به گزارش مشرق، این روزها، جهان اسلام در سوگ سید شهیدان عالم، حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و یاران بی بدیلش به سوگ نشسته و چشم ها در این ماتم عظمی اشکبار و دل ها داغدار است، از این روی، ستون گفت و شنود امروز را به گونه ای متفاوت می نگاریم و آن را به بخشی از یک یادداشت کیهان اختصاص می دهیم.

« وقتی به آن صحرای داغ و تب دار رسید، عنان کشید، و اسب هم از حرکت ایستاد و قدم از قدم برنداشت. این بخش از صحرا با بخش های دیگر آن که تاکنون پیموده بود، تفاوتی نداشت. همه جا پوشیده از ریگ های داغ و آفتاب خورده بود و آسمانی که از شدت گرما، رنگ دود گرفته بود. سوار، اما انگار چیز دیگری می دید که عنان می کشید! دست را سایبان چشم ها کرده و به افق نگریست. پیرمردی به کنار ایستاده بود.

سوار روی به او کرد و پرسید؛ نام این سرزمین چیست؟ نام آن «غاضریه» است. نام دیگری ندارد؟ … این سرزمین را « نینوا» و « شاطی الفرات- شرق فراط » هم می نامند. همه آن نشانه ها که او می دید و دیگران نمی دیدند، نشانه های همان سرزمینی بود که به او خبر داده بودند … نامش اما، آن نبود. باز پرسید؛ نام دیگری ندارد؟ پیرمرد گفت: این سرزمین را « کربلا» هم می نامند. سوار آهی از ژرفای دل کشید و زیر لب زمزمه کرد: «أرض کرب و بلاء … سرزمین اندوه و بلا» … همان صحرایی بود که نام آن را از جدش رسول خدا(ص) شنیده بود و پدرش امیر مؤمنان (ع) در میانه سفر صفین در آنجا درنگ کرده، خاکش را بوئیده و بوسیده و گریسته بود، « ای خاک! چقدر خوش بویی! از تو مردمانی برمی خیزند که بی حساب به بهشت می روند. این جا قربانگاه عاشقان شهیدی است که هیچیک از گذشتگان و آیندگان به مقام و منزلت آنها نمی رسند» … این جا همان جا بود که به او وعده داده بودند … کاروان « خوش به نشان » آمده بود.

این جا همان جایی است که قرار است بزرگ ترین و سرنوشت سازترین واقعه تاریخ بشر، بعد از بعثت رسول خدا(ص) رقم بخورد. سرنوشت سازترین رخداد بعد از بعثت پیامبر اسلام که اولین بود و قبل از قیام قائم آل محمد (ارواحنا له الفداء) که سومین است. قافله سالار، فرمان فرود داد، بارها را بگشایید و خیمه ها را برپا کنید، حسین (ع) می دانست که مقصد همین جاست و آن واقعه عظیم که خبر داده بودند، قرار است در همین وادی واقع شود … چند روز بعد، دهم محرم (عاشورای ) سال ۶۱ هجری آن واقعه بزرگ اتفاق افتاد و … » .