به گزارش مشرق به نقل از مدیکال نیوز تودی، پس از ایجاد جراحت، لخته شدن مانع از دست دادن خطرناک خون می شود. لخته شدن خون یا «ترومبوز» همچنین می تواند رگ های خونی را مسدود کند که عواقب آن به طور بالقوه کشنده است.

به طور معمول، خون ما تعادل ظریفی بین تمایل به ایجاد لختگی خون و تمایل به تجزیه آنها را حفظ می کند.

بدن این کار را با تنظیم مداوم فعالیت پروتئینی در خون موسوم به پلاسمینوژن انجام می دهد که باعث تجزیه لخته های خون یا «ترومبولیز» می شود.

در اوایل پاندمی کووید ۱۹، تحقیقات نشان داد که خون بیماران کرونایی به شکل غیرمعمولی «چسبنده» یا مستعد لخته شدن است، و عوارض کشنده آن نظیر ترومبوز وریدی، سکته مغزی و حمله قلبی است.

این یافته ها منجر به دادن دوزهای بالایی از داروهای ضد انعقاد خون به بیماران کرونایی بستری شده در بیمارستان در طول درمان شأن شد.

آنها سطح TPA و مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن -۱ را در خون ۱۱۸ بیمار بستری شده کرونایی و همچنین ۳۰ فرد سالم اندازه گیری کردند.

محققان دانشگاه میشیگان به وجود میزان بسیار بالایی از هر دو پروتئین در خون این بیماران پی بردند. این پروتئین ها با مشکلات تنفسی همراه بودند، اما میزان بالای TPA ارتباط قوی تری با نرخ مرگ و میر داشت.

در آزمایشگاه، محققان با افزودن آنزیمی به نام ترومبین که لخته شدن خون را تقویت می کند، تمایل نمونه های خون را به لخته شدن آزمایش کردند.

نتایج نشان داد که میزان بالای فعال کننده پلاسمینوژن به طور قابل توجهی تمایل به تجزیه لخته های خون را افزایش می دهد.

محققان بر انجام تحقیقات بیشتر در این زمینه تاکید دارند.