به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان، آیت الله حسین مظاهری از مراجع تقلید و رئیس حوزه علمیه اصفهان به مناسبت یک هزار و چهارصدمین سالروز شهادت امام علی(ع) پیامی صادر کرد. در شروع این پیام آمده است:

بسم الله الرحمن الرحیم، «إنما ولیکم الله و رسوله و الذین آمنوا الذین یقیمون الصلاة و یؤتون الزکاة و هم راکعون» چهارده قرن از فاجعۀ عظیم و غمبار ضربت خوردن و شهادت امیرمؤمنان و مولای متقیان، پیشوای حقیقت جویان و مقتدای آزادگان، اسوۀ عدالت طلبان و امام فضیلت پیشگان، حضرت علی ابن ابی طالب «علیه افضل صلوات المصلین» می گذرد و همچنان داغ این مصیبت بی انتها بر تارک تاریخ بشریت، تازه و زنده است.

در ادامه عنوان شده است: هنوز ندای آسمانی «تهدمت و الله ارکان الهدی» در فضای هستی پیچیده است و خبر از رویارویی و نبرد بی پایان «کفر و جهل و ظلم و ضلالت» با «ایمان و علم و عدل و هدایت» می دهد. اگر چه در مصاف این دو طرز تفکر، خون مطهر امیرمؤمنان «سلام الله علیه» به دست «أشقی الأشقیاء» و به تیغ جهالت و لجاجت و ستمکاری و سفاهت، در محراب خانۀ خدا ریخته شد و انسان و انسانیت، از وجود مبارک ظاهری آن ولی مطلق حق تعالی، محروم شد اما نور اندیشۀ تابناک «ایمان و خرد و دانش و عدالت و پارسایی» که در بیان و عمل آن امام همام، تجلی کرده بود، نه تنها به خاموشی نگرائید، بلکه همواره روشنابخش راه همۀ جویندگان حقیقت و عدالت و گرمابخش وجود همۀ آزادی خواهان و فضیلت طلبان بوده است.

مظاهری در ادامه بیان کرده است: امروز نیز برای ما که خود را شیعه و پیرو آن امام عظیم القدر می دانیم، درس های حیات بخش و تعالیم انسان ساز و آموزه های جامعه ساز آن وصی بر حق رسول خدا«صلی الله علیه وآله وسلم»، باید سرلوحۀ تفکر و سرمشق عمل باشد: «ألا و إن لکل مأموم إماما یقتدی به و یستضیء بنور علمه». اگر چه ما هرگز توش و توان دستیابی به آن قلۀ رفیع را نداریم، ولی به فرمایش خود آن وجود مقدس، باید با پارسایی و مجاهدت و پاکدامنی و راستی، این راه نورانی و خطیر را بپیمائیم:

«ألا و إنکم لا تقدرون علی ذلک و لکن أعینونی بورع و اجتهاد و عفة و سداد»

از میان انبوه درس ها و تعالیم سازنده و آموزندۀ امام امیرالمؤمنین«سلام الله علیه»، هفت آموزۀ مهم، اینک و همواره، مورد نیاز حتمی و قطعی ماست و باید در مرکز توجهات و محور اقدامات ما قرار گیرد:

درس اول: «کرامت و حرمت انسان»: در اندیشۀ والای امام علی «سلام الله علیه» ضرورت صیانت و پاسداشت از مقام خدادادی کرامت ذاتی انسان، که او را بر سایر مخلوقات برتری بخشیده است، ریشه در نص سخن خداوند تعالی دارد که: «لقد کرمنا بنی آدم» و بدین سبب، آن حضرت، به شفقت بر خلق و مهربانی و محبت و دوستی با همگان، فرمان می دهد و تصریح می فرماید که آنان یا برادر دینی اند و یا همانندان در آفرینش: «إما أخ لک فی الدین و إما نظیر لک فی الخلق».

مخاطب این درس بزرگ، همگان و به ویژه قانون گزاران و سیاستمداران و مجریان جامعه و حکومت اسلامی هستند که پاسداری از کرامت انسان و تعالی و ارتقاء آن، وظیفۀ حتمی آنان است.

مظاهری در بیان دومین درس به عنوان «خرد و عقلانیت» ذکر کرده است: در منظومۀ فکری امیرالمؤمنین«سلام الله علیه»، عقل و خرد، فرستاده و پیامبر حق است: «العقل رسول الحق» و نتیجه و ثمرۀ آن، التزام و پای بندی به حقیقت است: «ثمرة العقل لزوم الحق» و از این رو هوی و هوس، دشمن این سرمایۀ بزرگ الهی است «کم من عقل أسیر تحت هوی أمیر». این بیان بلند، به خوبی نشان می دهد که همواره، عقلانیت و اندیشه ورزی در پای هوس ها و هواهای بی مقدار، قربانی شده است.

