جواز عبور از صراط قیامت - تسنیم
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، رسول خدا صلی الله علیه و آله در بخشی از خطبۀ خویش دربارۀ مراقبت از ماه مبارک رمضان فرمود «أیها الناس من حسن منکم فی هذا الشهر خلقه کان له جوازا علی الصراط یوم تزل فیه الأقدام؛ یعنی ای مردم، هرکه اخلاق خود را در این ماه نیکو کند، از صراط آسان بگذرد، آن روز که قدم ها بر آن بلغزد.»
حسن خلق یا همان اخلاق حسنه گوهری است که طبق روایات، خداوند آن را نصیب برگزیدگان از خلایق می کند و نباید تصور شود به آسانی به دست می آید. خیلی ها حسن خلق را با خوش مشربی و خنده رویی اشتباه می گیرند در حالی که اینها شعبه ای از حسن خلق هستند. اخلاق حسنه ای که مدنظر دین است، زیرمجموعۀ ایمانیات شکل می گیرد، به این لحاظ هرچه ایمان فرد قوی تر باشد، اخلاق او حسنه تر خواهد شد؛ خداوند هم در قرآن همواره ایمان را مقدم بر عمل و رفتار کرده و بارها فرموده «و الذین آمنوا و عملوا الصالحات …». با این حال گریزی نیست و باید به صورت مصداقی وارد مصادیق حسن خلق شویم.
به عنوان نمونه احسان به والدین یکی از مصادیق حسن خلق است. چند درصد از مؤمنان توانسته اند به تعبیر قرآن حتی به والدین اف نگویند و یا روی ترش نکنند؟ عمدۀ ما ایرانیان حسن خلق خود را در برخوردهای سطحی و محترمانه با دوستان و اطرافیان می سنجیم نه والدین و خانواده. آن قدر که به اطرافیان احترام قائلیم، به خانواده احترام قائل نیستیم. به دنبال جایگاه اجتماعی و جا باز کردن در دل دیگران هستیم تا والدین و خانواده. از این جهت است که آن نوع اخلاقیاتمان در برخورد با دیگران نیز مبتنی بر ایمان نیست بلکه ریاست و با اندک تلاطمی بنای اخلاقمان فرو می ریزد و شخصیت افراد را مورد خدشه قرار می دهیم.
بنابراین وقتی به صورت مصداقی وارد محاسن اخلاق می شویم، می بینیم بسیاری از ما درجا می زنیم، اما با این حال نباید نا امید شد و باید همواره والدین و اطرافیان را تکریم و احترام کرد، منتها با این نیت که خداوند امر فرموده احسان به والدین داشته باشید و با دیگران خوب برخورد کنید؛ از جمله آنکه در آیۀ۱۵ احقاف فرمود «و وصینا الإنسان بوالدیه إحسانا …» یعنی به انسان توصیه کردیم که به والدین خود احسان کند و با حسن خلق با آنان برخورد کند. یا در آیۀ۸۳ سورۀ بقره فرمود «و قولوا للناس حسنا»؛ یعنی با مردم حسن برخورد داشته باشید. همچنین در آیۀ۱۳۴ آل عمران و در وصف ومتقین فرمود «الذین ینفقون فی السراء و الضراء و الکاظمین الغیظ و العافین عن الناس و الله یحب المحسنین»؛ یعنی (متقین) همان ها که در گشایش و تنگ دستی انفاق می کنند و خشم خود را فرو می برند و از [ خطاهای ] مردم در می گذرند و خدا نیکوکاران را دوست دارد.
