به گزارش مشرق، هیئت تحریریه نیویورک تایمز در سرمقاله خود نوشته است که وقتی دونالد ترامپ در ۲۸ فوریه (۱۰ اسفند) به ایران حمله کرد، این روزنامه تصمیم او را «عجولانه» خواند.

به نوشته این هیئت، ترامپ بدون گرفتن مجوز از کنگره یا حمایت بیشتر متحدانش به جنگ رفت. او توجیهات سطحی و متناقضی برای مردم آمریکا ارائه کرد و نتوانست توضیح دهد که چرا این تلاش ساده لوحانه برای تغییر حکومت، سرنوشتی بهتر از تلاش های قبلی آمریکا در عراق، افغانستان و جاهای دیگر خواهد داشت.

به گفته این سرمقاله، در شش هفته گذشته، عجولانه بودن این جنگ آشکارتر شده است. ترامپ برنامه ریزی نظامی دقیق را نادیده گرفته و بر اساس غریزه و خوش بینی خود عمل کرده است. نیویورک تایمز گزارش می دهد که پس از آنکه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، به ترامپ گفت حملات باعث یک قیام مردمی در ایران خواهد شد، رئیس سازمان سیا این تصور را «مسخره» خواند.

با این حال ترامپ به کار خود ادامه داد. او آنقدر به خود اطمینان داشت که هیچ برنامه ای برای پاسخ به یک اقدام بدیهی از سوی ایران طراحی نکرد: افزایش قیمت نفت با بستن تنگه هرمز. او همچنین هیچ راهکار عملی برای تصاحب اورانیوم غنی شده ای که ایران می تواند از آن برای بازسازی برنامه هسته ای خود استفاده کند، ارائه نداد.

هفته گذشته، ترامپ از تهدیدهای غیرقانونی و غیراخلاقی درباره نابودی تمدن ایران به یک آتش بس لحظه آخری رسید که تعداد کمی از اهداف اعلام شده جنگ را برآورده می کند.

ایران همچنان بخش اصلی توافق را نقض می کند و مانع عبور بیشتر کشتی ها از تنگه هرمز می شود. هیئت تحریریه نیویورک تایمز می نویسد بی مسئولیتی ترامپ، ایالات متحده را در آستانه یک شکست راهبردی تحقیرآمیز قرار داده است.

این هیئت تأکید می کند که جنگ کنونی، همراه با حملات ژوئن گذشته آمریکا و اسرائیل، ایران را از جهات مهمی تضعیف کرده است.

اما به نوشته این روزنامه، این موفقیت ها نمی تواند این واقعیت را پنهان کند که جنگ به خود آمریکا ضربه زده است. هیئت تحریریه نیویورک تایمز چهار ضربه عمده به منافع ملی آمریکا برمی شمارد که نتیجه مستقیم بی احتیاطی ترامپ است.

ضربه اول: نفوذ ایران بر اقتصاد جهانی

ملموس ترین ضربه به ایالات متحده و جهان، نفوذ فزاینده ای است که ایران با به سلاح تبدیل کردن تنگه هرمز به دست آورده است. حدود ۲۰ درصد نفت و گاز طبیعی مایع جهان از این تنگه که در کنار ساحل جنوبی ایران قرار دارد، عبور می کند.

پیش از جنگ، رهبران ایران می ترسیدند که بستن تنگه، تحریم های اقتصادی جدید و یک حمله نظامی را به دنبال داشته باشد. اما وقتی حمله به هر حال انجام شد، ایران تنگه را به روی تقریبا همه کشتی ها به جز کشتی های خود بست. هزینه این کار برای ایران کم است، زیرا بیشتر آن فقط شامل تهدید می شود؛ تهدیدی مبنی بر اینکه یک پهپاد، موشک یا قایق کوچک ممکن است یک نفتکش را منفجر کند.

در مقابل، باز کردن اجباری تنگه به یک عملیات نظامی عظیم نیاز دارد که به طور بالقوه شامل نیروی زمینی و اشغال طولانی مدت است.

نویسنده سرمقاله می نویسد نبود آینده نگری ترامپ در مورد تنگه، ناتوانی آشکار او را نشان می دهد. آتش بس دو هفته ای وضعیت پیش از جنگ را برنمی گرداند، زیرا ایران هنوز رفت آمد کشتی ها را محدود می کند و تهدید کرده که به عنوان بخشی از توافق صلح نهایی، عوارض عبور بگیرد.

این جنگ به رهبران ایران نشان داده که کنترل این آبراه یک امکان واقعی است. در نهایت، کشورهای دیگر احتمالا جایگزین هایی مثل خطوط لوله ایجاد خواهند کرد، اما این راه حل ها زمان می برد.

در حال حاضر، به نظر می رسد ایران اهرم دیپلماتیکی به دست آورده که شش هفته پیش فقط می توانست رویایش را ببیند.

تنها راه آشکار برای تغییر وضعیت این است که یک ائتلاف جهانی بازگشایی تنگه را مطالبه کند — همان نوع ائتلافی که ترامپ به وضوح برای رهبری آن مناسب نیست.

