به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، تاریخ اسلام پس از فوت رسول خدا صلی الله علیه و آله نمایانگر یکی از شوم ترین رویدادهای دوران زندگانی اهل بیت وحی بود، طوری که تبعات آن، تمام بستر جامعه اسلامی را تا عصر حاضر فرا گرفت. این رویداد همان ماجرای سقیفه بنی ساعده بود که طی آن، سران امت اسلام با زیر پا نهادن وصیت پیامبر اسلام نسبت به سر سپردگی درباره خلافت امیرالمؤمنین علیه السلام، جسارت بر خاندان وحی را بر خود جایز شمردند، به خانه اهل بیت نبی یورش بردند، آتش بر در خانه ایشان زدند و دستان برترین وصی پیامبران را بستند تا به زور از ایشان عهد خلافت بگیرند. از همان زمان بود که برخی محبان عترت به سکوت امیر مؤمنان ایراد گرفتند که آن حضرت توصیه پیامبر نسبت به صبر بر این مصیبت را به آنها گوشزد کرد.

با این وجود حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها که خود به عنوان برترین خلایق در پایبندی به عهد خویش نسبت به سرسپردگی درباره خلافت و ولایت امیر مؤمنان بود، آرام و قرار نداشت و با وجود جراحت های ناشی از جسارت معاندان و منافقان امت، وظیفه خویش دانست به بهانه های مختلف دست به روشنگری بزند و امت را نسبت به خطایشان توبیخ و یا بیدار کند، هرچند سودی در این کار نمی دید، اما سخنان آن بانوی بزرگوار از یک سو سندی تاریخی بر این رویداد شوم بود و از دیگر سو باب هایی از معارف را به روی شیعیان خویش در آینده گشود.

به عنوان مثال محمود بن لبید نقل می کند پس از وفات رسول الله صلی الله علیه و آله در کنار قبر حمزه، فاطمه زهرا سلام الله علیها را در حال گریه مشاهده کرد. پس از آنکه آن بانو آرام گرفت، خدمت ایشان رسید و درباره علت سکوت امیر مؤمنان پرسش هایی انجام داد. آن بانوی بزرگوار فرمود «ای اباعمر، رسول الله فرمود «مثل امام، همانند کعبه است که مردم به سراغ آن می روند، نه آنکه کعبه، به سراغ مردم بیاید؛ مثل الإمام مثل الکعبة إذ تؤتی و لا تأتی.»

سپس آن بانوی بزرگوار به برخی دلایل صفاتی و رفتاری امت در رویگردانی از خلافت امیر مؤمنان اشاره کرده، فرمود:

آنها هواپرستی را برگزیدند و بر اساس رأی و نظر شخصی خود عمل کردند، هلاکت و نابودی بر آنان باد. سپس بانو ادامه داد:

آیا نشنیدند کلام خدا را که فرمود: «و ربک یخلق ما یشاء و یختار ما کان لهم الخیرة؛ پروردگار تو هرچه بخواهد، می آفریند و هرچه بخواهد، برمی گزیند، آنان (در برابر او) اختیاری ندارند.» (قصص۶۸) آری شنیدند، اما همان گونه که قرآن فرمود: «فإنها لا تعمی الأبصار و لکن تعمی القلوب التی فی الصدور؛ چشم های ظاهر نابینا نمی شود، بلکه دل هایی که در سینه هاست، کور می شود.» (حج ۴۶) افسوس که آنان آرزوها و هوس های دنیایی خود را تحقق بخشیدند و از مرگ و قیامت غافل ماندند. «فتعسا لهم و أضل أعمالهم؛ خدا نابودشان می کند و آنان را در کارهایشان گمراه خواهد کرد.» (محمد ۸) پروردگارا به تو پناه می برم از کمی یاران پس از فراوانی آنان.»

بر این اساس، حضرت زهرا سلام الله علیها به این گزاره های رفتاری و اخلاقی امت اسلام به ویژه سران آنها اشاره کردند:

۱- و اختاروا بشهوتهم: شهوت های (نفسانی و مادی) را اختیار کردند.

۲- عملوا بآرائهم: دچار خودرأیی شدند و رأی رسول خدا (ص) و خلیفه زمان را نادیده گرفتند.

۳- بسطوا فی الدنیا آمالهم: بساط آرزوهایشان را در دنیا گستردند.

۴.و نسوا آجالهم: آجال و فرجام خویش را فراموش کردند.

آن بانوی بزرگوار تبعه این خصلت های منفی امت را با این آیه بیان کردند: «فإنها لا تعمی الأبصار و لکن تعمی القلوب التی فی الصدور»؛ یعنی بصیرتشان کور و دچار کوردلی شدند.

از این کلام حضرت زهرا سلام الله علیها این نکته حاصل می شود که این چهار خصلت منفی هرگاه در فرد، جریان و یا جامعه ای حاکم شود، تبعه آن دوری از خداوند و امام معصوم و اولیای الهی خواهد بود و نتیجه ای جز کوردلی را به همراه نخواهد داشت. شهوات نفسانی و مادی، خودرأیی و افسارگسیختگی در معارف و احکام شرعی، آرزوهای طول و دراز دنیوی و فراموشی مرگ و قیامت مسائلی هستند که همواره در طول تاریخ انسان ها را به بیراهه ها و پرتگاه های اخلاقی سوق داده اند و بلکه هر کدام از آنها کافی ست انسان از مسیر حق، خارج و خود را در برزخی عمیق و پست احساس کنند.

انتهای پیام/