به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شاد زیستن و شاد کردن مردم یکی از ارزش های اخلاقی است که آموزه های دین ما بسیار بر آن تأکید می کند. امام باقر علیه السلام فرمود «ما عبد الله بشی ء أحب إلی الله من إدخال السرور علی المؤمن»؛ یعنی نزد خدا عبادتی محبوب تر از شاد کردن مؤمن نیست. در این حدیث شریف، عبادت خدا به شاد کردن بندگانش از سوی ما گره خورده است، آن هم محبوب ترین عبادتی که فرد مؤمن می تواند انجام دهد.

در بعضی از روایات برای اینکه به شادکردن برادران ایمانی مان تشویق شویم، چنین آمده است: «من سر مؤمنا فقد سرنی و من سرنی فقد سر رسول الله ص و من سر رسول الله ص فقد سر الله و من سر الله أدخله الجنة.» یعنی کسی که مؤمنی را شاد کند، مرا شاد کرده و کسی که مرا شاد کند، رسول الله را شاد کرده و هرکه رسول الله را شاد کند، خداوند را شاد کرده است و هرکه خدا را شاد کند، وارد بهشت شود.۱

.

امیرالمؤمنین علیه السلام نیز در بخشی از سخنان خویش خطاب به جناب کمیل، دربارۀ برخی از اثرات معنوی شاد کردن دل مردم اینگونه بیان فرمود: «سوگند به خدایی که تمام صداها را می شنود، هر کس دلی را شاد کند، خداوند از آن شادی لطفی برای او قرار دهد که به هنگام مصیبت چون آب زلالی بر او باریدن گرفته و تلخی مصیبت را بزداید چنان که شتر غریبه را از چراگاه دور کنند؛ فوالذی وسع سمعه الأصوات، ما من أحد أودع قلبا سرورا إلا و خلق الله له من ذلک السرور لطفا، فإذا نزلت به نائبة جری إلیها کالماء فی انحداره حتی یطردها عنه، کما تطرد غریبة الإبل.»

تمام این دست احادیث ما را به این سمت رهنمون می کند که اولا باید اهل خمودگی و ترشرویی نباشیم و دوم اینکه نسبت به محیط اطراف خود بی تفاوت نباشیم، سوم اینکه همواره سعی کنیم با شاد کردن مردم محیطی جذاب و دل انگیز را برای اطرافیان رقم بزنیم؛ البته شادی که همراه با رعایت حد و حدود باشد نه به قیمت ریختن آبروی فردی دیگر و نه با فحش دادن و زدن حرف های خارج از عرف و شرع.

----------------------

پاورقی:

۱- این حدیث در کتاب فقه المنسوب إلی الإمام الرضا علیه السلام از امام صادق علیه السلام نقل شده است.

انتهای پیام/