به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، یکی از حساس ترین بعد هر انسانی، بعد روحانی اوست که از آن با عنوان قلب یاد می شود. از این جهت وقتی گفته می شود تأثیرات قلبی، یعنی آنچه که سبب تغییر حالت در ابعاد روحانی هر فردی می شود. در حساسیت این بعد از انسان همین بس که مرکز توجه اوست، به این معنا که هر آنچه بر قلب انسان بنشیند، توجهش را به همان سو جلب می کند.

همچنین بر اساس منطق قرآنی، قلب پایگاهی برای استقرار ایمان و کفر انسان ها است؛ در بخشی از آیه۱۴ سوره حجرات می خوانیم «قالت الأعراب آمنا ۖ قل لم تؤمنوا ولٰکن قولوا أسلمنا ولما یدخل الإیمان فی قلوبکم .. ؛ اعراب (بر تو منت گذارده و) گفتند: ما (بی جنگ و نزاع) ایمان آوردیم، بگو: شما که ایمانتان (از زبان) به قلب وارد نشده است». یا پیامبر گرامی اسلام فرمود «اسلام چیزی است آشکار به زبان و ایمان سری است در قلب؛ الإسلام علانیة باللسان و الإیمان سر بالقلب» ( إرشاد القلوب، ج۱، ص۷۰)

همچنین در روایت مشهور دیگری از امام صادق (ع) می خوانیم «قلب، حرم خدا است؛ پس کسی را در حرم خدا جز خدا ساکن نکن؛ القلب حرم الله فلا تسکن حرم الله غیر الله». از این جهت شناخت حالات و عوارض این عضو حساس، انسان را در مراقبت از آن یاری می رساند. در این باره امیرالمؤمنین علیه السلام به برخی از گزاره های اثرگذار در قلب و حالات و عوارض آن اشاره می کنند. حضرت می فرماید:

«به رگ های درونی انسان پاره گوشتی آویخته که شگرف ترین اعضا درونی اوست و آن قلب است؛ چیزهایی از حکمت و چیزهایی متفاوت با آن، در او وجود دارد. پس:

اگر در دل امیدی پدید آید، طمع آن را خوار کند؛ و إن هاج به الطمع أهلکه الحرص

و اگر طمع بر آن هجوم آورد، حرص آن را تباه کند؛ و إن ملکه الیأس قتله الأسف

و اگر نا امیدی بر آن چیره شود، تأسف خوردن آن را از پای درآورد؛ فإن سنح له الرجاء أذله الطمع

و اگر خشمناک شود، کینه توزی آن فزونی یابد و آرام نگیرد؛ و إن عرض له الغضب اشتد به الغیظ

و اگر به خشنودی دست یابد، خویشتن داری را از یاد برد؛ و إن أسعده الرضی نسی التحفظ

و اگر ترس آن فراگیرد، پرهیز کردن آن را مشغول کند؛ و إن غاله الخوف شغله الحذر

و اگر به گشایشی برسد، دچار غفلت زدگی شود؛ و إن اتسع له الأمر استلبته الغرة

و اگر مالی به دست آورد، بی نیازی آن را به سرکشی کشاند؛ و إن أفاد مالا أطغاه الغنی

و اگر مصیبت ناگواری به آن رسد، بی صبری رسوایش کند؛ و إن أصابته مصیبة فضحه الجزع

و اگر به تهیدستی مبتلا شود، بلاها او را مشغول کند؛ و إن عضته الفاقة شغله البلاء

و اگر گرسنگی بیتابش کند، ناتوانی آن را از پای درآورد؛ و إن جهده الجوع قعد به الضعف

و اگر زیادی سیر شود، سیری آن را زیان رساند؛ و إن أفرط به الشبع کظته البطنة

پس هرگونه کندروی برای آن زیانبار و هرگونه تندروی برای آن فسادآفرین است؛ فکل تقصیر به مضر و کل إفراط له مفسد.»

انتهای پیام/