به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در بین نقل های تاریخی متعددی که از تاریخ کربلا در منابع وجود دارد، احادیث اهل بیت وحی علیهم السلام تصویر دقیق تری را از لایه های معرفتی این قیام الهی ارائه می دهند؛ چرا که در نگاه تاریخی، توجهی به ابعاد ایمانی و معرفتی نمی شود و راویان صرفا مشاهدات خود را نقل می کنند، اما وقتی همین رویداد در بیان امام معصوم می آید، می دانیم که این بیان دارای لایه های متعدد معرفتی است و در صورت کلی با فرض صحت نقل حدیث و اتقان منابع روایی، چند ویژگی مهم دارد: ۱- تحریف درون آن نیست ۲- منطبق با علم لدنی امام است ۳- دارای حکمت های آسمانی است ۴- از همه جهات دارای حجیت است.

به عنوان نمونه شیخ مفید در کتاب «الإرشاد» خود حدیثی را از امام سجاد علیه السلام درباره خطبه ای از پدر بزرگوارشان امام حسین علیه السلام و واکنش یاران امام در شب عاشورا نقل می کند. امام سجاد می فرماید نزدیکی شب بود که امام حسین علیه السلام اصحابش را دور خود جمع کرد؛ من نزدیک رفتم تا سخنان ایشان را بشنوم. امام فرمود:

حمد خداییرا که ما را به نعمت نبوت گرامی داشت و کتاب خود را به ما آموخت و آئین دین را به ما یاد داد و ما را بینا و شنوا و از شکرگزاران قرار داد؛اما بعد من یارانی بهتر و باوفاتر از اصحاب خود سراغ ندارم و خویشاوندانی نیکوکارتر و به حقیقت نزدیک تر از خویشاوندان خود نمی شناسم؛ خدا شما را از من پاداش نیک دهد؛ یاران من متوجه باشید یکامشب بیش در این عالم به سر نمی بریم و ما فردا از دست این مردم به سلامت نخواهیم بود. من به شما اجازه می دهمکه همگی از این سرزمین خارج شوید و من بیعت خود را از شما برداشتم و اینکشب و تاریک است، می توانید با کمال آسودگی خود را از چنگال دشمنان برهانید.

أثنی علی الله أحسن الثناء و أحمده علی السراء و الضراء اللهم إنی أحمدک علی أن أکرمتنا بالنبوة و علمتنا القرآن و فقهتنا فی الدین و جعلت لنا أسماعا و أبصارا و أفئدة فاجعلنا من الشاکرین أما بعد فإنی لا أعلم أصحابا أوفی و لا خیرا من أصحابی و لا أهل بیت أبر و لا أوصل من أهل بیتی فجزاکم الله عنی خیرا ألا و إنی لأظن أنه آخر؛ یوم لنا من هؤلاء ألا و إنی قد أذنت لکم فانطلقوا جمیعا فی حل لیس علیکم منی ذمام هذا اللیل قد غشیکم فاتخذوه جملا. فقال له إخوته و أبناؤه و بنو أخیه و ابنا عبد الله بن جعفر لم نفعل ذلک لنبقی بعدک لا أرانا الله ذلک أبدا بدأهم بهذا القول العباس بن علی و اتبعته الجماعة علیه فتکلموا بمثله.

در این فراز از سخنان امام حسین علیه السلام دو ویژگی منحصر به فرد یاران شان بیان می شود: ۱- با وفادارین اصحاب ۲- بهترین اصحاب

این فراز به این معناست که هر پیامبر و وصی ای در هر دورانی، دارای یاران و اصحابی است. در این بین، باوفاترین یاران مخصوص یاران اباعبدالله علیه السلام است؛ شاید یکی از علت هایش، شرایط فتنه گون شدیدی است که در جامعه آن دوران حاکم بود. این شرایط را باید با مرور اخبار تاریخ پس از رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله متوجه شد که از سقیفه آغاز شد و تا روز عاشورا امتداد داشت. شرایطی که از دین جز نامی و از سنت نبوی جز پاره هایی باقی نمانده و جامعه اسلامی را فرقه ها و نحله های فکری فرا گرفته بود. در آن دوران، مردم آنچنان از عترت فاصله گرفته بودند که ایشان را در منابر سب می کردند و آن انوار مقدس را با اینکه خلیفه بر حق پیامبر صلی الله علیه و آله و میراث دار علم نبوی و معلمان حقیقی قرآن بودند، رها کردند و پشت سر افراد و زمامدارانی قرار گرفتند که جامعه اسلامی را به سنت جاهلیت بازگرداندند و با امتیازدهی به یاران و اعوان شان، تبعیض را جایگزین حکومت عدل نبوی کردند و به این ترتیب جامعه امت پیامبر را جامعه ای شکل داده بود که از جهت فکری و فرهنگی کاملا استحاله شده بود و هیچ پرتو هدایتی در آن جریان نداشت تا مردم بخواهند به واسطه آن مسیر حق را بیابند مگر آنانکه زمینه های اخلاقی و تقوایی خود را محکم نگه داشته بودند و یا آنانکه از همان دوران حکومت امیرالمؤمنین یا قبل تر، بر عهد خویش با اهل بیت وحی پابرجا مانده بودند. اینها همان عده ای بودند که خداوند به واسطه زمینه های زلال شان، مسیری باز کرد تا با یک تلنگر اندک به کاروان حسینی بپیوندند.

از این جهت، پیوستن همین تعداد افراد حول امام حسین علیه السلام در دوران تاریک اموی بیشتر شبیه معجزه بود که تنها از عهده این معلم برتر الهی بر می آمد. لازم است که بدانیم طبق بعضی از روایات در این مدت طولانی، تنها هشتاد ۸۰ نفر به آن حضرت ایمان آوردند و حتی بعضی عدد یاران و مؤمنین به آن حضرت را کمتر هم نوشته اند. (تفسیر نمونه، ج ۹، ص ۹۹- ج ۲۵، ص ۶۶) این در حالی است که ایشان ۹۵۰ سال در میان امت خویش با مقام رسالت خویش حضور داشت و همگان ایشان را به عنوان نبی می شناختند، امام امام حسین علیه السلام در فاصله ۶ ماه قیام شان تقریبا ۲۰۰ نفر را به همراه خود حرکت داد که در این بین ۷۲ نفر یا حتی بیشتر با وجود علم به شهادت شان، با امام همراه شدند؛ یعنی از آن زمان که با امام عهد بستند تا زمان شهادتشان لحظه ای از این عهد بازنگشتند بلکه لحظه به لحظه بر معرفتشان افزوده می شد.

انتهای پیام/