به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، از جلوه های زیبای آموزه دین مبین اسلام، مواسات، همیاری و مدارا با آن دست از افرادی است که دچار گرفتاری اقتصادی شده اند. این مسئله، دعوتی قرآنی است آنجا که خداوند فرمود «و إن کان ذو عسرة فنظرة إلی میسرة و أن تصدقوا خیر لکم إن کنتم تعلمون؛ و اگر بدهکار قدرت پرداخت بدهی را نداشته باشد، او را تا هنگام توانش مهلت دهید و اگر برای کسب رضای خدا به او ببخشید بهتر است.»

در نگاه آموزه های دین، بخشش به مستمندان و دستگیری از فقرا نه تنها نشاط و بهجت روحی را در پی دارد بلکه ذخیره ای بسیار خوب برای قیامت محسوب می شود. امیرالمؤمنین علیه السلام در بخشی از نامه خویش به امام حسن مجتبی فرمود:

اگر مستمندی را دیدی که توشه ات را تا قیامت می برد و فردا که به آن نیاز داری به تو باز می گرداند، کمک او را غنیمت بشمار و زاد و توشه را بر دوش او بگذار و اگر قدرت مالی داری بیشتر انفاق کن و همراه او بفرست، زیرا ممکن است روزی در رستاخیز در جستجوی چنین فردی باشی و او را نیابی. به هنگام بی نیازی، اگر کسی از تو وام خواهد، غنیمت بشمار، تا در روز سختی و تنگدستی به تو باز گرداند؛ و إذا وجدت من أهل الفاقة من یحمل لک زادک إلی یوم القیامة فیوافیک به غدا حیث تحتاج إلیه فاغتنمه و حمله إیاه و أکثر من تزویده و أنت قادر علیه فلعلک تطلبه فلا تجده؛ و اغتنم من استقرضک فی حال غناک لیجعل قضاءه لک فی یوم عسرتک. (نامه۳۱ نهج البلاغه)

امام علیه السلام قبل از این فراز از وصیت نامه به طولانی بودن سفر آخرت و نیاز شدید به تهیه زاد و توشه برای این سفر از طاعات و کارهای خیر به ویژه انفاق در راه خدا اشاره کرده است. ایشان بعد از این هشدار، لزوم تهیه زاد و توشه برای این سفر را گوشزد می کند و می فرماید: «در این راه (پر خوف و خطر) از کوشش و تلاش صحیح و فراوان و توشه کافی که تو را به مقصد برساند بی نیاز نیستی، به علاوه باید در این راه سبکبار باشی (تا بتوانی به مقصد برسی)» امام علیه السلام پس از این مقدمه کوتاه و پر معنا مسائل مالی و انفاق فی سبیل الله را که از مهم ترین زاد و توشه های قیامت است، عنوان می کند.

با این تعبیر یکی از راهکارهایی که انسان را برای رستاخیر سبکبال می کند، انفاق به دیگران و یا قرض دادن و یا مهلت دادن به تنگدستان است.

انتهای پیام/