به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، حجت الاسلام کاشانی در برنامه سحرگاهی «ماه من» که با موضوع فضائل امیرالمؤمنین علیه السلام اجرا می شود، به برخی دیگر از فضیلت های آن حضرت با محوریت محبت و تکریم پیامبر نسبت به این وجود مقدس و نورانی اشاره کرد.

گزیده هایی از این سخنان را در ادامه می خوانید.

به قدری فضایل امیرالمؤمنین علیه السلام در کلام پیامبر اسلام فراوان است که مجال شمردن عناوین آن نیست. ایشان می فرمود این علی بن ابیطالب است که گوشت او گوشت من و خون او خون من است و او از من مانند هارون از موسی است جز اینکه پس از من پیغمبری نخواهد آمد.

رسول خدا (ص) که خود پدر مهربان امتند، از خداوند می خواهد برای امت خود سرپرستی مهربان، دلسوز و حکیم قرار دهد. «سألت ربی أن یجعلک قائد أمنی إلی الجنة فأغطانی»؛ یعنی از خداوند درخواست کردم رهبری برای امتم قرار دهد که بسوی بهشت رهنمود می کند؛ خداوند نیز عطا کرد.»

پیامبر در روایتی فرمودند «إنه أول من یدخل الجنة» به درستی که او [امیرالمؤمنین علیه السلام]، اولین شخصی است که وارد بهشت می شود.ابودجانه انصاری به پیامبر گفت:« مگر شما به ما نفرمودید که بهشت بر پیامبران حرام است تا این که ابتدا شما وسپس علی داخل آن شوید و بهشت بر سایر امت ها حرام است تا این که امت شما داخل آن بشوند؟» پیامبر به ابودجانه فرمود:« بله، اما مگر نمی دانی کسی که لوای حمد را حمل می کند پیشاپیش پیامبران قدم برمی دارد؟ و علی بن ابی طالب روز قیامت حمل کننده لوای حمد است و پیشاپیش من داخل بهشت می شود.»

امیرالمؤمنین می فرمود الحمدالله الذی هدانا بک یا رسول الله و شرفنا بک؛ خدا را حمد می کنم که ما را به واسطه تو هدایت کرد و به واسطه شما شرافت بخشید. من تصور می کنم اگر یک صدم آنچه که پیامبر در فضایل امیرالمؤمنین گفت به دیگری می گفت، از تکبر گردنش نمی افتاد. اما می بینیم آن حضرت در قبال پیامبر چگونه خاکساری می کند.

پیامبر (ص) به خاطر فضیلتی که خداوند به امیرالمؤمنین بخشیده بود، بسیار ایشان را کرامت می کرد. پیامبر می فرمود هر وقت به معراج رفتم، خداوند به من فرمود ای محمد سلام مرا به علی برسان. یا فرمود خداوند متعال درباره علی عهدی با من بسته است که پرچم هدایت و پیشوای اولیای من است. او روشنایی کسانی است که مرا اطاعت کنند؛ إن علیا رایة الهدی و إمام اولیائی و نور من أطاعنی».

روزی امیرالمؤمنین خطبه ای خواند. یکی از یهودیان پس از پرسش هایی که از حضرت داشت، گفت: آیا تو پیامبری؟ امیرالمؤمنین فوری پاسخ داد وای بر تو من عبدی از بندگان محمدم. « ویلک؛ أنا عبد من عبید محمد.»

کسی جرأت نمی کرد از علی علیه السلام نزد پیامبر بد بگوید؛ چرا که ایشان می دانستند از حسادت و کینه است. یکی آمد و گفت یار سول الله علی در یمن فلان کار را کرده است. حضرت بلافاصله فرمود چند بار پشت سر هم گفتند ما تریدون من علی ما تریدون من علی. از علی چه می خواهید. علی از من است و من از علی و او بعد از من ولی تمام مؤمنان است. إن علیا منی و أنا منه و هو ولی کل مؤمن بعدی. یعنی او امام است و صلاح دانسته اینطور رفتار کند. نقد امیرالمؤمنین در نزد پیامبر خیلی هزینه داشت.

خود امیرالمؤمنین می فرمود از آن زمان که خداوند محمد صلی الله علیه و آله را به پیامبری مبعوث کرد، روی خوشی و آسایش را ندیدم، اما خدا را شکر. به خدا سوگند خردسالی را در بیم و وحشت به سر بردم و بزرگسالی را در جهاد و مبارزه؛ ما رأیت منذ بعث الله محمدا صلی الله علیه و آله رخاء، فالحمد لله و الله لقد خفت صغیرا و جاهدت کبیرا.

انتهای پیام/