در ادامه پیرامون درس سوم علم و دانش تاکید شده است: از مهم ترین تعلیمات انسان ساز علی بن ابی طالب«علیه السلام» تأکید بر جایگاه علم و دانش است. آن حضرت علم را «چراغ عقل» برمی شمارد: «العلم مصباح العقل» و آن را برترین شرافت انسانی می داند: «لا شرف کالعلم» و ریشۀ همۀ بدی ها را در جهل و نادانی جستجو می کند: «الجهل رأس الشر کله». چنانکه ثمرۀ علم را عمل کردن برای زندگی دانسته: «ثمرة العلم، العمل للحیاة» و عالم حقیقی را کسی می داند که بر علم خود، عمل می نماید: «فان العالم من علم ثم عمل بما علم و وافق عمله علمه» و از همین رو خطر بزرگ و کمرشکن عالمان بی عمل و پرده در را گوشزد می کند که با همدستی عاملان جاهل، مردم را یا فریب داده و یا از دین و صلاح فراری داده اند: «قصم ظهری عالم متهتک و جاهل متنسک فالجاهل یغش الناس بتنسکه و العالم یغرهم بتهتکه» و بدین جهت صریحا فرمان می دهد که «فاتقوا الفاسق من العلماء و الجاهل من المتعبدین أولئک فتنة کل مفتون»: از عاملان بی عمل و عابدان نادان بپرهیزید که اینان مایۀ فتنه و اغوای هر ساده لوح و اغوا شده ای هستند.

وی با بیان اینکه مخاطب اول این درس سازنده، همۀ مجامع علمی، اعم از حوزه های علمیه و دانشگاه ها، خصوصا عالمان دینی که تصدی امور مذهبی و اعتقادی مردم به دست آنان است می باشند، در ادامه درس چهارم را اخلاق و تقوا عنوان کرده و ادامه داده است: علی«علیه السلام» مظهر تقوا و مولای متقیان است. سیرۀ او و تمام ابعاد زندگی او بر مدار تقوا و اخلاق است و درس بزرگ او اخلاق مداری و پرهیزکاری است.

در اندیشۀ علی«علیه السلام» پارسایی و تقوا، رأس و رئیس اخلاق است: «التقی رییس الاخلاق» و اساسا همۀ سخنان انسان ساز و بیانات جامعه پرداز امیر مؤمنان«علیه السلام»، درس اخلاق و تقوا است، چنانکه باید کتاب شریف «نهج البلاغه»، این برادر عظیم القدر قرآن کریم را در یک کلمه، «تقوانامه» و یا «منشور اخلاق» بنامیم و از این جهت باید این کتاب حیات بخش و انسان ساز را در مرکز توجهات خود قرار دهیم و از نور آن کتاب روشنا بخش، برای تعالی اخلاق و ارتقاء تقوا و پارسایی در جامعۀ اسلامی، کمک و مدد بگیریم.

درس پنجم: عدالت و دادگری؛ آیت الله مظاهری در پیام خود ادامه داده است: علی(ع) مظهر تمام نمای عدل و داد است و نام مبارک آن امام همام در طول تاریخ، همدوش عدالت و دادگری بوده و خواهد بود. در اندیشۀ آن حضرت، «عدالت»، شالوده ای است که جهان هستی بر آن استوار گشته است: «العدل أساس به قوام العالم» و بدین سبب، ترازویی که خداوند سبحان در میان خلق خود، نهاده است و آن را برای برپاداشتن حق، نصب فرموده، عدالت است: «إن العدل میزان الله الذی وضعه للخلق و نصبه لإقامة الحق».

امام عدالت خواهان، عدل و داد را سپر بلای حکومت ها و مایۀ اصلاح و سامان یافتن کار ملت ها برمی شمارد: «العدل جنة الدول» و «بالعدل تصلح الرعیة» و از این رو وجود مبارک خود را در این راه پر مخاطره و در آرزوی مقدس تحکیم و استوارسازی و گسترش عدل، مصروف کرد و شهید راه عدالت و دادگری می شود.

در ادامه بیان شده است: مخاطب اول این درس با اهمیت در جامعۀ اسلامی، دستگاه عدلیه و قوۀ قضائیه است و باید تعالیم روشن و مفصل آن امام همام در این جهت، سرلوحۀ اندیشه و عمل تصمیم گیران و مجریان قضایی حکومت و جامعۀ اسلامی باشد.

