فرود آمده که سختی و ثقل آن مرا در هم شکسته و گرفتاری هایی بر من حمله ور شده که تحملش برای من دشوار است



(۶) و آن را تو از باب قدرتت بر من وارد کرده ای و به اقتدار خود متوجه من نموده ای،

(۷) اله من، چیزی را که تو آورده ای کسی نبرد و آنچه تو فرستاده ای دیگری باز نگرداند و بسته تو را کسی نگشاید و چیزی را که تو بگشایی دیگری نبندد و آنچه را تو دشوار نموده ای کسی آسان نکند و آن را که تو ذلیل کرده ای یاوری نباشد،

(۸) پس بر محمد و آلش درود فرست و به رحمتت الها - در آسایش را به رویم باز کن و به قدرتت صولت سلطان غم را در میدان حیات من بشکن و مرا در موردی که از آن شکوه دارم به عنایت و احسانت کامیاب کن و به درخواست من شیرینی اجابت بچشان و از سوی خودت رحمت و گشایشی دلخواه نصیبم فرما و برایم نجات و خلاصی سریع از گرفتاری ها مقرر کن

(۹) و مرا به خاطر چیرگی غم از رعایت واجبات و به کار بستن مستحبات خود باز مدار؛

(۱۰) چرا که من به سبب آنچه به سرم آمده بی تاب و توان شده، و قلبم از تحمل آنچه در زندگیم رخ نموده، لبریز از اندوه گشته و تو به رفع گرفتاری هایم و دفع آنچه در آن در افتاده ام توانایی پس قدرتت را درباره من به کار بر، گرچه از جانب تو مستحق آن نیستم، ای صاحب عرش.



متن حدیث:



وکان من دعائه علیهالسلام اذا عرضت له مهمة او نزلت به ملمة و عندالکرب



یا من تحل به عقدالمکاره، و یا من یفثأ به حد الشدآئد

و یا من یلتمس منهالمخرج الی روح الفرج، ذلت لقدرتک الصعاب، و تسببت بلطفک الأسباب، و جری بقدرتک القضاء، و مضت علی إرادتک الأشیاء.

فهی بمشیتک دون قولک مؤتمرة، و بإرادتک دون نهیک منزجرة.

أنت المدعو للمهمات، و أنت المفزع فی الملمات، لا یندفع منها إلا ما دفعت، و لا ینکشف منها إلا ما کشفت

و قد نزل بی یا رب ما قد تکأدنی ثقله، و ألم بی ما قد بهظنی حمله.

و بقدرتک أوردته علی و بسلطانک وجهته إلی.



فلا مصدر لما أوردت، و لا صارف لما وجهت، و لا فاتح لما أغلقت، و لا مغلق لما فتحت، و لا میسر لما عسرت، و لا ناصر لمن خذلت.

فصل علی محمد و آله، و افتح لی یا رب باب الفرج بطولک، و اکسر عنی سلطان الهم بحولک، و أنلنی حسن النظر فیما شکوت، و أذقنی حلاوة الصنع فیما سألت، و هب لی من لدنک رحمة و فرجا هنیئا، و اجعل لی من عندک مخرجا وحیا.

و لا تشغلنی بالاهتمام عن تعاهد فروضک، و استعمال سنتک.

فقد ضقت لما نزل بی یا رب ذرعا، و امتلأت بحمل ما حدث علی هما، و أنت القادر علی کشف ما منیت به، و دفع ما وقعت فیه، فافعل بی ذلک و إن لم أستوجبه منک، یا ذا العرش العظیم.





«صحیفه سجادیه، دعای هفتم»