به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، کاروانیان امام حسین علیه السلام چند روز قبل از واقعه عاشورا در کربلا مستقر شدند. نقل است هر روز که کاروانیان به روز شهادت خود نزدیک تر می شدند، به جای ترس، اشتیاقی فراوان در چهره آنها دیده می شد؛ چرا که آنها در مکتب امام حسین علیه السلام آموختند برای رسیدن به لقای خداوند باید از تمام هستی خود گذشت و در این راستا جان را که با ارزش ترین عنصر انسان و مایه حیات اوست، به خداوند بخشید؛ همان شرطی که امام حسین(ع) در آغازین لحظات حرکت کاروان برای این سلوک نورانی تعیین کرد و فرمود «هرکس قصد دارد نفس خویش را در راه ما قربانی کند و آماده ملاقات با خداست، با ما حرکت کند؛ من کان فینا باذلا مهجته موطنا علی لقاء الله نفسه فلیرحل معنا».

حس جانبازی در راه خدا، بیش از همه در خود وجود مقدس امام حسین علیه السلام تبلور داشت و آن حضرت در موقعیت های مختلف آن را ابراز می داشتند. نقل است در روزهای منتهی به روز عاشورا، امام حسین(ع) در گوشه ای نشست به اصلاح شمشیرش پرداخت و در این وقت این اشعار را خواند:

«ای روزگار، اف بر دوستی تو، چقدر در شب و روز، دوستان و هواخواهان را کشتی و بین دوستان جدایی انداختی و در عین حال روزگار به افراد جایگزین آنها قناعت نکند، به هر حال امور به سوی خدای بزرگ بازگردد و هر زنده سرانجام این راه را می پیماید، زمان کوچیدن از دنیا چقدر نزدیک شده که به سوی بهشت و یا به سوی غیر بهشت است.»

یا دهر أف لک من خلیل ** کم لک فی الإشراق و الأصیل

من طالب و صاحب قتیل ** و الدهر لا یقنع بالبدیل

و إنما الأمر إلی الجلیل ** و کل حی سالک سبیل

ما أقرب الوعد إلی الرحیل ** إلی جنان و إلی مقیل

حضرت زینب سلام الله علیها وقتی که این اشعار را از برادر شنید، عرض کرد:

«برادرم، این کلام کسی است که یقین به کشته شدن دارد.» امام حسین(ع) فرمود: «بله ای خواهرم» زینب سلام الله علیها فرمود: «ای وای بر من که برادرم حسین(ع) کشتن خود را به من خبر دهد!» گریه سایر بانوان حرم بلند شد … حضرت ام کلثوم فریاد می زد: وا محمداه وا علیاه وا أماه وا أخاه وا حسیناه وا ضیعتنا بعدک یا أبا عبد الله. ای وای ای رسول خدا! ای وای ای علی!، ای وای ای مادر جان، ای فاطمه، ای وای حسن، ای وای حسین!؛ چه قدر مصیبت شما بعد از تو ای حسین، ضایعه جانسوز و جبران ناپذیر است.» امام حسین(ع) او را تسلیت داد و فرمود:

«ای خواهرم خاطرات را به تسلیت الهی، تسلی بده، چرا که ساکنان آسمانها و زمین همه می میرند، همه خلایق نابود می شوند و کسی باقی نمی ماند.» سپس فرمود: «ای خواهرم ام کلثوم، و ای زینب و ای فاطمه و ای رباب؛ متوجه باشید، هر گاه کشته شدم، به خاطر عزای من گریبانتان را چاک نزنید و صورت خود را نخراشید و گفتار بیهوده به زبان نیاورید؛ لها یا أختاه تعزی بعزاء الله فإن سکان السماوات یفنون و أهل الأرض کلهم یموتون و جمیع البریة یهلکون ثم قال یا أختاه یا أم کلثوم و أنت یا زینب و أنت یا فاطمة و أنت یا رباب انظرن إذا أنا قتلت فلا تشققن علی جیبا و لا تخمشن علی وجها و لا تقلن هجرا.» (اللهوف علی قتلی الطفوف / ترجمه فهری، ص۸۲)

انتهای پیام/