به گزارش حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان،سوره هود یازدهمین سوره جزء یازدهم و دوازدهم و از سوره های مکی قرآن کریم است.

آیه ۱۳ این سوره درباره تحدی قرآن، آیه ۸۶ درباره بقیه الله و آیه ۱۱۴ درباره تبدیل سیئات به حسنات از آیات مشهور و نامدار این سوره است.

سوره هود درباره حضرت هود (ع) پیامبر قوم عاد، قصص انبیاء، مبارزه با فساد و انحراف، حرکت در راه مستقیم حق، اثبات حقانیت وحی و قرآن، اعجاز و تحدی قرآن، مسئله علم خدا و ابتلا و آزمایش انسان در مسیر تکامل و انتخاب احسن سخن می گوید.

بر اساس روایات، هر کس سوره هود را قرائت کند،۱۰ برابر تعداد کسانی که به حضرت نوح (ع) ایمان آورده اند یا تکذیبش کرده اند و نیز به تعداد موافقان و مخالفان حضرت هود (ع)، حضرت صالح (ع)، حضرت شعیب (ع)، حضرت لوط (ع)، حضرت ابراهیم (ع) و حضرت موسی (ع) به او پاداش داده می شود و چنین کسی در قیامت سعادتمند خواهد بود.

امام باقر (ع) درباره فضیلت سوره هود می فرماید: هر کس این سوره را در هر جمعه قرائت کند در قیامت در زمره پیامبران مبعوث خواهد شد و گناهانش به او شناسانده نخواهد شد.

در تفسیر برهان برای تلاوت این سوره خواصی مانند افزایش نیروی بدنی و برآورده شدن حاجات ذکر شده است.

فایل صوتی تلاوت آیات ۶ تا ۲۸ سوره هود با صدای مهدی فروغی

متن آیاتی از سوره هود همراه با ترجمه

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خدای بخشاینده مهربان

و ما من دابة فی الأرض إلا علی الله رزقها و یعلم مستقرها و مستودعها ۚ کل فی کتاب مبین ﴿٦﴾

و هیچ جنبنده ای در زمین نیست مگر اینکه روزیش بر عهده خداست و او قرارگاه و محل مردنش را می داند همه اینها در کتابی روشن ثبت است (۶)

و هو الذی خلق السماوات و الأرض فی ستة أیام و کان عرشه علی الماء لیبلوکم أیکم أحسن عملا ۗ و لئن قلت إنکم مبعوثون من بعد الموت لیقولن الذین کفروا إن هٰذا إلا سحر مبین ﴿٧﴾

و اوست کسی که آسمان ها و زمین را در شش هنگام آفرید و عرش او بر آب بود تا شما را بیازماید که کدام یک نیکوکارترید! و اگر بگویی: شما پس از مرگ برانگیخته خواهید شد قطعا کسانی که کافر شده اند خواهند گفت: این ادعا جز سحری آشکار نیست (۷)

و لئن أخرنا عنهم العذاب إلیٰ أمة معدودة لیقولن ما یحبسه ۗ ألا یوم یأتیهم لیس مصروفا عنهم و حاق بهم ما کانوا به یستهزئون ﴿٨﴾

و اگر عذاب را تا چندگاهی از آنان به تاخیر افکنیم حتما خواهند گفت: چه چیز آن را باز می دارد؟ آگاه باش روزی که عذاب به آنان برسد از ایشان بازگشتنی نیست و آنچه را که مسخره می کردند آنان را فرو خواهد گرفت (۸)

و لئن أذقنا الإنسان منا رحمة ثم نزعناها منه إنه لیئوس کفور ﴿٩﴾

و اگر از جانب خود رحمتی به انسان بچشانیم سپس آن را از وی سلب کنیم قطعا نومید و ناسپاس خواهد بود (۹)

