شاید از لذت بخش ترین خاطرات کودکی سوار شدن بر دوچرخه و یکی شدن با باد و حس هیجان و سرعت و شادی بود. وسیله ای ساده با دوچرخ و زین و فرمان و شاسی و رکاب و زنجیر که تو را می برد به هر آن کجا که خواهی. حسی که برای بعضی با بالا رفتن سن تمام می شود و برای بعضی تازه شروع مرحله تازه ای از زندگی ست و می شود عشق. بعضی روز را به عشق رکاب زدن بیدار می شوند و قبل از کار یا در مسیر کار دوچرخه سواری می کنند یا کسانی که نیمه شب و برای رفع خستگی تن سوار بر آن می شوند. هر چه هست زمان و سختی عشق به رکاب زدن را به جان می خرند و کسی که عاشق ست سختی را نمی بیند. حس ناب رکاب زدن و شور در حرکت بودن. سینگنالی که ریشه در درون مغز ما دارد و حس سیال بودن زندگی ست. دوچرخه و رکاب پر پرواز است چه در طبیعت چه در شهر چه حتی در مسابقه.

سفر با دوچرخه برای اغلب انسان ها تداعی اراده و صبر و استقامت است. حس بودن و یکی شدن با مسیر و لمس طبیعت، دست بردن در باد، حس شادی و هیجان در عین آرامش عجیب و در نهایت حس مشاهده. چالش هم مسیر شدن درونی با ذهن خویش و کنکاش و سوال های پرشمار ذهنی که پیش می آید و چالش ی از جنس جسمی و مقاومت در برابر شرایط سخت و حس پیروزی و فائق آمدن بر پستی بلندی های مسیر درست همانند مسیر زندگی.

مهدی، سینا، محسن، علی، مرتضی و مراد اگر چه دوچرخه سواری همه ی زندگیشان نیست و به صورت حرفه ای به آن نگاه نمی کنند اما هدف سفری ست فراموش نشدنی که مبداء آن قزوین و مقصدش دریاست، همین طی کردن و رسیدن و کنکاش ذهنی و نتیجه اش غلبه بر پیچ و خم و پستی و بلندی و فرصتی برای چشیدن حس ناب رسیدن.

سفری که سوار بر دوچرخه از ارتفاع ۱۳۰۰ متری شروع و با رسیدن به ارتفاع ۲۳۰۰ متری و سپس تجربه دریا و رسیدن به ارتفاع صفر تمام می شود. چشیدن گرمای دشت، خنکای ارتفاع، هوای مه آلود جنگل و در نهایت نسیم دریا، گذر از مسیرهای پرپیچ و خم و عوض شدن رنگ و بوی آب و هوا و بافت و پوشش گیاهی و رکاب زدن از دامنه البرز تا رسیدن به ارتفاع صفر تمام کننده آن است.