به همین ترتیب می توان در سایر عرصه های فردی و اجتماعی مصادیق حسن خلق را یافت و به آن عمل کرد؛ به عنوان نمونه فردی که در اداره ای مشغول به کار است و به مردم خدمات ارائه می دهد، باید چه شاخصه های رفتاری و اخلاقی را در خود نهادینه کند تا خدا و خلق او از آن فرد راضی شوند. آیا به اندازه ای که برای رفع مشکلات خود قدم بر می دارد، به آن میزان برای رفع مشکل مراجعین وقت و توان می گذارد؟ آیا با ترشرویی با ارباب رجوع برخورد می کند و یا نهایت تکریم و احترام؟
انتهای پیام/
حسن خلق یا همان اخلاق حسنه گوهری است که طبق روایات، خداوند آن را نصیب برگزیدگان از خلایق می کند و نباید تصور شود به آسانی به دست می آید. خیلی ها حسن خلق را با خوش مشربی و خنده رویی اشتباه می گیرند در حالی که اینها شعبه ای از حسن خلق هستند. اخلاق حسنه ای که مدنظر دین است، زیرمجموعۀ ایمانیات شکل می گیرد، به این لحاظ هرچه ایمان فرد قوی تر باشد، اخلاق او حسنه تر خواهد شد؛ خداوند هم در قرآن همواره ایمان را مقدم بر عمل و رفتار کرده و بارها فرموده «و الذین آمنوا و عملوا الصالحات …». با این حال گریزی نیست و باید به صورت مصداقی وارد مصادیق حسن خلق شویم.
به عنوان نمونه احسان به والدین یکی از مصادیق حسن خلق است. چند درصد از مؤمنان توانسته اند به تعبیر قرآن حتی به والدین اف نگویند و یا روی ترش نکنند؟ عمدۀ ما ایرانیان حسن خلق خود را در برخوردهای سطحی و محترمانه با دوستان و اطرافیان می سنجیم نه والدین و خانواده. آن قدر که به اطرافیان احترام قائلیم، به خانواده احترام قائل نیستیم. به دنبال جایگاه اجتماعی و جا باز کردن در دل دیگران هستیم تا والدین و خانواده. از این جهت است که آن نوع اخلاقیاتمان در برخورد با دیگران نیز مبتنی بر ایمان نیست بلکه ریاست و با اندک تلاطمی بنای اخلاقمان فرو می ریزد و شخصیت افراد را مورد خدشه قرار می دهیم.
بنابراین وقتی به صورت مصداقی وارد محاسن اخلاق می شویم، می بینیم بسیاری از ما درجا می زنیم، اما با این حال نباید نا امید شد و باید همواره والدین و اطرافیان را تکریم و احترام کرد، منتها با این نیت که خداوند امر فرموده احسان به والدین داشته باشید و با دیگران خوب برخورد کنید؛ از جمله آنکه در آیۀ۱۵ احقاف فرمود «و وصینا الإنسان بوالدیه إحسانا …» یعنی به انسان توصیه کردیم که به والدین خود احسان کند و با حسن خلق با آنان برخورد کند. یا در آیۀ۸۳ سورۀ بقره فرمود «و قولوا للناس حسنا»؛ یعنی با مردم حسن برخورد داشته باشید. همچنین در آیۀ۱۳۴ آل عمران و در وصف ومتقین فرمود «الذین ینفقون فی السراء و الضراء و الکاظمین الغیظ و العافین عن الناس و الله یحب المحسنین»؛ یعنی (متقین) همان ها که در گشایش و تنگ دستی انفاق می کنند و خشم خود را فرو می برند و از [ خطاهای ] مردم در می گذرند و خدا نیکوکاران را دوست دارد.
به همین ترتیب می توان در سایر عرصه های فردی و اجتماعی مصادیق حسن خلق را یافت و به آن عمل کرد؛ به عنوان نمونه فردی که در اداره ای مشغول به کار است و به مردم خدمات ارائه می دهد، باید چه شاخصه های رفتاری و اخلاقی را در خود نهادینه کند تا خدا و خلق او از آن فرد راضی شوند. آیا به اندازه ای که برای رفع مشکلات خود قدم بر می دارد، به آن میزان برای رفع مشکل مراجعین وقت و توان می گذارد؟ آیا با ترشرویی با ارباب رجوع برخورد می کند و یا نهایت تکریم و احترام؟
انتهای پیام/
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «جواز عبور از صراط قیامت - تسنیم» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.