و لئن أذقناه نعماء بعد ضراء مسته لیقولن ذهب السیئات عنی ۚ إنه لفرح فخور ﴿١٠﴾

و اگر پس از محنتی که به او رسیده نعمتی به او بچشانیم حتما خواهد گفت: گرفتاری ها از من دور شد! بی گمان او شادمان و فخرفروش است (۱۰)

إلا الذین صبروا و عملوا الصالحات أولٰئک لهم مغفرة و أجر کبیر ﴿١١﴾

مگر کسانی که شکیبایی ورزیده و کارهای شایسته کرده اند که برای آنان آمرزش و پاداشی بزرگ خواهد بود (۱۱)

فلعلک تارک بعض ما یوحیٰ إلیک و ضائق به صدرک أن یقولوا لولا أنزل علیه کنز أو جاء معه ملک ۚ إنما أنت نذیر ۚ و الله علیٰ کل شیء وکیل ﴿١٢﴾

و مبادا تو برخی از آنچه را که به سویت وحی می شود ترک گویی و سینه ات بدان تنگ گردد که می گویند: چرا گنجی بر او فرو فرستاده نشده یا فرشته ای با او نیامده است؟ تو فقط هشداردهنده ای و خدا بر هر چیزی نگهبان است (۱۲)

أم یقولون افتراه ۖ قل فأتوا بعشر سور مثله مفتریات و ادعوا من استطعتم من دون الله إن کنتم صادقین ﴿١٣﴾

یا می گویند: این قرآن را به دروغ ساخته است بگو: اگر راست می گویید ده سوره برساخته شده مانند آن بیاورید و غیر از خدا هر که را می توانید فرا خوانید (۱۳)

فإلم یستجیبوا لکم فاعلموا أنما أنزل بعلم الله و أن لا إلٰه إلا هو ۖ فهل أنتم مسلمون ﴿١٤﴾

پس اگر شما را اجابت نکردند بدانید که آنچه نازل شده است به علم خداست و اینکه معبودی جز او نیست پس آیا شما گردن می نهید؟ (۱۴)

من کان یرید الحیاة الدنیا وزینتها نوف إلیهم أعمالهم فیها و هم فیها لا یبخسون ﴿١٥﴾

کسانی که زندگی دنیا و زیور آن را بخواهند جزای کارهایشان را در آنجا به طور کامل به آنان می دهیم و به آنان در آنجا کم داده نخواهد شد (۱۵)

أولٰئک الذین لیس لهم فی الآخرة إلا النار ۖ و حبط ما صنعوا فیها و باطل ما کانوا یعملون ﴿١٦﴾

اینان کسانی هستند که در آخرت جز آتش برایشان نخواهد بود و آنچه در آنجا کرده اند به هدر رفته و آنچه انجام می داده اند باطل گردیده است (۱۶)

أفمن کان علیٰ بینة من ربه و یتلوه شاهد منه و من قبله کتاب موسیٰ إماما و رحمة ۚ أولٰئک یؤمنون به ۚ و من یکفر به من الأحزاب فالنار موعده ۚ فلا تک فی مریة منه ۚ إنه الحق من ربک ولٰکن أکثر الناس لا یؤمنون ﴿١٧﴾

آیا کسی که از جانب پروردگارش بر حجتی روشن است و شاهدی از خویشان او پیرو آن است و پیش از وی نیز کتاب موسی راهبر و مایه رحمت بوده است دروغ می بافد؟ آنان که در جستجوی حقیقت اند به آن می گروند و هر کس از گروه های مخالف به آن کفر ورزد آتش وعده گاه اوست پس در آن تردید مکن که آن حق است و از جانب پروردگارت آمده است ولی بیشتر مردم باور نمی کنند(۱۷)

و من أظلم ممن افتریٰ علی الله کذبا ۚ أولٰئک یعرضون علیٰ ربهم و یقول الأشهاد هٰؤلاء الذین کذبوا علیٰ ربهم ۚ ألا لعنة الله علی الظالمین ﴿١٨﴾

