مرگ موضوعی ای است که چه بخواهیم و چه نخواهیم به آن فکر کنیم، همیشه وجود دارد. آگاه شدن از فناپذیری یک تجربه رهایی بخش و بیدارکننده است و در احادیث و ایات بسیاری به تفکر درخصوص آن سفارش شده است، اما تفکر دائم در مورد آن در زندگی روزمره موجب اضطراب، افسردگی و زندگی بیمارگونه خواهد شد.

چند روز پیش در مراسم تدفین یکی از نزدیکانم که تقریبا همسن و سالم بود شرکت کردم و سعی کردم همسر داغدار و فرزندانش را آرام کنم تا با این غصه کنار بیایند. از آن روز تا کنون تمام فکر و ذهنم مرگ است، اینکه چگونه می‌میرم؟ کجا مرا تدفین کنند؟ کجا برایم مراسم بگیرند؟ بازماندگانم پس از من چه می کنند؟ و چه بر سر اموالم می آید؟ و هزاران سوال دیگر که ساعت ها ذهنم را به خود مشغول کرده است. اما آیا به راستی تفکر در مورد مرگ کار درستی است؟ در این خصوص خبرنگار ایرنا با دکتر اصغر کیهان نژاد مشاور و روانشناس به گفت و گو نشست.

نگاه بیمارگونه به مرگ، عامل افسردگی و اضطراب

برخی از افراد به زندگی نگاه بیمارگونه و منفی گرایی دارند. این دسته از افراد که شامل؛ افراد افسرده، بدبین، افرادی که در زندگی شکست خورده اند، افراد نق نقو و بدبین و ناامید می شود. این افراد دست از شاد زندگی کردن برداشته و مدام به مرگ فکر می کنند و زندگی آنها به کل مختل شده و پیش بینی می کنند که من زود می‌میرم و مرگ زود به سراغ من می آید. تفکر دائم درخصوص مرگ منشاء ناامیدی و یاس است. یکی از مشخصات افراد افسرده این است که هیچ قدم مثبتی در جهت بهبود خودشان بر نمی دارند. مثلا به او پیشنهاد دهید که به پارک برویم، به سینما برویم، مخالفت می کنند. همه این ویژگی های منفی در چنین افرادی به سبب وجود کابوس همیشگی مرگ در آنها است.