مهر | دین و اندیشه | شنبه، ۲۴ آبان ۱۴۰۴ - ۱۳:۲۳

در یکی از خشکسالی های دوران زندگی حضرت امام امیرالمومنین علی علیه السلام، ایشان نماز باران اقامه کردند و پس از آن خطبه ای خواندنی ایراد کردند.

به گزارش خبرنگار مهر، دعا برای بارش باران و نزول نعمات الهی قدمتی به طول حیات بشر دارد.
انسان های مؤمن هر از گاهی که در سرزمین خود درگیری بحران خشکسالی می شدند دست به دعا بر می داشتند و از خداوند بارش باران را درخواست می کردند.
در یکی از خشکسالی های دوران زندگی حضرت امام امیرالمومنین علی علیه السلام، ایشان نماز باران اقامه کردند و پس از آن خطبه ای خواندنی ایراد کردند.
این سخنان امام، خطبه ای است بسیار پر معنی و پرمحتوا با تعبیراتی بسیار زیبا و عمیق.
امام علیه السلام در آغاز خطبه، مشکلات ناشی از خشکسالی را بیان می کند و ضمن شرح این معنی اشاره به این می فرماید، که بسیاری از این گونه حوادث ناشی از گناهان و اعمال مردم است سپس دست به درگاه خدا برمی دارد و با عبارات مختلف از پیشگاه قادر متعال، تقاضای نزول باران می کند.
عبارات امام علیه السلام در این زمینه به قدری دلنشین است که انسان را در یک فضای روحی مملو از معنویت فرو می برد.
اللهم قد انصاحت جبالنا و اغبرت أرضنا و هامت دوابنا و تحیرت فی مرابضها و عجت عجیج الثکالی علی أولادها و ملت التردد فی مراتعها و الحنین إلی مواردها، اللهم فارحم أنین الآنة و حنین الحانة، اللهم فارحم حیرتها فی مذاهبها و أنینها فی موالجها.
اللهم خرجنا إلیک حین اعتکرت علینا حدابیر السنین و أخلفتنا مخایل الجود فکنت الرجاء للمبتئس و البلاغ للملتمس، ندعوک حین قنط الأنام و منع الغمام و هلک السوام ألا تؤاخذنا بأعمالنا و لا تأخذنا بذنوبنا، و انشر علینا رحمتک بالسحاب المنبعق و الربیع المغدق و النبات المونق سحا وابلا تحیی به ما قد مات و ترد به ما قد فات.
خداوندا کوه های ما از بی آبی شکاف خورده و زمین ما غبار آلود و دام های ما در آغل های خود سرگردانند و چون زن بچه مرده فریاد می کشند، و از رفت و آمد بی حاصل به سوی چراگاه ها و آبشخورها، خسته شده اند.
بار خدایا بر ناله گوسفندان و فریاد و آه شتران ماده رحمت آور، خدایا به سرگردانی آنها در راه ها و ناله هایشان در خوابگاه ها رحمت آور.
بار خدایا هنگامی به سوی تو بیرون آمدیم که خشکسالی پیاپی هجوم آورده، و ابرهای پر باران از ما پشت کرده و خشک و نامهربان بدون بارش قطره ای باران گذشتند.
خدایا تو امید هر بیچاره و حل کننده مشکلات هر طلب کننده می باشی، خدایا تو را می خوانیم، در این هنگام که همه نا امید شده اند، و ابر رحمت بر ما نمی بارد و حیوانات ما نابود گردیدند، ما را به کردار ما عذاب نکنی، و به گناهان ما کیفر ندهی.
خدایا رحمت خود را با ابر پر باران و بهار پر آب و گیاهان خوش منظر شاداب بر ما نازل فرما، بارانی درشت قطره بر ما فرو فرست که مردگان را زنده و آنچه از دست ما رفته به ما باز گرداند.
اللهم سقیا منک محییة مرویة تامة عامة طیبة مبارکة هنیئة [مریئة] مریعة زاکیا نبتها ثامرا فرعها ناضرا ورقها تنعش بها الضعیف من عبادک و تحیی بها المیت من بلادک.
اللهم سقیا منک تعشب بها نجادنا و تجری بها وهادنا و یخصب بها جنابنا و تقبل بها ثمارنا و تعیش بها مواشینا و تندی بها أقاصینا و تستعین بها ضواحینا من برکاتک الواسعة و عطایاک الجزیلة علی بریتک المرملة و وحشک المهملة و أنزل علینا سماء مخضلة مدرارا هاطلة یدافع الودق منها الودق و یحفز القطر منها القطر غیر خلب برقها و لا جهام عارضها و لا قزع ربابها و لا شفان ذهابها حتی یخصب لإمراعها المجدبون و یحیا ببرکتها المسنتون، فإنک تنزل الغیث من بعد ما قنطوا و تنشر رحمتک و أنت الولی الحمید.
خدایا ما را با بارانی سیراب کن که زنده کننده، سیراب سازنده، فراگیر و به همه جا رونده، پاکیزه و با برکت، گوارا و پر نعمت، گیاه آن بسیار، شاخه های آن به بار نشسته و برگ هایش تازه و آب دار باشد تا با چنان بارانی بنده ناتوان را توان بخشی، و شهرهای مرده ات را زنده سازی.
خدایا بارانی ده که بسیار ببارد تا زمین های بلند ما پر گیاه شود، و در زمین های پست روان گردد و نعمت های فراوان در اطراف ما گسترش یابد، تا با آن میوه های ما بسیار، گله های ما زنده و فراوان، و سرزمین های دورتر از ما نیز بهرمند گردند، و روستاهای ما از آن نیرومند شوند.
اینها همه از برکات گسترده و بخشش های فراوان تو باشد که بر سرزمین های فقر زده و حیوانات وحشی ما نازل می گردد.
خداوندا بارانی ده دانه درشت که پیاپی برای سیراب شدن گیاهان ما ببارد، چنانکه قطرات آن یکدیگر را برانند، و دانه های آن به شدت برهم کوبیده شوند، نه رعد و برقی بی باران، و ابری بی ثمر، و کوچک و پراکنده، و نه دانه های ریز باران همراه با بادهای سرد.
خدایا بارانی پر آب فرو فرست که قحطی زدگان به نعمت های فراوان رسند و آثار خشکسالی از میان برود که همانا، تویی خداوندی که پس از نا امید شدن مردم باران را فرو می فرستی و رحمت خود را همه جا گسترش می دهی و تویی سرپرست نظام آفرینش که به ستودن سزاواری.