در ادامه پیام با اشاره به درس ششم، توجه به اقتصاد و معیشت مردم عنوان شده است: امیرمؤمنان«علیه السلام» در دوران کوتاه حکومت و امارت خود، به این امر بسیار با اهمیت اهتمامی والا و بی نظیر داشته اند در حدی که دستاورد برنامه های اقتصادی آن حضرت، برخورداری جامعه از رفاه اقتصادی و زندگی آبرومندانه بوده است: «ما أصبح بالکوفة أحد إلا ناعما إن أدناهم منزلة لیأکل البر و یجلس فی الظل و یشرب من ماء الفرات». در این بیان علوی، وضعیت کوفۀ آن دوران نمونه ای از عملکرد اقتصادی حکومت پیشوای اهل ایمان است که همۀ طبقات آن جامعه از حیث نیازهای اولیۀ معیشتی همانند خوراک و پوشاک و مسکن، در رفاه و توسعه بوده اند.

مخاطب اول این آموزۀ بزرگ تصمیم گران، کارگزاران و متصدیان حکومت و جامعۀ اسلامی هستند که باید با تعمق و تدبر در تعالیم آن حضرت و به کاربستن صادقانه و مجدانۀ آن درس ها، پیروی خود از آن امام عظیم الشأن را به منصۀ ظهور رسانند و حق مردم و جامعۀ اسلامی را در این باب، به درستی ادا کنند و از چهرۀ جامعه ای که علی(ع) را امام و مقتدای خود می داند، رنگ زشت فقر و ننگ بزرگ محرومیت و استضعاف را پاک کنند.

در ادامه با اشاره به درس هفتم، بازگشت به قرآن، آمده است: و بالأخره در اندیشۀ امام علی«علیه السلام»، قرآن کریم، حجت خداوند بر آدمیان است: «حجة الله علی خلقه» و از این رو آن حضرت بر فهم عمیق آن کتاب جاودان مقدس و نیز بر طلب درمان و بهبودی دردها از آن کتاب شفابخش، فرمان می دهد: «تفقهوا فیه فإنه ربیع القلوب و استشفوا بنوره فإنه شفاء الصدور» و به پیروان خود هشدار می دهد که مبادا دیگران در عمل به دستورات قرآن از شما پیشی بگیرند: «الله الله فی القرآن، لا یسبقکم بالعمل به غیرکم» و به ما می آموزد که بازگشت به قرآن، درمان کنندۀ دردهای ما و سامان دهندۀ امور فردی و اجتماعی ماست: «ذلک القرآن فاستنطقوه … ألا إن فیه … دواء دائکم و نظم ما بینکم».

اینها و بسی آموزه های بلند دیگر درس های آموزگار جاوید بشریت است که صاحب ولایت مطلقۀ الهیه و جانشین بر حق و وصی و برادر رسول خدا«صلی الله علیه وآله وسلم» است.

بی شک اگر این تعالیم آموزنده و سازنده، به کار گرفته شوند، صلاح دین و سداد دنیا و فلاح آخرت ما تأمین و تضمین خواهد شد و اوضاع فردی و اجتماعی ما سامان خواهد گرفت و باید همواره منتظر رحمت پروردگار مهربان باشیم و اگر خدای ناکرده به این درس های بزرگ بی اعتنایی کرده و آن را با بی مهری، پایمال هواها و هوس ها و سستی های خود کنیم، دین و دنیا و آخرت ما تباه خواهد شد و باید همواره منتظر قهر و غلبۀ خداوند تعالی باشیم؛ چنانکه خود آن وجود گرامی، بدین مطلب، تصریح فرموده است: «ناصرنا و محبنا ینتظر الرحمة و عدونا و مبغضنا ینتظر السطوة».

از خداوند رحمان و رحیم با تضرع و ابتهال مسألت می کنیم و آن پروردگار مهربان را به حق امیرالمؤمنین«علیه السلام» سوگند می دهیم که به همۀ ما توفیق عمل هر چه خالصانه تر، صادقانه تر و مجدانه تر به درس های علی«علیه السلام» عنایت فرماید و ما را از برکات نعمت ولایت آن حضرت و فرزندان بزرگوارش، حضرات ائمۀ هدی«علیهم السلام» همواره بهره مند و برخوردار فرماید. بمنه وکرمه، انه سمیع الدعاء و مجیب الدعوات.

انتهای پیام/ح