گروه تاریخ خبرگزاری فارس امین رحیمی: رختشویی کنار جوی آب در شهرهای بزرگ ایران و همه جای ایران از قدیم رواج داشت و تا آخر دوره قاجار و بعدها در دوره پهلوی و پیش از لوله کشی آب و حتی پس از آن همچنان ادامه داشت و وضعیت این گونه بود: «متمولان و اعیان مکانی را در حیاط اندرونی خانه برای شستن رخت ها در نظر می گرفتند که حوض آب و کانال هایی برای ورود و خروج آب داشت. زنان در دیگر خانه ها، از آب حوض برای رخت شویی بهره می بردند. بسیاری از خانه ها، حوض و حوضچه به عنوان مکانی برای ذخیره آب و شست وشو در حیاط داشتند … بسیاری از خانه ها در محله های فقیرنشین پایتخت، مکانی مناسب برای ذخیره آب نداشتند به همین علت زنان لباس ها و ظرف های کثیف را کنار جوی ها و رودخانه ها می شستند. این زنان در زمان هایی ویژه بر لب جوی ها به کار شست وشو می پرداختند».

از دهه ۳۰ شمسی به تدریج فشاری ها آمدند که آب بهداشتی داشتند ولی تعدادشان کم بود و این طوری بود: «رختشویی در کنار فشاری ها نوبتی بود. محله های مرکزی و اصلی تهران مانند بازار، عودلاجان، دروازه غار و سنگلج نخستین محله هایی بودند که صاحب شیرهای فشاری شدند و به تدریج بر تعداد آنها در سراسر شهر افزوده شد … با این حال تا دهه ۵۰ شمسی کمتر از ۵۰۰ شیر فشاری در تهران بود و هرجا مردم به شیر فشاری دسترسی نداشتند همچنان در جوی ها و نهرها رخت می شستند که البته آبشان معمولا آلوده بود».

انتهای پیام/