به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، حجت الاسلام سیدمهدی توکل کارشناس محقق عرصه مهدویت و ادیان طی یادداشتی به موضوع «اندیشه و باور یهود دربارۀ حضور در قدس» پرداخت که در ادامه می خوانید.

می دانیم یهود و یا بنی اسرائیل، فرزندان یعقوب نبی علیه السلام هستند، زیرا یعقوب در قرآن در دو مورد با نام یا لقب «اسرائیل» ذکر شده است. هنگامی که فرزندان یعقوب، یوسف را از او جدا کردند و یوسف پس از مدتی به مقام فرمانروایی در مصر رسید، از پدر و برادرانش خواست وارد سرزمین مصر شوند و این همان است که در قرآن می خوانیم: فلما دخلوا علی یوسف آوی إلیه أبویه و قال ادخلوا مصر إن شاء الله آمنین؛ و هنگامی که بر یوسف وارد شدند، او پدر و مادر خود را در آغوش گرفت و نزدیک خود جای داد و گفت: «همگی وارد مصر شوید، که ان شاءالله در امنیت خواهید بود.». (یوسف / ۹۹)در اینجا یعقوب و فرزندان وارد مصر شدند و آن شهر به عنوان محل اصلی زندگی آنها قلمداد شد.

در اینجا باید به دو نکته توجه داشت:

اول اینکه یهودیان امروز خود را از نسل قبایل یهودا و شمعون و کمی از قبیله بنیامین و لاوی می دانند.

دوم اینکه مصر منطقۀ وسیعی قلمداد می شد که بیت المقدس را هم در بر داشت. در تاریخ آمده است که «بیت المقدس» یا «اورشلیم» در سال ۱۸۳۱ میلادی توسط محمد پاشا به ولایت مصر ملحق شد. حتی از کتاب مقدس «یوشع» استفاده می شود که «بیت المقدس» در محدودۀ قبیله بنیامین که توسط یبوسیان تصرف شده بود قرار داشت. طبیعی بود یهودیان، این سرزمین را وطن و سرزمین آباء و اجدادی خود بدانند.

سپس هنگامی که «بنی اسرائیل» در زمان فرعون که حاکم مصر بود، در همان شهر به اسارت و بردگی کشیده شدند. خداوند موسی علیه السلام را برای هدایت و یاری آنها فرستاد و او نیز پس از نابودی معجزه وار فرعون، بخشی از قوم بنی اسرائیل را با خود از مصر خارج کرد. البته جمعی از بنی اسرائیل در مصر باقی ماندند، زیرا قرآن در جریانی که پس از هلاکت فرعون رخ داد می فرماید: «و أورثنا القوم الذین کانوا یستضعفون مشارق الأرض و مغاربها التی بارکنا فیها؛ و مشرق ها و مغرب های پر برکت زمین را به آن قوم که زیر زنجیر ظلم و ستم به ضعف کشانده شده بودند، واگذار کردیم». (اعراف / ۱۳۷) این مسئله نشان می دهد که جمعی پس از هلاکت فرعون در مصر باقی ماندند و به زمین هایشان که تحت تصرف فرعون بود، بار دیگر دست یافتند.

جمع دیگری که با موسی علیه السلام خارج از مصر زندگی می کردند، به توصیۀ ایشان مأمور شدند به مصر و سرزمین بیت المقدس باز گردند، آنجا که در قرآن می خوانیم که موسی علیه السلام به قومش فرمود: «یا قوم ادخلوا الأرض المقدسة التی کتب الله لکم؛ ای قوم من، به سرزمین مقدسی که خداوند برای شما معین کرده، وارد شوید». (مائده / ۲۱)

در توراتی که امروزه وجود دارد، آمده است که بعد از آنکه حضرت ابراهیم وارد کنعان شد، خداوند به او فرمود: «من این سرزمین را به نسل تو خواهم بخشید» ( سفر پیدایش، فصل ۷، آیۀ ۱۲ و ۱۵) و در جای دیگر به ابراهیم فرمود: «من تمام زمین کنعان را به تو و بعد از تو به ذریۀ تو به ملکیت ابدی می دهم» (سفر پیدایش، فصل ۸، آیۀ ۱۷)

