به گزارش خبرنگار فرهنگی تسنیم، در آستانه میلاد با سعادت امام اول شیعیان، امیرالمومنین حضرت علی (ع) چند نفر از شاعران کشورمان شعرهایی سروده اند.

اولین شعر را مبین اردستانی سروده است که در ادامه می آید:

ای بی کران که هرچه جهان مبتلای توست

هستی نفس-نفس نفسش در هوای توست

جاروکش حریم تو شهپر قدسیان

جبریل، خادم در مهمانسرای توست

در عرش و فرش و هرچه جهان های مختلف

هر کس که هست، بوسه ده خاک پای توست

خورشید ذره ای ست که همواره روز و شب

پران در آستانهٔ ایوان طلای توست

صبح از کرانه های سکوت تو جاری است

شب گوش جان سپرده به سوز صدای توست

جان ریزه خوار خوان مناجات مرتضاست

دل خوشه چین ملتمس ربنای توست

تبعیدیان گمشده در تیه ظلمتیم

چشمان ما هنوز به دست دعای توست

دل را چه غم، غریب دو عالم اگر شود؟

در قبر و در قیامت اگر آشنای توست

پیوند غیر، سست تر از تار عنکبوت

رکن رکین و حصن حصین هم ولای توست

رد و قبول عامه نیرزد به ارزنی

هر آینه رضای خدا در رضای توست

شعر بعدی را محمد خادم سروده است که در ادامه می آید:

هم دلبر و دلاور و دلدار مرتضی

هم سرور و سر آمد و سردار مرتضی

جان گرو گذاشته در لیلة المبیت

دلواپسی امنیت غار مرتضی

در سجده هاش گفته: انا عبدک الذلیل

در جنگ هاش صفدر و قهار مرتضی

هر جا که ایستاده چه سجاده و چه جنگ

دارد به بندگی تو اصرار مرتضی

انگار کار کرده ترازو ترازتر

وقتی گذشته از سر بازار مرتضی

هر جا گره به کار می افتاد، جبرییل

می گفت یا محمد، بگذار مرتضی …

دیوار دین حق و در شهر علم بود

اما چه دید از در و دیوار مرتضی؟

در کربلا به هر طرفی می کنم نگاه

تکرار توست حیدر کرار، مرتضی

محسن ناصحی هم دیگر شاعر کشورمان است که در رثای امیرالمؤمنین شعر سروده است:

یکی خیریه برپا کرد و با مردم دعا می خواند

یکی بر روی منبر از مضرات ریا می خواند

دهان باز دکان شاهد اخلاص حاجی بود

که نزد مشتری اذکار خود را پر صدا می خواند

به حکم اینکه الکاسب حبیب الله، در بازار

اذان را بر در دکان به آواز رها می خواند

صف اول، صف مد والضالین مؤمن هاست

به این علت نماز ظهر را حاجی رسا می خواند

یتیم خانه ی همسایه، نا آرام می خوابید

ولی شیخ محل با صوت غلوش هل أتی می خواند

در این هنگامه ها از ماورای غفلت تاریخ

علی در کوچه های کوفه از خوف و رجا می خواند

علی مشغول بازی با یتیمان بود، وقتی که

کسی چون إبن ملجم در نمازش إهدنا می خواند

به گمنامی علی سر در تنور خانه ها می برد

و از شرمندگی هایش به گوش شعله ها می خواند

علی خیریه اش را روی دوش خود بنا می کرد

کمیلش را به زیر کوله باری از غذا می خواند

بپرس از پیرمرد کور ساکن کنج ویرانه

که بود؟ آن ناخدایی که برایش از خدا می خواند

تنالوا البر حتی تنفقوا مما تحبون را

علی در همنشینی با فقیر بینوا می خواند

نماز زاهدان صرف ادای طا و ظا می شد

علی ذکر رکوعش را در احسان و عطا می خواند

اگر ایثار چون انسان زبان می داشت، می دیدی

که در تعریف انفاق از علی مرتضی می خواند

مگر جای قدم هایش بیاموزد به ما او را

که سلمان هم علی را از زبان رد پا می خواند

شب قدر از کنار کوچه ی تاریخ رد می شد

صدای فزت می آمد، نفهمیدم، مرا می خواند

انتهای پیام/