به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، یکی از داستان های عبرت آموز قرآنی مربوط به ماجرای عزیر نبی از پیامبران بنی اسرائیل است که نسب ایشان به جناب هارون برادر موسای نبی می رسد. عزیر یکی از علمای بزرگ یهود بود که لقب «منجی یهود» یافت، زیرا پس از واقعه ی قتل عام مردم به دست بخت النصر و خرابی معبدها و سوزاندن تورات و اسارت زنان و فتح بابل توسط کورش، عزیر نزد کورش آمد و از او خواست که به یهودیان سروسامانی بخشد؛ از این روست که ایشان را فرزند خدا نامیدند؛ خداوند در آیه ۳۰ سوره توبه یعنی تنها آیه ای که به وضوح از ایشان نام می برد، در این باره می فرماید «و قالت الیهود عزیر ابن الله؛ یهود گفت عزیز، فرزند خداست.»

همچنین در یکی از داستان های قرآنی به صورت ضمنی اشاره ای به عزیر شده است. خداوند درباره داستان ایشان می گوید او به شهری که بام هایش یکسر فرو ریخته بود، عبور کرد؛ [و با خود می]گفت: «چگونه خداوند، [اهل] این [ویرانکده] را پس از مرگشان زنده می کند؟» خداوند، او را [به مدت] صد سال میراند.

آنگاه او را زنده کرد [و به او] گفت: «چقدر طول کشید؟» گفت: «یک روز یا پاره ای از روز» گفت: «[نه] بلکه صد سال طو کشید. به خوراک و نوشیدنی خود نگاه کن [که طعم و رنگ آن] تغییر نکرده است و به الاغ خود نگاه کن [که چگونه متلاشی شده است. این ماجرا برای آن است که هم به تو پاسخ گوییم] و هم تو را [در مورد معاد] نشانه ای برای مردم قرار بدهیم. و به [این] استخوان ها نگاه کن که چگونه آنها را برداشته به هم پیوند می دهیم؛ سپس گوشت بر آن می پوشانیم.» پس هنگامی که [چگونگی زنده ساختن مرده] برای او آشکار شد، گفت: «[اکنون] می دانم که خداوند بر هر چیزی توانا است.»۱

از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل است که درباره این آیه فرمود «عزیز در حالی که ۵۰ سال داشت از میان خانواده خود خارج شد و آن زمان پسرش تازه متولد شده بود، اما وقتی خداوند او را در کنار آن قریه به مدت صد سال میراند و دوباره زنده کرد، او به نزد خانواده خود برگشت، در حالی که او ۵۰ سال داشت، اما پسرش صد ساله بود. أن عزیرا خرج من أهله و امرأته فی شهرها و له یومئذ خمسون سنة فلما ابتلاه الله عز و جل بذنبه أماته الله مائة سنة ثم بعثه فرجع إلی أهله و هو ابن خمسون سنة فاستقبله ابنه و هو ابن مائة سنة و رد الله عزیرا فی السن الذی کان به.» (مختصر البصائر، ص۱۰۳)

انتهای پیام/

--------

پاورقی:

۱ أو کالذی مر علی قریة و هی خاویة علی عروشها قال أنی یحیی هذه الله بعد موتها فأماته الله مائة عام ثم بعثه قال کم لبثت قال لبثت یوما أو بعض یوم قال بل لبثت مائة عام فانظر إلی طعامک و شرابک لم یتسنه و انظر إلی حمارک و لنجعلک آیة للناس و انظر إلی العظام کیف ننشزها ثم نکسوها لحما فلما تبین له قال أعلم أن الله علی کل شیء قدیر (۲۵۹ سوره بقره)