سپس در جای دیگری از همان تورات می خوانیم که وعدۀ خداوند که بیت المقدس را به یهود بدهد، مشروط به اطاعت آنها از خدا بوده است. به عنوان نمونه خداوند به ابراهیم می فرماید: «اگر امر مرا نشنوید و اوامر من را به جا نیاورید و اگر فرائض من را رد کنید و دل شما احکام من را مکروه بدارد و عهدی که با شما بسته ام را بشکنید، آنگاه من شما را تنبیه خواهم کرد … من بر ضد شما برخواهم خاست و شما در برابر دشمنان خود پا به فرار خواهید گذاشت. کسانی که از شما نفرت دارند، بر شما حکومت خواهند کرد … و سرزمین شما خالی و شهرهای تان خراب خواهد شد». (سفر اعداد، فصل ۱۴ آیات ۲۰ تا ۳۳)

یهودیان همواره عهدشکن بوده اند

بنابراین آنچه امروزه صهیونیسم یهود تحت عنوان آرمان بازگشت به ارض موعود بر اساس بعضی از مندرجات تورات مطرح می کند، موضوع کاملا باطلی است؛ به جهت اینکه آنها همواره به وعدۀ خود عمل نکرده و عهد الهی را شکسته اند و شرط استفاده از این سرزمین را به جا نیاورده اند.

اعراب کنعانی قبل از بنی اسرائیل ساکن فلسطین شدند

از زاویۀ دیگر آنچه در تاریخ مسلم است این است که در ۳ هزار و ۵۰۰ سال پیش از میلاد، (قبل از به وجود آمدن قوم بنی اسرائیل) اقوامی چون اعراب کنعانی در فلسطین ساکن شدند و اولین ساکنین شناخته شده در فلسطین به حساب می آمدند و به همین جهت نام قبلی فلسطین کنعان بوده است. حدود هزار سال قبل از میلاد، اقوامی به نام فلسطینی که از دریای «اژه» آمده بودند، به این ناحیه راه یافته و جای کنعانیان را گرفتند. مدت ها پس از مهاجرت فلسطینی ها و کنعانیان به سرزمین فلسطین، قوم بنی اسرائیل، به همراه حضرت موسی علیه السلام در فلسطین سکونت کردند. بعدها حضرت داود و حضرت سلیمان علیهما السلام در این سرزمین زندگی و حکومت کردند.

به هر حال، جمعی از مردم اولیۀ فلسطین که بت پرست بودند، بعد از پیامبری حضرت موسی به او ایمان آوردند و مسیحی شدند و عده ای به دین سابق خود باقی ماندند. در سال ۳۹۵ میلادی فلسطین یکی از ایالات روم شرقی محسوب می شد. در سال ۶۳۸ میلادی یا همان سال ۱۷ قمری که البته بعضی معتقدند در سال ۱۵ قمری بوده است، مسلمانان، فلسطین را فتح کردند و با مردم فلسطین پیمان صلح امضاء کردند و آنان را در پذیرش دین آزاد گذاشتند و چون مردم با حقایق اسلام آشنا شدند، اکثر آنها مسلمان شدند. بنابراین از قرن هفتم میلادی فلسطین حاوی جمعیتی مرکب از مسلمانان، مسیحیان و یهودیان بودند که البته مسلمانان در اکثریت قرار داشتند. در سال ۱۸۹۶ میلادی یک روزنامه نگار یهودی اتریشی به نام «تئودور هرتسل» کتابی نوشت و جنبش صهیونیستی به راه انداخت. طی این جنبش چندین نقطه برای اقامت یهودیان در نظر گرفته شد که عبارت بود از: هند، آرژانتین، قبرس، فلسطین و … که بر سر فلسطین به توافق رسیدند و از سال ۱۸۹۷ سیر مهاجرت یهودیان به این مکان آغاز شد و در نتیجه مسلمانان را به زور از خانه و سرزمین اجدادی خود خارج ساختند.

نتیجه اینکه:

اولا ساکنان اولیۀ فلسطین جمعی از اعراب بودند نه یهودیان بنی اسرائیل.

ثانیا همان ساکنان بومی فلسطین مذاهبی چون اسلام، مسیحیت و یهودیت را انتخاب کرده بودند.

بنابراین وجهی ندارد که یهودیان صهیونیسم که در کشورهای مختلف زندگی می کردند و حتی گاه اجدادشان ساکن فلسطین نبودند بلکه در مصر و شهرهای دیگر سکونت داشتند به بهانۀ تشکیل یک دولت جدید، بومیان فلسطینی را از سرزمین خود برانند. این همانند آن است که به عنوان نمونه زرتشتی ها فراخوان دهند و بگویند ایران متعلق به ماست و با این بهانه که این کشور از ابتدا زرتشتی بوده است مسلمانان ایرانی الاصل را از کشور بیرون برانند.

انتهای پیام/