به گزارش خبرگزاری مهر، بر اساس گزارش آنکتاد (UNCTAD)، تردد کشتی ها در تنگه هرمز از ۱۲۹ فروند در روز (پیش از جنگ) به تنها ۴ فروند رسیده است؛ وضعیتی که عملا به معنای توقف تقریبا کامل حمل ونقل از این مسیر است.

در این شرایط، واردات غلات به منطقه خلیج فارس ۹۲ درصد کاهش یافته و کشتی های حامل غلات یا متوقف شده اند یا برای رسیدن به مقصد، مسیرهای بسیار دورتر را انتخاب می کنند. همچنین صادرات کودهای شیمیایی ۹۲ درصد افت کرده و محموله های فولاد و گچ—از جمله کالاهای موردنیاز ساخت وساز و کشاورزی—حدود ۹۳ درصد کاهش داشته است.

برنامه جهانی غذا (WFP) هشدار داده است که اگر جنگ تا تابستان ۲۰۲۶ ادامه پیدا کند، ۴۵ میلیون نفر دیگر به جمعیت ۳۱۸ میلیونی ای که هم اکنون با گرسنگی حاد روبه رو هستند، اضافه می شوند.

کارشناس ارشد سازمان خواربار و کشاورزی (FAO) تأکید می کند زمان بسیار حیاتی است. در بنگلادش، کارخانه های تولید کود به دلیل کمبود مواد اولیه تعطیل شده اند و پاکستان نیز با خطر کمبود انرژی و احتمال تعطیلی مدارس مواجه است. حتی کشورهایی با ظرفیت کشاورزی بالا مانند برزیل و آمریکا نیز به واردات کود از خلیج فارس وابستگی جدی دارند؛ کاهش مصرف کود نیز می تواند به افت محسوس محصول در برداشت فصل آینده منجر شود.

محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، به طور تلویحی مطرح کرده که محاصره دریایی می تواند فراتر از تنگه هرمز رفته و تنگه باب المندب را نیز تحت تأثیر قرار دهد؛ مسیری که در ارتباط با کانال سوئز و دریای سرخ قرار دارد. در صورت گسترش اختلال به این مسیر، راه های جایگزین نیز عملا محدود شده و فشار بر زنجیره تأمین تشدید می شود.

مجله تایم نیز تأکید می کند برخلاف جنگ اوکراین که مستقیما گندم را هدف گرفت، بحران کنونی زیرساخت های تولید غذا—یعنی کود و انرژی—را نشانه رفته است. در نتیجه، اثرات مخرب آن دیرتر اما عمیق تر ظاهر می شود و بیشترین آسیب متوجه کشورهای آفریقایی، آسیایی و اروپا خواهد بود.