به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، امیرالمؤمنین (ع) در روایتی در تشویق به انجام کار خیر فرمود: «کار نیک را به جای بیاورید و آن خرد نشمارید، زیرا کار نیک هر چند در نظر کوچک آید، بزرگ باشد و هر چند اندک نماید، بسیار باشد. نباید یکی از شما بگوید که فلان در انجام دادن کارهای نیک سزاوارتر از من است. به خدا سوگند، بسا که چنین شود. زیرا گروهی اهل خیرند و گروهی اهل شر؛ هرگاه کار خیر یا کار شر را شما رها کنید، اهل آن به جای شما به آن پردازند؛ إفعلوا الخیر و لا تحقروا منه شیئا، فإن صغیره کبیر و قلیله کثیر. و لا یقولن أحدکم إن أحدا أولی بفعل الخیر منی، فیکون و الله کذلک؛ إن للخیر و الشر أهلا، فمهما ترکتموه منهما، کفاکموه أهله.» (حکمت۴۲۲ نهج البلاغه)

امام علیه السلام در ابتدای این گفتار حکیمانه می فرماید: «کار نیک انجام دهید و هیچ مقدار از آن را کم نشمارید زیرا کوچک آن بزرگ و کمش بسیار است». بسیارند اشخاصی که وقتی به کارهای نیک کوچک برخورد می کنند، بی اعتنا از کنار آن می گذرند در حالی که گاهی همین کارهای کوچک، سرنوشت ساز است; ممکن است جرعه آبی تشنه ای را از مرگ نجات دهد یا مقدار کمی دوا مایه نجات انسانی از مرگ شود.

اضافه بر این اگر تمام مردم حتی به کارهای نیک کوچک اهمیت دهند، قطره قطره جمع می شود و تبدیل به دریایی از خیر و خیرات می شود. از این گذشته هرگاه کار خیر به نیت اطاعت فرمان خدا انجام گیرد، بزرگ خواهد بود همان گونه که گناه، هرقدر کوچک باشد به دلیل جایگاه عظیم پروردگار، بزرگ خواهد بود.

همچنین رفتن به سوی کارهای خیر کوچک انسان را به تدریج آماده برای خیرات بزرگ می کند و این خود نکته مهمی است. در حکمت ۹۵ نیز به این نکته اشاره شده است: «لا یقل عمل مع التقوی وکیف یقل ما یتقبل; هیچ عملی اگر با تقوا (و قصد قربت) همراه باشد کم نیست و چگونه کم خواهد بود عملی که مقبول درگاه خداوند است».



با توجه به این چهار نکته هیچ کار خیری را هر چند کم و کوچک باشد نباید نادیده گرفت. همان گونه که شر کوچک را نباید کوچک شمرد که گاه از کار شر کوچکی آتشی بی پایان برمی خیزد; می توان با یک کبریت شهر بزرگی را آتش زد و در تاریخ نیز خوانده ایم که حادثه قتل یک شاهزاده در اروپا جرقه جنگ جهانی را زد و به دنبال آن تمام اروپا در آتش سوخت. (پیام امام امیر المؤمنین ( شرح آیت الله مکارم شیرازی بر نهج البلاغه)

نکته حائز اهمیت در این نکته است که خداوند در آیه ای از قرآن برای هرگونه کار خیر با هر کیفیت و کمیت، ارزش فراوانی قائل شده است. در آیه۱۱۰ سوره بقره می خوانیم: «و أقیموا الصلاة و آتوا الزکاة و ما تقدموا لانفسکم من خیر تجدوه عندالله إن الله بما تعملون بصیر؛ آنچه از کار نیک برای خود پیش فرستید آن را نزد خدا خواهید یافت. مسلما خدا به آنچه انجام می دهید بیناست». در این آیه عبارت «من خیر» به صورت نکره عام و به معنای هر کار خیری آمده است. به این ترتیب حتی ثواب کوچک ترین کار خیر نزد خدا محفوظ است.

آن گاه نهی کرده است از این که کسی بگوید که دیگری از وی به کار نیک سزاوارتر است و این کنایه از آن است که شخصی کار را به این حساب که دیگری بر آن سزاوارتر از اوست ترک کند. (شرح ابن میثم بحرانی ( ترجمه محمدی مقدم )

منابع:

* پیام امام امیر المؤمنین ( شرح آیت الله مکارم شیرازی بر نهج البلاغه)

* شرح ابن میثم بحرانی ( ترجمه محمدی مقدم )

انتهای پیام/