خبرگزاری مهر، گروه استان ها - راضیه جمال زاده: دخترم از بچگی علاقه ویژه ای به مسجد حاج مجتهد داشت؛ مسجدی که با صدای اذان در دل بازار رشت، جایی گرم و صمیمی برای لحظات معنوی و عبادات شبانه بود.

این علاقه از زمانی شروع شد که در سن سه سالگی با پدرش از بازار رشت می گذشتند و هنگام اذان مغرب، به این مسجد رفتند. آن شب پس از نماز، هیئتی در مسجد برگزار شده بود که با آبگوشت از نمازگزاران پذیرایی می کردند.

زینب کوچولوی من که علاقه ای خاص به آبگوشت داشت، آن شب با لذت نذری مسجد را خورد و این تجربه برایش خاطره ای بی نظیر ساخت. حتی با وجود اینکه در دیگر هیئت ها و مساجد نیز نذری دریافت کرده بود، علاقه اش به این مسجد خاص به گونه ای بود که نمی توانست از آن بگذرد.

پدرش همیشه می گفت: «نمی دانم چرا این بچه اینقدر به این مسجد علاقه دارد. من که اکثر مسجدها را با خودم بردم، اما این مسجد برایش معنای دیگری پیدا کرده است.»

سوزاندن مسجد آبگوشتی؛ خاطره ای تلخ در ذهن یک کودک

زمان می گذشت و زینب در هر مناسبت و مراسمی با شور و شوق به مسجد حاج مجتهد می رفت و با آبگوشت نذری به خانه برمی گشت. اما زمانی که زینب ۸ ساله شد، خبرهایی ناخوشایند از سوزاندن دو مسجد در رشت به گوشمان رسید. یکی از این مساجد، همان مسجد حاج مجتهد بود که با حماقت و جهل عده ای از خدا بی خبر به آتش کشیده شده بود. این خبر مانند یک ضربه به قلبم نشست.

وقتی ماجرا را برای زینب شرح دادم، چهره اش پر از حیرت و غم شد. آن طور که انتظار می رفت، دخترم نتواست این حقیقت را هضم کند و اولین جمله ای که گفت این بود: «ولی مامان مسجد آبگوشتی که خیلی مسجد خوبی بود …»

با بغضی سنگین در گلو، به او گفتم: دخترم، همه مسجدها خوب هستند، مسجد خانه خداست. آنهایی که مسجد را به این روز انداختند خیلی آدم های بدی بودند.

زینب، با ذهن کودکانه اش، کمی فکر کرد و سپس گفت: «ولی مسجد آبگوشتی از همه مسجدها بهتر بود.» و در افکاری کودکانه فرو رفت.

این داستان، تنها قصه ی یک مسجد و علاقه یک کودک به آن نیست؛ بلکه یادآوری از عشق به خانه ی خدا و تقدس مکان های مذهبی است که برای هر انسانی معنای خاص خود را دارد. مسجد حاج مجتهد، به ویژه برای زینب، جایی بود که خاطرات شیرین و معنوی زندگی اش را به همراه داشت.