به گزارش مشرق، حسین قاهری فعال رسانه در تلگرام نوشت:

در جهان سیاست، همه بازیگران بر اساس منطق یکسانی تصمیم گیری نمی کنند. برخی با محاسبه، برخی با ایدئولوژی و برخی دیگر با ذهنیتی شبیه به یک «قمارباز» وارد میدان می شوند. قمارباز نه به دنبال ثبات، بلکه در پی بردهای بزرگ و ناگهانی است؛ حتی اگر این مسیر با ریسک های سنگین همراه باشد. در چنین چارچوبی، شناخت روحیات و الگوهای رفتاری فردی مانند دونالد ترامپ، برای طراحی یک راهبرد مؤثر در مذاکره و حتی تقابل، ضرورتی انکارناپذیر است.

قمارباز، بازی را متفاوت می بیند. برای او، مذاکره یک فرآیند منطقی برای رسیدن به توافق نیست، بلکه صحنه ای برای نمایش قدرت، برتری و کسب «برد روانی» است. در رفتار ترامپ نیز بارها دیده شده که نتیجه واقعی، گاه در اولویت دوم قرار می گیرد و آن چه اهمیت دارد، تصویری است که از پیروزی در ذهن مخاطب شکل می گیرد. از این رو، هرگونه مذاکره با او، بدون توجه به این بعد نمایشی، ناقص خواهد بود.

در شرایط پرتنش امروز، که روابط میان ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی با تنش های جدی همراه است، این تحلیل اهمیت بیشتری پیدا می کند. در چنین فضایی، علاوه بر منطق دوجانبه، فشارهای بازیگران ثالث نیز نقش تعیین کننده دارند. به ویژه رژیم صهیونیستی که همواره تلاش می کند تهدید ایران را در بالاترین سطح ممکن به نمایش بگذارد و از این طریق، تصمیم گیران آمریکایی را به سمت گزینه های سخت تر سوق دهد. این فشارها می توانند ذهنیت قماربازانه را در ترامپ تقویت کرده و او را به سمت انتخاب های پرریسک تر سوق دهند.

در چنین شرایطی، اولین اصل در مذاکره، «مدیریت ادراک» است. باید به گونه ای عمل کرد که طرف مقابل احساس کند در حال پیروزی است، حتی اگر در واقعیت، امتیاز قابل توجهی به دست نیاورده باشد. این نه به معنای عقب نشینی، بلکه نوعی مهندسی هوشمندانه روایت است. قمارباز زمانی آرام می گیرد که حس کند دست برتر را دارد؛ و اگر این احساس از او گرفته شود، احتمال دارد به سمت رفتارهای پرریسک تر حرکت کند.

اصل دوم، پرهیز از قراردادن او در بن بست کامل است. ذهنیت قمارباز به گونه ای است که در مواجهه با باخت، عقب نشینی نمی کند، بلکه برعکس، ریسک را افزایش می دهد. در شرایطی که فشارهای خارجی—از جمله فشارهای امنیتی و سیاسی از سوی رژیم صهیونیستی—نیز به این معادله اضافه شود، این تمایل به ریسک می تواند تشدید گردد. بنابراین اگر در مذاکره یا تقابل، شرایطی ایجاد شود که او هیچ راه خروج آبرومندانه ای نداشته باشد، احتمال واکنش های شدیدتر افزایش می یابد. در نتیجه، باید همواره مسیری برای خروج کنترل شده باقی گذاشت.

اما در حوزه مجادله و تقابل، موضوع پیچیده تر می شود. قمارباز از آشوب، سرعت و عدم قطعیت تغذیه می کند. او در فضایی که همه چیز سریع و هیجانی پیش می رود، دست بالا را دارد. بنابراین، یکی از مهم ترین راهبردها، «کند کردن بازی» است. باید فرآیندها را مرحله به مرحله، حساب شده و با حداقل هیجان پیش برد. این کار باعث می شود که مزیت روانی او کاهش یابد و تصمیم ها از فضای احساسی خارج شوند.

در عین حال، نباید فراموش کرد که قمارباز به شدت به قدرت واکنش نشان می دهد. اگر احساس کند طرف مقابل ضعیف است، فشار را افزایش می دهد، به ویژه در شرایطی که از سوی متحدان منطقه ای مانند رژیم صهیونیستی نیز به اتخاذ رویکرد سخت تر تشویق شود. اما اگر با یک بازدارندگی حساب شده مواجه شود، تمایل دارد وارد معامله شود. نکته کلیدی اینجاست که این قدرت باید «قابل باور» باشد، اما نه آن قدر تحریک کننده که او را به یک ریسک بزرگ و غیرقابل پیش بینی سوق دهد.

در تحلیل نهایی، تعامل با شخصیتی مانند دونالد ترامپ، در بستر تنش های پیچیده میان ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی، نه یک تقابل ساده، بلکه نوعی بازی چندلایه روانی و ژئوپلیتیکی است. در این بازی، پیروزی واقعی نه در شکست کامل طرف مقابل، بلکه در کنترل روند بازی، مدیریت هیجانات و جلوگیری از تبدیل شدن شرایط به یک قمار پرهزینه است.

به بیان دیگر، اگر قمارباز به دنبال «برد بزرگ» است، هوشمندانه ترین راه این است که بازی را از حالت قمار خارج کنیم؛ آن را به یک مسیر تدریجی، چندلایه و قابل کنترل تبدیل کنیم. در چنین شرایطی، حتی پرریسک ترین بازیگر نیز ناچار می شود قواعد بازی را بپذیرد.

*بازنشر مطالب شبکه های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه ها منتشر می شود.