به گزارش خبرنگار مهر، یکی از جانسوزترین وقایع کربلا، حکایت طفل شش ماهه ای است که تشنگی امانش را بریده. نه قطره آبی است که لبانش را تازه کند و نه شیری که نیمه جانی در کالبد نحیفش بدمد. دیری نمی شود که بر «قنوت» دستان پدر با تیری سه شعبه، از «ربنای» او سیراب می شود.

آئین مربوط به گهواره علی اصغر (ع)، قدمتی به بلندای آفتاب و تاریخ واقعه عاشورا دارد. طبق پژوهش نگارنده در کشورهای متعدد اسلامی از جمله پاکستان، بنگلادش، افغانستان، عراق، بحرین و لبنان نیز همچون سرزمین ایران ارادتی ویژه به ساحت مقدس سرباز شش ماهه صحرای کربلا قائل هستند، «گهواره ای که تاریخ را تکان داد…»

پیشینه آذین بندی گهواره (محتک بندی) در شهر شنبه شهرستان دشتی را همزمان با آئین سنتی علم، کتاب روضه الشهدا، نوحه پامنبری و تعزیه ظهر عاشورا به حدود ۳۰۰ سال پیش، نسبت داده اند.

در اغلب مساجد، تکایا و حسینیه ها نظیر مسجد امام سجاد (ع) شنبه ، بعد از گذشت قرن ها هنوز هم برخی از زنان دلداده عاشورایی منصب آذین بندی و نگهداری گهواره علی اصغر (ع) را از نیاکان خود به ارث برده و لایی لایی و سرودخوانی می کنند.

دلیل بستن گهواره در شنبه توسط زنان، ریشه در تخصص آنان یعنی تهیه پارچه های رنگارنگ سبز و قرمز و زرد و پولک نشان و دوخت و دوز و سنجاق کوبی آن و بافت ظریف انواع گمپوله (گلمه) و آئین ویژه «لایی لایی خوانی» دارد، که عمدتا در حوزه مهارت زنان است.