به گزارش خبرگزاری مهر، در ادامه سلسله نشست های تخصصی انجمن مفاخر معماری ایران، سیصد و سی امین گفتمان هنر و معماری به موضوع «احیای کاشی معرق در طهران» اختصاص یافت.

در این نشست حامد دریایی فرد و بهمن سلطان محمدی به عنوان سخنران در کنار محمد اسدی، دبیر پنل حضور خواهند داشت.

کاشی معرق، حاصل کنار یکدیگر قرار گرفتن قطعه های تراشیده شده کاشی است. در این روش نقوش مختلف از رنگ های متفاوت تراشیده و در کنار یکدیگر قرار می گیرند و قطعاتی بزرگ را شکل می دهند که عموما بر روی دیوار نصب شده و زینت بخش بنا می شود. این نقوش گاهی از نقش های گره کشی و گاهی از نقش های مختلف مانند گل و بوته، اسلیمی ، ختایی یا خطوط مختلف تشکیل می شوند و زینت بخش بناهای مختلف می شوند.

معرق کاری کاشی در دوره سلجوقیان یعنی در قرن ۴ هجری به سمت کمال رفت و بسیار متداول شد. در قرن هشتم هجری هنرمندان معرق کار به مراتب از هنرمندان عهد سلجوقی جلو افتادند. در این قرن موفق شدند اجزایی را که اشکال معرق از آن ها تشکیل می شود کوچک تر کنند و لطیف ترین و زیباترین اشکال بنایی و هندسی را در مجموعه ای از رنگ های زیبا براق که جز در هنر شرق خصوصا ایرانی دیده می شود؛ نمایش دهند.

هنر معرق کاری در قرن های ۹ و ۱۰ هجری به روش های شرقی خود رسید در این دوره مراکز مهم معرق سازی در شهرهای اصفهان، یزد، هرات و سمرقند ایجاد شد اما در اصل باید گفت که مرکز اصلی این کار در دوران صفوی اردبیل بوده است. یکی از با قدمت ترین این آثار را می توان به مسجد کبود تبریز و بعد آن به شیخ صفی اشاره کرد؛ که بعدها با تغییر پایتخت از اردبیل به اصفهان این هنر نیز همانند هنرهای دستی دیگر به دستور شاه به اصفهان منتقل شدند و شروع به ساخت بناهای تاریخی چون میدان نقش جهان کردند. از اساتید این هنر در دوره معاصر می توان از استاد ابراهیم کاظم پور نام برد. از آثار او می توان به ساخت کاشی های معرق کاخ نیاوران اشاره کرد.

علاقه مندان به شرکت در این نشست می توانند چهارشنبه ۱۳ شهریورماه از ساعت ۱۵:۳۰ الی ۱۷:۳۰ به موزه هنرهای دینی امام علی (ع) واقع در تهران، خیابان ولیعصر، بالاتر از ظفر، بلوار اسفندیار، پلاک ۳۳ مراجعه کنند.