به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، داستان هایی که خداوند در قرآن از انبیاء و رسولان نقل می کند، منبعی بسیار عالی برای اصلاح و ارتقای سبک زندگی فردی و اجتماعی است؛ در این داستان ها، خداوند خصلت ها و ویژگی هایی از پیامبران خویش را نمایان می کند که در اصل، قلق رشد انسان برای رسیدن به رستگاری و فرجام نیک محسوب می شوند؛ از جمله پیامبرانی که خداوند بارها از زندگی و روش سلوک او و نیز لزوم الگوگیری انسان ها از او سخن گفته، ابراهیم نبی علیه السلام به عنوان یکی از رسولان اولوا العزم است؛ پیامبر بزرگواری که زندگی خود را در بین بت پرستان سرزمین بابل و در زمان حکومت نمرود بن کنعان آغاز کرد و به مرحله ای از رشد رسید که الگوی موحدان عالم شناخته شد.

خداوند در آیات ۱۲۰ و ۱۲۱ سوره ی نحل درباره ایشان می فرماید «إن إبراهیم کان أمة قانتا لله حنیفا و لم یک من المشرکین» به راستی ابراهیم، یک امت بود که نسبت به خداوند سر تسلیم داشت در حالی که حنیفانه رفتار می کرد و از مشرکان نبود. «شاکرا لأنعمه اجتباه و هداه إلی صراط مستقیم» [و] نعمت های او را شکرگزار بود. [خدا] او را برگزید و به صراط مستقیم هدایتش کرد. طبق این آیات، حضرت ابراهیم علیه السلام زندگی حنیفانه یعنی زیستی کاملا مبتنی بر فطرت الهی داشت. در این بین، خداوند خصلتی را از این رسول بزرگوار مطرح می کند که شاه کلیدی برای رشد انسان ها نیز محسوب می شود؛ این شاه کلید، «شکر نعمت» است. در این باره می فرماید او ««شاکرا لأنعمه» بود و به این دلیل «اجتباه و هداه إلی صراط مستقیم»؛ خداوند او را گزینش کرد و به سوی صراط مستقیم هدایت کرد؛ سپس «و آتیناه فی الدنیا حسنة و إنه فی الآخرة لمن الصالحین»؛ یعنی به او در دنیا حسنه اتا کردیم و او در آخرت (نشئه بعد) از صالحان قرار گرفت.

خداوند این چهار ثمره بزرگ برای ابراهیم نبی علیه السلام یعنی مجتبی شدن، هدایت به صراط مستقیم، اتای حسنه در دنیا و بعد صالحیت را مرهون ویژگی شکر نعمت ایشان معرفی می کند که این مسئله حکایت از ارزش بالای «شکر نعمت» دارد؛ ضمن آنکه شکر نعمت برای هر فردی ثمره ی خاص خود را دارد؛ برای پیامبری همچون ابراهیم نبی که عمر خویش را در مسیر عبودیت خداوند قرار داد، ثمره شکر نعمت، رشد در درجات فضل تا رسیدن به مقام صالحیت است و برای عموم انسان ها به تناسب رشد و سعی شان در حریم خداوند، ثمره ای دیگر را در پی دارد؛ در هر صورت شکر نعمت در هر مقام و رتبه ای باشد، یک ثمره کلی دارد که همان ازدیاد نعمت است، همچنان که در آیه ۷ سوره ابراهیم می فرماید «لئن شکرتم لأزیدنکم»؛ یعنی اگر شکر کنید، خداوند قطعا بر (نعمت) شما می افزاید؛ شعر «شکر نعمت، نعمتت افزون کند» از این آیه اقتباس شده است.

انتهای پیام/