و چه کسی ستمکارتر از آن کس است که بر خدا دروغ بندد؟ آنان بر پروردگارشان دروغ عرضه می شوند و گواهان خواهند گفت: اینان بودند که بر پروردگارشان دروغ بستند هان! لعنت خدا بر ستمگران باد (۱۸)

الذین یصدون عن سبیل الله و یبغونها عوجا و هم بالآخرة هم کافرون ﴿١٩﴾

همانان که مردم را از راه خدا باز می دارند و آن را کج می شمارند و خود آخرت را باور ندارند (۱۹)

أولٰئک لم یکونوا معجزین فی الأرض و ما کان لهم من دون الله من أولیاء ۘ یضاعف لهم العذاب ۚ ما کانوا یستطیعون السمع و ما کانوا یبصرون ﴿٢٠﴾

آنان در زمین درمانده کنندگان خدا نیستند و جز خدا دوستانی برای آنان نیست عذاب برای آنان دو چندان می شود آنان توان شنیدن حق را نداشتند و حق را نمی دیدند (۲۰)

أولٰئک الذین خسروا أنفسهم و ضل عنهم ما کانوا یفترون ﴿٢١﴾

اینانند که به خویشتن زیان زده و آنچه را به دروغ برساخته بودند از دست داده اند (۲۱)

لا جرم أنهم فی الآخرة هم الأخسرون ﴿٢٢﴾

شک نیست که آنان در آخرت زیانکارترند (۲۲)

إن الذین آمنوا و عملوا الصالحات و أخبتوا إلیٰ ربهم أولٰئک أصحاب الجنة ۖ هم فیها خالدون ﴿٢٣﴾

بی گمان کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده و با فروتنی به سوی پروردگارشان آرام یافتند آنان اهل بهشتند و در آن جاودانه خواهند بود (۲۳)

مثل الفریقین کالأعمیٰ و الأصم و البصیر و السمیع ۚ هل یستویان مثلا ۚ أفلا تذکرون ﴿٢٤﴾

مثل این دو گروه چون نابینا و کر در مقایسه با بینا و شنواست آیا در مثل یکسانند؟ پس آیا پند نمی گیرید؟ (۲۴)

و لقد أرسلنا نوحا إلیٰ قومه إنی لکم نذیر مبین ﴿٢٥﴾

و به راستی نوح را به سوی قومش فرستادیم گفت:من برای شما هشداردهنده ای آشکارم (۲۵)

أن لا تعبدوا إلا الله ۖ إنی أخاف علیکم عذاب یوم ألیم ﴿٢٦﴾

که جز خدا را نپرستید زیرا من از عذاب روزی سهمگین بر شما بیمناکم (۲۶)

فقال الملأ الذین کفروا من قومه ما نراک إلا بشرا مثلنا و ما نراک اتبعک إلا الذین هم أراذلنا بادی الرأی و ما نریٰ لکم علینا من فضل بل نظنکم کاذبین ﴿٢٧﴾

پس سران قومش که کافر بودند گفتند: ما تو را جز بشری مثل خود نمی بینیم و جز جماعتی از فرومایگان ما آن هم نسنجیده نمی بینیم کسی تو را پیروی کرده باشد و شما را بر ما امتیازی نیست بلکه شما را دروغگو می دانیم (۲۷)

قال یا قوم أرأیتم إن کنت علیٰ بینة من ربی و آتانی رحمة من عنده فعمیت علیکم أنلزمکموها و أنتم لها کارهون ﴿٢٨﴾

گفت: ای قوم من به من بگویید اگر از طرف پروردگارم حجتی روشن داشته باشم و مرا از نزد خود رحمتی بخشیده باشد که بر شما پوشیده است آیا ما باید شما را در حالی که بدان اکراه دارید به آن وادار کنیم؟» (۲۸)

انتهای پیام/