به گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، تبریز با تاریخ ۴۵۰۰ ساله و دارا بودن فرهنگ و هنر عمیق، از معماری اصیل ایرانی – اسلامی متنوعی برخوردار بوده که می توان نمونه هایی از این معماری اصیل را در خانه های تاریخی به عنوان ظرفیت گردشگری مشاهده کرد.

خانه های تاریخی به عنوان ظرفیتی منحصربه فرد در قلب بافت تاریخی و قدیمی تبریز قرارگرفته اند تا همچنان ساختار محله های قدیمی این شهر حفظ شود و امروز نیز با همه تغییراتی که در شهرهای امروزی رخ داده اما همچنان بافت قدیمی و تاریخی تصویر زیبایی از معماری ایرانی- اسلامی را به رخ می کشد.

این خانه ها که می تواند بازگو کننده شرایط زندگی اجتماعی، فرهنگ خانواده ایرانی، آداب و رسوم بومی، معماری منطبق با شرایط جوی و آب و هوایی و بسیاری از نکات دیگر در زمینه های سیر تاریخی و فرهنگی باشد، ظرفیت پنهان گردشگری استان بوده که باید با معرفی و اطلاع رسانی مطلوب این مهم برجسته و محقق شود.

خانه های تاریخی که تعداد آن ها در تبریز به ۲۹ خانه می رسد همواره به عنوان یکی از زیباترین عرصه های تبلور معماری اصیل ایرانی مطرح بوده اند و اغلب مسافران و گردشگران، مشتاق بازدید از خانه های تاریخی هستند.

خانه ساوجبلاغی، خانه ثقه الاسلام، خانه پروین اعتصامی، خانه شربت اوغلی (فرهنگ سرای تبریز)، خانه علی مسیو، خانه لاله ای، خانه ختایی، خانه کوزه کنانی، خانه صحتی، خانه سلماسی، خانه علوی، خانه امیر نظام، خانه کلانتری، خانه کلکلته چی، خانه حریری، خانه مشروطه، خانه سرخه ای، خانه شربت اوغلی، خانه بلورچیان، خانه قدکی، خانه گنجه ای زاده، خانه اردوبادی، خانه نیکدل، خانه بهنام، خانه حاج محمد آقاحبشی، خانه تاجرباشی، خانه ستارخان، خانه سلطان القرائی، خانه فرزام خانه های تاریخی تبریزند که به روی گردشگران باز هستند و با حضور در هر کدامشان به راحتی می توانید ابهت تبریز را در زمان های وقت حس کنید.

خانه بهنام

خانه بهنام که از اواخر دوران قاجار به یادگار مانده و امروزه به دانشکده معماری دانشگاه هنر تبریز تبدیل شده به دلیل معماری ظریف، پنجره های مشجر و طاق ها و ایوان های بلند و بزرگ خود جلوه ویژه ای دارد.

فضاهای اندرونی و بیرونی این ساختمان عهد قجری علاوه بر تزئینات داخلی به دلیل طراحی متناسب با فصول مختلف سال برای تعادل درجه حرارت و چشم انداز زیبای خود چشم بازدیدکنندگان را هنگام دیدار از این بنای باعظمت خیره می کند.

وسعت اعیانی خانه بهنام ۳۰۰ مترمربع و منظره بیرونی آن به دلیل گچ بری های هنرمندانه، نمای آجری سرخ گون و حوض آسمانی رنگ وسط حیاط، خود وضع تبریز در سال های اول قرن چهاردهم شمسی را در ذهن گردشگران تداعی می کند.

گره سازی خانه بهنام از مهم ترین ویژگی های معماری این بنای تاریخی است که بازی نور را با هنر منبت کاری و ایجاد طرح های هندسی و تزئینی مختلف درهم آمیخته است.

خانه بهنام مانند بسیاری از خانه های قدیمی ایران، متشکل از دو ساختمان بزرگ و کوچک یا قشلاقی و ییلاقی است که هر دو را می توان به یک اندازه زیبا و دلنشین دانست. اتاق اصلی این خانه به معنای واقعی و دوست داشتنی کلمه یک شاهکار است چراکه می تواند حس اندرونی معماری و نقوش و رنگ های ایرانی را به شما القا کند و انعکاس نور در پنجره های رنگارنگ نیز شفابخش روحیه چشمان تان می تواند باشد.

خانه اردوبادی

خانه اردوبادی در خیابان ارتش جنوبی و نزدیکی منطقه باغ شمال در یک قرن قبل نیز نمونه ای دیگر از ظریف کاری و چیره دستی معماران ایرانی به ویژه هنرمندان عرصه ساختمان این خطه است.

