به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «الطرائف فی معرفة مذاهب الطوائف»، اثر سید علی بن طاووس حسینی حلی، متوفای ۶۶۴ ق است. این کتاب، به زبان عربی و در اثبات امامت ائمه علیهم السلام و حقانیت مذهب شیعه اثنا عشری و رد مخالفان آنهاست. سید، در اجازات خود کتاب «طرائف» را از تألیفات خود دانسته و در کشف المحجة به فرزند خود سفارش می کند که کتاب طرائف را که در آن، حق و باطل را از هم جدا کرده، مطالعه کند. این کتاب توسط داود الهی ترجمه شده است.

کتاب، در دو جزء تنظیم شده است که جزء اول آن، دارای ۶۸ عنوان مختلف و جزء دوم، واجد ۶۶ عنوان گوناگون است. سید در این کتاب، خود را انسانی تازه مسلمان فرض کرده که بعد از مسلمان شدن، اختلافاتی بین مسلمانان دیده و فرقه های متعددی مشاهده کرده است، لذا تصمیم به جست وجو و تفحص در منابع دینی می گیرد تا حقیقت امر بر او روشن شود. البته در همان ابتدا تصریح می کند که چون شیعیان متهم به غلو و کفر هستند، تنها از کتب اهل سنت استفاده خواهد کرد.

بعد از تلاش فراوان، می بیند که یکی از این فرقه ها که شیعه نامیده می شود، موافق عقل و قرآن کریم و اخبار وارده در کتب فرقه های مختلف است و تضاد و تناقض فرقه های دیگر در آن نیست و به این شکل خود را در سلک شیعیان دوازده امامی قرار می دهد. مؤلف، در کتاب طرائف، همان طور که در ابتدای آن تصریح کرده، تنها از کتب غیر شیعی استدلال های خود را آورده و به وسیله جدال احسن، مخالفان شیعه را محکوم کرده و با کلام خودشان حجت را بر آنها تمام کرده است.

از آنجایی که هدف سید بن طاووس در کتاب طرائف، اثبات شیعه و ولایت امیرالمؤمنین و رد مخالفان شیعه بوده و طرف سخن او غیر مسلمانان نیستند، لذا در ابتدای کتاب روایات پیامبر را در شأن و منزلت امیرالمؤمنین آورده و هیچ سخنی از اثبات وجود خدا و توحید و نبوت و معاد به میان نیاورده است. سید بن طاووس کتاب را بر اساس سیر آیات و روایات وارده در شأن امیرالمؤمنین تنظیم کرده است. علاوه بر این موارد، کمتر از نصف کتاب، اختصاص به دشمنی ها با اهل بیت دارد و شواهد مخالفت های آنان با صریح قرآن و سنت نبوی را ذکر کرده است.

جلد دوم کتاب، کلا اثبات عدم صلاحیت حاکمان سه گانه است و مباحثی هم در روش تعیین خلیفه و صلاحیت نداشتن مردم برای انتخاب خلیفه الهی دارد. پس از آن، سخن از معاویه و مخالفت های او با متن اسلام و دین به میان آمده و از ادعاهای اهل سنت در مورد فضایل او جواب داده شده است. در بخش پایانی کتاب نیز بعضی از روایات اهل سنت و کارهای مخالف دین آنها بیان شده است. ضمن آنکه آیات استخراج شده و تمام روایات، از کتب اهل سنت آدرس داده شده اند.

به عنوان نمونه سید بن طاووس به نقل از کتاب «الإمامة و السیاسة» ابن قتیبه و از محمد بن یوسف گنجی شافعی در باب ۹۹ کفایه درباره رویدادهای مربوط به سقیفه می نویسد که حضرت زهرا (س) خطاب به ابوبکر و عمر فرمود «انی اشهد الله و ملائکته انکما اسخطانی و ما ارضیتمانی لئن لقیت النبی لأشکونکما»؛ خدا و ملائکه را شاهد و گواه می گیرم که شما دو نفر (ابو بکر و عمر) مرا به غضب آوردید و رضایت مرا فراهم نکردید. اگر پیغمبر را ملاقات کنم از شما شکایت خواهم کرد. ابو بکر گریست و گفت: «انا عائذ بالله من سخطه و سخطک یا فاطمة» پناه می برم به خدا از غضب رسول خدا و غضب تو ای فاطمه؛ چنان گریه کرد و سخنان فاطمه در او اثر گذاشت که نزدیک بود قالب تهی کند و فاطمه مرتب می فرمود «و الله لادعون الله علیک عند کل صلاة اصلیها»؛ یعنی به خدا سوگند در هر نمازی که می خوانم تو را نفرین می کنم.

بعد سید بن طاووس ادامه می دهد: نیز در همان کتاب نوشته: «غضبت فاطمة من ابی بکر و هجرته الی ان ماتت»؛ یعنی فاطمه از ابو بکر غضبناک شد و با او حرف نزد تا وفات کرد.

همچنین سید در ادامه به روایتی از یک کتاب صحیح اهل سنت، یعنی صحیح مسلم استناد کرده، می نویسد: چون فاطمه وفات یافت شوهرش علی شبانه بر او نماز خواند و او را دفن کرد و به ابو بکر خبر نداد که بر جنازه او حاضر شود. «فلما توفیت دفنها زوجها علی لیلا و لم یؤذن بها ابا بکر و صلی علیها» (مسلم، صحیح، ج ۳، ص ۱۳۸۰.)

این عالم وارسته شیعه در ادامه به نقل از «ابن ابی الحدید» معتزلی از احمد بن عبد العزیز جوهری نقل می کند "فاطمه پس از قضیه فدک سوگند یاد کرد دیگر با ابو بکر و عمر تکلم نکند و از آنها خود را پنهان دارد و لذا در حال احتضار وصیت و تأکید کرد بلکه تعهد گرفت از علی که شب او را دفن کند و قبر او را مخفی دارد که آن دو نفر به جنازه او حاضر نشوند.

انتهای پیام/