به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، محمدمهدی خانمحمدی شاعر آیینی مهمان محفل شعرخوانی «کریمانه» در خبرگزاری تسنیم بود. او در سوگ رحلت جانسوز پیامبر مکرم اسلام، حضرت محمد شعرخوانی کرد و هم چنین نکاتی را درباره مهربانی پیامبر خاتم مطرح کرد.

در زیر متن گفت وگو و شعرخوانی این شاعر آیینی را می بینید:

محمدمهدی خانمحمدی:صفت رحمت و مهربانی از جمله صفات برجسته رسول گرامی اسلام است تا به حدی که خداوند در توصیف ایشان می فرمایند: «لقد جاءکم رسول من أنفسکم عزیز علیه ما عنتم حریص علیکم بالمؤمنین رءوف رحیم» (سوره مائده، ۱۲۸) و در آیات دیگری می فرمایند: «ای پیامبر برای چه خودت را به زحمت می اندازی که آنان را به سمت دین بکشانی؟» پیامبر مکرم اسلام از جان خودش در راه مهربانی خرج می کرد. نکته مهمی که وجود دارد این است که پیامبر اسلام دلش برای مردم می سوخت.

در سفری که حضرت به طائف داشتند، سختی ها، مصیبت ها و جسارت های زیادی را به چشم دیدند و حتی خیلی ها به او سنگ زدند، اما پس از اینکه با حالی خسته و زخمی در باغی نشسته بودند و غلامی برایشان خرما یا انگور آورد، ایشان قبل از تناول کردن آن طعام عبارت «بسم الله الرحمن الرحیم» را به زبان آوردند. غلام پرسید: چه گفتی؟ پیامبر با دلسوزی کامل دین اسلام را برایش توضیح داد و در نهایت او به اسلام ایمان آورد.

شاید هر کس دیگری به جای پیامبر بود با تحمل آن همه سختی و ناراحتی توضیح نمی داد و آن غلام مسلمان نمی شد. عبارتی که پیامبر در اینجا به کار می برد بسیار جالب است و می فرمایند: تمام این سختی به واسطه ایمان آوردن این غلام برایم شیرین شد.

نکته قابل توجه در آن زمان این است که رسانه اصلی اعراب شعر بوده است، تا حدی که یک قبیله را به شاعرش می شناختند. حتی نقل شده است که در بازارها سران قبایل می نشستند و شاعران هر قبیله شعر می خواندند. در چنین شرایطی پیامبر حسان بن ثابت را تکریم می کردند و به او فرمودند: «تا زمانی که برای ما شعر می گویی در پناه روح القدس هستی.» در اینجا می توان مهربانی پیامبر را دید، چرا که کسی که اهل ذوق و هنر نباشد، درک خوبی از هنر و هنرمند ندارد اما ایشان برخورد بسیار خوبی را با یک شاعر دارند.

چه اعجازی ست در چشمش، که نازل کرده باران را

گلستان می کند لبخند های او بیابان را

بزرگان از همان اول به پایش سجده می کردند

مدائن از سر تعظیم ویران کرد ایوان را …

میان شانه هایش می درخشد قرص خورشیدی

که روزی در سفرهایش بحیرا دیده بود آن را

عذاب دوری از کویش، خیال دیدن رویش

پریشان می کند نزدیک سیصد سال، سلمان را

نیازی نیست هنگام فتوحاتش به شمشیری

فقط کافی ست طولانی کند تحریر قرآن را

به غیر از دوستی با اهل بیت اجری نمی خواهد

نمک از سفره اش برداشتی، مشکن نمکدان را

ولی چندی ست زهرا روز و شب از گریه بی تاب است

علی این روزها باید بسازد بیت الاحزان را

علی، شب با چراغی خانه ها ی شهر را می گشت

ملول از دیو و دد ها آرزو می کرد انسان را

نفس در سینه ام تنگ است، از این ماجرا بگذر

مجالی تا فدای نفس پیغمبر کنم جان را

همین کافی ست مقبول تو باشد بیتی از شعرم

که لبخند تو زیبا می کند اشعار حسان را

انتهای پیام/