به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی معاونت تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی تهران، طرح پژوهشی با عنوان (ارزشیابی اقتصادی و اولویت بندی مداخلات بیماری دیابت نوع ۲ در ایران) توسط رامین حشمت، عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران و رئیس مرکز تحقیقات بیماری های مزمن و صعب العلاج پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم، اجرا و در سال ۱۴۰۴ خاتمه یافته است. این پژوهش با رویکرد تصمیم گیری مبتنی بر شواهد، به تحلیل هزینه اثربخشی مداخلات درمانی و تشخیصی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ پرداخته است.

حشمت در تشریح هدف این مطالعه گفت: در شرایطی که بیماری دیابت نوع ۲ یکی از چالش های اصلی سلامت در کشور است، تصمیم گیری دقیق در مورد داروها و تجهیزات مورد استفاده می تواند تأثیر چشمگیری بر مدیریت منابع مالی نظام سلامت داشته باشد.

وی ادامه داد: بر اساس نتایج این مطالعه، سه گروه مداخله شامل انواع انسولین ها، داروهای خوراکی و ابزارهای پایش قند خون مورد تحلیل هزینه اثربخشی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که برخی گزینه های کم هزینه مانند پیوگلیتازون و انسولین لیسپرو از نظر اقتصادی مقرون به صرفه تر از جایگزین های پرهزینه هستند. این نتایج می تواند مبنای علمی مهمی برای بازنگری در سیاست های پوشش بیمه ای داروها و تجهیزات دیابت قرار گیرد.

حشمت با اشاره به اهمیت کاربردی این نتایج افزود: این پژوهش می تواند به سیاست گذاران حوزه سلامت و بیمه گران کمک کند تا بر اساس شواهد علمی، داروها و تجهیزات مؤثر و اقتصادی را در اولویت پوشش بیمه ای قرار دهند و با حذف هزینه های غیرضرور، کارایی نظام سلامت را افزایش دهند.

وی تصریح کرد: از جمله کاربردهای کلیدی این پژوهش می توان به ارائه شواهد علمی برای تصمیم گیری بیمه ای درباره داروها و تجهیزات دیابت نوع ۲ بر پایه هزینه اثربخشی و کمک به اصلاح فهرست خدمات تحت پوشش بیمه با هدف کاهش هزینه های غیرضرور و افزایش کارایی نظام سلامت اشاره کرد.

حشمت در ادامه تأکید کرد: پیشنهاد می شود تحلیل های آینده با در نظر گرفتن زیرگروه های مختلف بیماران مانند سالمندان یا افراد با بیماری های همراه انجام شود تا نتایج هدفمندتر و کارآمدتری به دست آید. همچنین تحلیل های جامع تری نظیر تحلیل هزینه اثربخشی تعمیم یافته می تواند ابعاد مالی و اجتماعی مداخلات را شفاف تر کند.

وی درباره مسیر آینده این طرح افزود: پیشبرد این نوع پژوهش ها نیازمند همکاری گسترده بیمه ها و وزارت بهداشت برای دسترسی به داده های واقعی تجویز و هزینه های درمان است. در صورت تحقق این همکاری، تصمیم گیری های بیمه ای می تواند دقیق تر، عادلانه تر و اقتصادی تر انجام شود.

این مطالعه با تأکید بر نقش تصمیم گیری مبتنی بر شواهد، می تواند مبنایی برای بازنگری در سیاست های دارویی و بیمه ای مرتبط با دیابت نوع ۲ توسط نهادهایی همچون وزارت بهداشت، شورای عالی بیمه سلامت ایران و کمیته های تدوین راهنماهای بالینی قرار گیرد.