به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، فرعون عنوانی است که به پادشاه ستمگر زمان حضرت موسای نبی (ع) گفته می شود. قرآن، فرعون را پادشاهی متکبر معرفی می کند که مدعی بود پروردگار مردم مصر است. او قوم بنی اسرائیل را که پیش از این در زمان پیامبری حضرت یوسف در مصر ساکن شده بودند، به خدمت گرفت و با انگیزه پیشگیری از ولادت حضرت موسی دستور داد فرزندان پسر قوم بنی اسرائیل را به محض ولادت به قتل برسانند.

موسی (ع) پس از رسیدن به پیامبری مأمور شد که با فرعون سخن بگوید تا ایمان آورد و بنی اسرائیل را رها کند،اما فرعون با وجود ظهور معجزات و نشانه ها به دست حضرت موسی(ع)، حاضر به پذیرفتن دعوت توحیدی او نشد و به ایشان نسبت ساحری داد. خداوند برای تنبه فرعون و مردم مصر بلاهای متعددی را متوجه آنها کرد اما آنها باز ایمان نیاوردند.

هنگامی که مرحله اول یعنی خشکسالی و زیانهای مالی در فرعونیان، اثر بیدارکننده نگذاشت، نوبت مرحله دوم که مجازات های سخت تر و شدیدتر بود فرا رسید و خداوند آنها را به بلاهای پی در پی و کوبنده که به طور متناوب نازل می شد، گرفتار کرد، اما متأسفانه باز هم بیدار نشدند. در آیات مورد بحث در سوره اعراف به عنوان مقدمه ای برای نزول این بلاها می فرماید فرعونیان گفتند «و قالوا مهما تأتنا به من آیة لتسحرنا بها فما نحن لک بمؤمنین (۱۳۲) «هر گونه پدیده شگرفی که به وسیله آن ما را افسون کنی برای ما بیاوری، ما به تو ایمان آورنده نیستیم.»

در چنین شرایطی مورد قهر خداوند قرار گرفتند و مبتلا به ۵ بلای طوفان، هجوم ملخ ها، کنه، هجوم قورباغه ها و خون آلود شدن نیل شدند «فأرسلنا علیهم الطوفان و الجراد و القمل و الضفادع و الدم آیات مفصلات فاستکبروا و کانوا قوما مجرمین (۱۳۳) پس بر آنان طوفان و ملخ و کنه ریز و غوکها و خون را به صورت نشانه هایی آشکار فرستادیم و باز سرکشی کردند و گروهی بدکار بودند.»

رفتاری که فرعون و فرعونیان در قبال این عذابها پیش گرفتند، جالب توجه است. آنها در هر بار که مبتلا به هر یک از این عذابها می شدند، بسوی موسی علیه السلام روی می آوردند و از ایشان تقاضا می کردند از خدا بخواهد عذاب را از سر آنان بردارد «و لما وقع علیهم الرجز قالوا یا موسی ادع لنا ربک بما عهد عندک لئن کشفت عنا الرجز لنؤمنن لک و لنرسلن معک بنی إسرائیل (۱۳۴) و هنگامی که عذاب بر آنان فرود آمد، گفتند: «ای موسی، پروردگارت را به عهدی که نزد تو دارد برای ما بخوان، اگر این عذاب را از ما برطرف کنی حتما به تو ایمان خواهیم آورد و بنی اسرائیل را قطعا با تو روانه خواهیم کرد.»

اما پس از آنکه خداوند به تقاضای موسی (ع) عذاب را بر می داشت، به سرکشی خود مشغول می شدند و این، اوج تکبر و عهدشکنی آنان را می رساند. «فلما کشفنا عنهم الرجز إلی أجل هم بالغوه إذا هم ینکثون (۱۳۵) و چون عذاب را -تا سررسیدی که آنان بدان رسیدند- از آنها برداشتیم باز هم پیمان شکنی کردند.»

برخی نکاتی که در این آیات وجود دارد، به این صورت که برطرف کردن عذاب و قهر الهی، تنها به دست خداوند است و راه اجابت دعا و روی آوردن به درگاه او، اقدام از طریق برگزیدگان اوست همچنان که کافران نیز از طریق توسل به اولیای خدا، نتیجه می گرفتند و این مسئله نشان می دهد فرعونیان به وجود خدایی کارساز برای حضرت موسی علیه السلام اعتقاد داشتند، اما تکبر آنها مانع هدایتشان شد.

دیگر اینکه گاهی ما انسانها در سختی ها رو به درگاه اولیای الهی می آوریم و ایشان را واسطه بین خود و خدای خود قرار می هیم؛ اما به محض آنکه خداوند بلا را دور می کند، به رفتارها و عادتهای قبلی خود باز می گردیم.

نکته بعد اینکه عده ای که خود را روشنفکر می دانند، اعتقادی به واسطه فیض و مجراهای خداوند یعنی پیامبران و ائمه علیهم السلام ندارند و با این شعار که تنها خداست که مشکلات را برطرف می کند، کاری با مقولاتی همچون توسل ندارند؛ متأسفانه این تفکر در فرقه ضاله وهابی نیز وجود دارد. در حالی که طبق این آیات، فرعونیان دانستند که در مشکلات باید از واسطه خداوند یعنی موسای نبی بهره بگیرند.

انتهای پیام/