به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، معجزه، از مصدر «اعجاز» به معنای درماندگی، ناتوانی و نیز پایان هر چیز است. (معجم مقاییس اللغة، ج ۲، ص۲۲۱) اعجاز، به معنای ناتوان کردن یا ناتوان یافتن دیگری است؛ بنابراین در اصطلاح، عملی است که از سوی برگزیدگان الهی صادر می شود، به گونه ای که سایرین از انجام چنین عملی عاجزند. امام صادق علیه السلام درباره علت عطای معجزه به انبیاء و برگزیدگان الهی فرمود: لیکون دلیلا علی صدق من أتی به و المعجزة علامة لله لایعطیها إلا أنبیاءه و رسله و حججه لیعرف به صدق الصادق من کذب الکاذب؛ برای آنکه دلیل بر صدق و راستی گفتار ایشان باشد، و معجزه علامت و نشانه ای است که خداوند عطا نمی فرماید مگر به انبیا و رسل و حجج خود، تا درستی گفتار راستگو و دروغ دروغگو شناخته شود.» (علل الشرائع، ج۱، ص۱۲۲)

زندگانی رسول خدا صلی الله علیه و آله و اهل بیت وحی سرشار از معجزات و کرامات است. این بزرگواران منطبق بر رویدادهای عصر خویش به اذن الله معجزاتی بروز می دادند که هر فرد عاقل و پذیرای حق را به تحسین و تعجب وا می داشت و بر کوردلی و سخت دلی منافقان و دشمنان می افزود؛ معجزاتی که مردم تا قبل از آن صرفا در تاریخ انبیای گذشته خوانده بودند، اما اکنون پس از گذشت سال ها از عروج آخرین پیامبر یعنی عیسای نبی (ع) به آسمان ها، فراتر از آن معجزات را از سوی برترین خلفا و برگزیدگان الهی شاهدند.

با مرور زندگانی امام جواد علیه السلام معجزاتی از آن امام بزرگوار در تاریخ و روایات مشاهده می کنیم؛ معجزاتی که به صورت های مختلف و با کیفیت های متعددی به وقوع پیوسته است؛ از جمله آنکه فردی به نام عماره بن زید می گوید: زنی فرزندش را که به کوری مبتلا بود نزد امام جواد علیه السلام آورد آن حضرت دست مبارک را بر او کشید و او بینا شد. رأیت امرأة قد حملت ابنا لها مکفوفا إلی أبی جعفر محمد بن علی (علیه السلام)، فمسح یده علیه فاستوی قائما یعدو، کأن لم یکن فی عینه ضرر. (دلائل الإمامة (ط - الحدیثة)، ص: ۴۰۰؛ اثبات الهداة، ج۴، ص۴۰۸)

در روایتی دیگر فردی به نام ابوسلمه از شفای گوش ناشنوای خود به برکت عنایت امام جواد علیه السلام می گوید. ابو سلمه گفت خدمت حضرت جواد رسیدم. مدتی بود گوش هایم ناشنوا شده بود و چیزی را نمی شنید وقتی وارد شدم، ایشان از این ناراحتی من اطلاع داشت. مرا پیش خواند، دست بر گوش و سرم کشید و فرمود بشنو و حفظ کن. به خدا قسم پس از دعای آن جناب دیگر صداهای خیلی آرام را هم می شنوم؛ دخلت علی أبی جعفر ع و کان بی صمم شدید فخبر بذلک لما أن دخلت علیه فدعانی إلیه فمسح یده علی أذنی و رأسی ثم قال اسمع و عه فو الله إنی لأسمع الشیء الخفی عن أسماع الناس من بعد دعوته. (مناقب آل أبی طالب علیهم السلام (ابن شهر آشوب)، ج۴، ص ۳۹۰؛ مدینۀ المعاجز، ج۷، ص۳۴۶)

انتهای پیام/