به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، صلوات شعبانیه یکی از ادعیه منسوب به حضرت امام زین العابدین علی بن الحسین علیهما السلام است. آنچه در صلوات شعبانیه آمده، بیشتر تأکید بر جایگاه اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و ائمه علیهم السلام و سر نهادن به طاعت و ولایت ایشان شده است. در ادامه ی شرح و توضیح فرازهای این دعا به این فراز می رسیم «و هذا شهر نبیک سید رسلک شعبان الذی حففته منک بالرحمة و الرضوان»؛ یعنی «و این است شعبان، ماه رسولت سید پیغمبران که این ماه را به رحمت رضوان پوشانده ای.»

در این فراز از صلوات شعبانیه ماه شعبان به رسول خدا صلی الله علیه و آله به عنوان سرور رسولان نسبت داده شده است. خود پیامبر اسلام در حدیثی فرمود «شعبان شهری و رمضان شهر الله»؛ یعنی شعبان، ماه من و رمضان ماه خداست. اما این ماه دو ویژگی دارد: خداوند آن را با کلمه رحمت و رضوان پوشانده است. از همین جا بر اساس اصل سیاق می توان نتیجه گرفت تمام رحمت و رضوان خدا در وجود رسول خدا صلی الله علیه و آله قرار داده شده است.

از زاویه ای دیگر می توان گفت خداوند به واسطه انتساب ماه شعبان به برترین رسول خویش، این ماه مبارک را آراسته به رحمت و رضوان خود کرد، از این جهت است که وقتی خداوند می خواهد رسول خدا صلی الله علیه و آله را در قرآن معرفی کند، می فرماید «و ما أرسلناک إلا رحمة للعالمین»؛ یعنی ما تو را ارسال نکردیم مگر اینکه رحمتی برای عالمین باشی. پس رحمت، اسم یا صفتی منسوب به پیامبر صلی الله علیه و آله است، لذا هر کجا که باشند، رحمت همان جا خواهد بود، از جمله ماه شعبان؛ هر کجا هم که رحمت خدا باشد، دو شعبه از شاخه های آن یعنی رحمانیت و رحیمیت خداوند جریان دارد تا انسان ها و به ویژه مؤمنان را با عطاهای وافر خود رشد و تزکیه دهد. از این جهت است که ساده ترین اعمال در این ماه دارای ثواب های زیاد می شود.

اما «رضوان» بر اساس ظاهر برخی آیات و احادیث، در اصل مفهومی در بهشت قیامتی است که از ریشه «رضی» و هم مشتق با «رضایت» است. در قرآن ۱۰ آیه به عبارت «رضوان» تخصیص یافته است و گاهی به صورت «رضوان ٱلله» و گاهی به صورت «رضوان من ٱلله» و یا بدون اضافه آمده است؛ به عنوان نمونه در آیه ۱۶۲ سوره آل عمران می خوانیم «أفمن ٱتبع رضوان ٱلله کمنۢ بآء بسخطٖ من ٱلله ومأۡویٰه جهنمۖ و بئس ٱلمصیر»؛ یعنی آیا کسی که در پی [به دست آوردن] رضایت خدا رفت، همچون کسی است که سزاوار خشم خدا شد و جایش دوزخ است؟ و [آن] بد جایی است. عمار سابطی می گوید درباره این آیه از امام صادق علیه السلام پرسیدم که فرمود «أفمن ٱتبع رضوان ٱللههم الأئمه و هم و الله یا عمار درجات للمؤمنین و بولایتهم و معرفتهم إیانا یضاعف الله لهم أعمالهم و یرفع الله لهم الدرجات العلی.» یعنی «منظور از کسانی که از رضوان الله تبعیت کرده اند، ائمه هستند. ای عمار، به خدا سوگند که آن ها درجاتی برای مؤمنین هستند و خداوند به خاطر معرفتشان و قبول ولایت ما اعمالشان را چند برابر می کند و به جایگاه و مراتب والایشان رفعت می بخشد. (الکافی، ج۱، ص۴۳۰)

این روایت دو معنا می تواند داشته باشد که هر دو صحیح است: ۱- اوج کسانی که از رضوان خدا تبعیت می کنند، اهل بیت وحی هستند که مصداق بارز آیه محسوب می شوند. ۲- مصداق رضوان الله، ائمه علیهم السلام هستند که هرکه از آنان پیروی کند، به ثمرات دنیوی اخروی فراوانی دست می یابد؛ به این صورت که خداوند اعمالشان را مضاعف می کندو درجات آنها را تا حد اعلا بالا می برد.

انتهای پیام/