به گزارش خبرنگار حوزه ادبیات گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، شاعران آیینی کشورمان، اشعاری درباره شهادت امام حسین ( ع ) سرودند در اینجا به برخی از این اشعار اشاره می کنیم:

زنده یاد حبیب چایچیان

تا شعله هجران تو خاموش کنم

بر آتش دل ز صبر، سرپوش کنم

بسیار بکوشیدم و نتوانستم

یک لحظه غم تو را فراموش کنم

ای کاش، دمی دهد امانم این اشک

تا نقش تو را به دیده منقوش کنم

آخر چه شود، شبی به خوابم آیی

تا جام محبت تو را نوش کنم

بنشینی و در برت، مرا بنشانی

تا زمزمه نوازشت گوش کنم

گر بار دگر مرا در آغوش کشی

صد بوسه بر آن دست و بر آن دوش کنم

سجاده تو، که می دهد بوی تو را

برگیرم و بوسم و در آغوش کنم

چون درد فراق تو ز حد درگذرد

زین عطر تو قلب خویش، مدهوش کنم

از حمله غارت به دلم آتشهاست

این داغ عیان، ز لاله ها گوش کنم

گویند به من، یتیم غارت زده ام

زان چشمه چشم خویش پرجوش کنم

دیگر اگر ای پدر نخواهی برگشت

برخیزم و پیکرم سیه پوش کنم؟

این داغ حسین، جاودان است (حسان)

هرگز نتوان به اشک، خاموش کنم

یوسف رحیمی

تا خیمه تقرب تو پر کشیده ایم

تو نور محض و ما ز تبار سپیده ایم

آقا اگر «مصارع عشاق» کربلاست

در عاشقی به منزل آخر رسیده ایم

با عطر سیب پیرهنت مست می شویم

شیدایی قبیله ی عشق و عقیده ایم

دل بر شکوه جنت الاعلی نبسته ایم

وقتی بهشت را به نگاه تو دیده ایم

در بذل جان به راه تو مشتاق تر ز هم

عشق تو را به قیمت جان ها خریده ایم

لب تشنه ایم و در صف پیکار می رویم

وقتی که چشمه چشمه حقیقت چشیده ایم

کی دست می کشیم از این طوف عاشقی؟

با آنکه صد جراحت شمشیر دیده ایم

جان می دهیم و یک سر مویت نمی دهیم

در کربلا حماسه ی عشق آفریده ایم

هفتاد و دو صحیفه ی با خون نوشته ایم

هفتاد و دو کتیبه ی در خون تپیده ایم

در جسم ما هنوز تب جانفشانی است

«هل من معین» بی کسی ات را شنیده ایم

خورشید نیزه ها شدی و در هوای تو

بر روی نیزه مثل ستاره دمیده ایم

علی اکبر لطیفیان

بالا نرفت آنکه به پای تو پا نشد

آقا نشد هر آنکه برایت گدا نشد

مقصود از تکلم طور از تو گفتن است

موسی نشد هر آنکه کلیم شما نشد

روز ازل برای گلوی تو هیچ کس

غیر از خدای عز و جل خونبها نشد

در خلقتش زمین و مکان های محترم

بسیار آفرید، ولی کربلا نشد

گرچه هزار سال برایت گریه کرده اند

یک گوشه از حقوق لب تو ادا نشد

ما گندم رسیده شهر ری توایم

شکر خدا که نان تو از من جدا نشد

یک گوشه می رویم و فقط گریه می کنیم

حالا که کربلای تو روزی ما نشد

داغ تو اعظم است تحمل نمی شود

در حیرتم چگونه قد نیزه تا نشد

قاسم صرافان

ساربان غریب می خواهی این همه مست را کجا ببری؟

تشنه آورده ای که آب دهی، یا به سرچشمه ی بقا ببری؟

کعبه ی هاج و واج را دیروز، در معمای خود رها کردی

یک قبیله ذبیح آوردی غرق خون تا دل از منا ببری

کاش می شد که بی صدا …، اما تو سرا پا خروش و فریادی

خبر داغ عشق آوردی، نه نمی شد که بی صدا ببری

و ستون های آسمان لرزید لحظه ای که قرار شد دل را

از قد و قامت علی ببری، صاف و یکدست تا خدا ببری

سر و انگشت و پیرهن یک سو، سجده بر خاک کرده تن یک سو

خواستی این چهار رکعت را پیش لیلا جدا جدا ببری

قصه را مادری جوان دیروز در کمرگاه کوچه کرد آغاز

به گلوگاه نی رسیدی تا قصه را تو به انتها ببری

لطف قرآن به طرز خواندن توست، «والضحی» چشم های روشن توست

و «اذا الشمس کورت» تن توست که در آغوش بوریا ببری

بیت آخر میان خواهش و اشک می رسد بی قرار و می داند

در پی یک بهانه می گردی، تشنه ای را به کربلا ببری

انتهای پیام/