ضربه دوم: جایگاه نظامی آمریکا در جهان

دومین ضربه، به جایگاه نظامی آمریکا در جهان مربوط می شود. این جنگ، همراه با کمک های اخیر آمریکا به اوکراین، اسرائیل و سایر متحدان، بخش قابل توجهی از ذخیره برخی سلاح ها مانند موشک های تاماهاوک و موشک های پدافندی پاتریوت (که می توانند موشک های دیگر را ساقط کنند) را مصرف کرده است. کارشناسان معتقدند پنتاگون تنها در جنگ علیه ایران بیش از یک چهارم موشک های تاماهاوک خود را استفاده کرده است. بازگرداندن این ذخیره به اندازه قبلی سال ها طول می کشد و ایالات متحده در این بین باید انتخاب های دشواری در مورد اینکه کجا قدرت نظامی خود را حفظ کند، انجام دهد. پنتاگون در حال حاضر سامانه های دفاع موشکی را از کره جنوبی خارج کرده است.

این جنگ همچنین نشان داده است که ارتش آمریکا در برابر روش های جدید جنگ آوری آسیب پذیر است. آمریکا از میلیاردها دلار مهمات پیشرفته برای نابودی نیروهای هوایی و دریایی سنتی ایران استفاده کرد، در حالی که تهران از پهپادهای ارزان و یکبارمصرف برای متوقف کردن ترافیک در تنگه هرمز و زدن اهداف در منطقه بهره برد. جهان دید که چگونه کشوری که یک صدم هزینه نظامی آمریکا را صرف می کند، می تواند در یک درگیری از آن پیشی بگیرد. این یادآوری از نیاز فوری به اصلاح ارتش آمریکاست.

ضربه سوم: اتحادهای آمریکا

سومین هزینه بزرگ جنگ، به اتحادهای آمریکا مربوط می شود. ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، کانادا و بیشتر اروپای غربی از حمایت از ایالات متحده در این جنگ خودداری کردند — با توجه به رفتار ترامپ با آنها، جای تعجب ندارد. وقتی او از آنها برای بازگشایی تنگه هرمز درخواست کمک کرد، بیشتر متحدان نپذیرفتند. این کشورها از جهات مهم همچنان متحد باقی خواهند ماند، اما روشن کرده اند که دیگر آمریکا را یک دوست قابل اعتماد نمی دانند. آنها در تلاش برای ایجاد روابط قوی تر با یکدیگر هستند تا بتوانند در آینده بهتر در برابر واشنگتن مقاومت کنند. دانیل بایمن از مرکز مطالعات راهبردی و بین المللی در واشنگتن روز چهارشنبه نوشت: «شاید بزرگترین آسیب بلندمدت به ایالات متحده از جنگ ایران، در روابط آن با متحدان در سراسر جهان باشد.»

وضعیت در خاورمیانه پیچیده تر است. تصمیم ایران برای حمله به همسایگان عرب خود در طول جنگ ممکن است آن کشورها را به آمریکا نزدیک تر کند. اما این چشم انداز نامشخص است. عربستان سعودی و دیگر کشورهای خلیج فارس از نظر اقتصادی توسط جنگ آسیب دیده اند و احساس می کنند که آتش بس ترامپ آنها را رها کرده است. شش هفته گذشته به آنها دلیلی داده است تا قضاوت او و درک او از منافعشان را زیر سوال ببرند.

ضربه چهارم: مرجعیت اخلاقی آمریکا

ترامپ در تمام دوران حرفه ای سیاسی خود ارزش های اخلاقی که ایالات متحده بعد از جنگ جهانی دوم خودش را منادی آن می دانسته تضعیف کرده است.

نیویورک تایمز می نویسد شاید او هیچ وقت این کار را بیشتر از هفته گذشته که تمدن ایران را به نابودی تهدید کرد انجام نداده باشد.

به نوشته نیویورک تایمز، با این کار، دولت ترامپ پایه های رهبری جهانی آمریکا را تضعیف کرده است.

هیئت تحریریه نیویورک تایمز می نویسد که مدتهاست با رویکرد ترامپ به سیاست و حکمرانی مخالف است. با این حال، از شکست های او در شش هفته گذشته هیچ لذتی نمی برد. این روزنامه می افزاید که برای هر آمریکایی، از جمله منتقدان ترامپ، اشتباه است که آرزوی شکست کشور خود را داشته باشند.

این روزنامه نوشته وقتی آمریکا ضعیف تر و فقیرتر می شود- همان طور که این جنگ با ما چنین کرده است- حکومت های «اقتدارگرا» سود می برد.

بهترین امید؛ شاید ساده لوحانه اما واقعی

نویسنده سرمقاله در پایان می نویسد بهترین امید در حال حاضر ممکن است ساده لوحانه به نظر برسد، اما هنوز درست است. ترامپ باید سرانجام ناتوانی رویکرد تکانشی و یکه سوار خود را تشخیص دهد. او باید کنگره را درگیر کند و از متحدان آمریکا برای به حداقل رساندن آسیب ناشی از جنگش کمک بخواهد.