در ساختمان این بنا تلفیقی از سنگ و آجر به کار رفته که همین امر نمای آن را از سایر خانه های تاریخی تبریز متمایز کرده است.

این بنا در سال های جنگ جهانی دوم و در زمان اشغال تبریز به دست روس ها، سفارت عراق بوده و قدمت خانه اردوبادی به اوایل حکومت پهلوی باز می گردد و استحکام این بنای تاریخی حاکی از زبردستی معماران هنرمندان در زمینه ساخت بناهای بلندمرتبه در حدود ۸۴ سال پیش است.

خانه اردوبادی یک هزار و ۶۰۰ مترمربع وسعت دارد و اعیانی آن در سه طبقه بنا شده و هم اکنون به عنوان مرکز اسناد ملی شمال غرب مورد استفاده قرار می گیرد و با جای دادن اسناد تاریخ پرفراز و نشیب منطقه شمال غرب کشور به پیوند خود با گذشته پرافتخار این خطه عینیت بخشیده است.

خانه حیدرزاده

خانه حیدرزاده در سمت جنوبی شهرداری تبریز قرار گرفته اما در مورد تاریخ دقیق ساخت این بنا اطلاعات و اسنادی در دست نیست ولی کارشناسان میراث فرهنگی بر اساس مطالعات میدانی ادعا می کنند که قدمت خانه به ۱۳۰ سال می رسد. گفته می شود «حاج حبیب لک» معمار این بنا بود و در نقشه دارالسلطنه تبریز این ساختمان به نام خانه «حاج قلی خان سرتیپ» آورده شده است.

مساحت خانه ۹۰۰ متر مربع بوده و در دو طبقه ساخته شده است که ساختمان میان حیاط اندرونی و بیرونی قرار دارد.

تمامی پنجره ها چوبی و کنده کاری شده هستند و در قسمت بالایی، شیشه های رنگی دارند که به این خانه شادابی و سرزندگی می بخشد و یکی از ویژگی های منحصر به فرد این خانه همان ارسی های مشبک و رنگین آن است که مرمت آنها به تنهایی دو سال زمان برد.

خانه حیدرزاده مانند اکثر خانه های قاجار، در زیرزمین حوض خانه ای با یک حوض و فواره وجود دارد و دیوارها و طاق ها آجرکاری شده اند. قسمت های دیگر خانه توسط سالن به یکدیگر راه دارند و اتاق اصلی این خانه یا همان شاه نشین، زیباترین اتاق این عمارت است.

این خانه در سال ۱۳۷۸ در فهرست میراث ملی ایران با شماره ۲۵۲۴ به ثبت رسید و در سال ۱۳۸۰ بازسازی شد و امروزه به عنوان مرکز اطلاع رسانی گردشگری استان آذربایجان شرقی مورد استفاده قرار می گیرد.

خانه مشروطه

خانه مشروطه، معروف ترین و پرافتخارترین خانه تاریخی تبریز است که در اوج انقلاب مشروطه محل تصمیم گیری های سرنوشت ساز سران مشروطه بوده است.

قدمت این خانه که اکنون در ضلع غربی بازار تبریز و در محلی به نام ˈراسته کوچهˈ روبه روی مسجد جامع این شهر واقع شده به ۱۱۰ سال می رسد که این خانه در اصل متعلق به حاج مهدی کوزه کنانی از فعالان مشروطه در تبریز بود که در دوران مبارزه آزادی خواهانه مردم تبریز در اختیار مشروطه چیان قرار گرفته بود.

این بنا در سال های اوج جنبش مشروطه و پس از آن میعادگاه سران جنبش و مبارزان مشروطه خواه بود. این خانه دارای سرسراها و اتاق های متعددی است، اما زیباترین بخش ساختمان، نورگیر و سرسرای آیینه کاری تزئینی آن است.

این بنا در سال ۱۳۷۵ به موزه مشروطیت تبدیل و جریان وقایع و رخدادهای انقلاب مشروطیت در قالب آثار به جای مانده از آن دوران و تصاویر و عکس های بی نظیر به نمایش گذاشته شده است.

به گزارش تسنیم، خانه های تاریخی ویترین معماری، فرهنگ وهنر و زندگی به سبک ایرانی است که پس از احیاء و نوسازی می تواند فضای آرام بخشی برای گردشگران و ارتباط با گذشتگان را فراهم کند تا با حضور چند ساعته و یا چند روزه با معماری، فرهنگ و هنر این مرز و بوم بیشتر آشنا شد.

انتهای پیام/ ت