به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، سوره احزاب سی و سومین سوره قرآن و دارای ۷۳ آیه و مدنی است.

در سرآغاز سوره آمده است خداوند که پیامبر اسلام (ص) را به اطاعت از خود و ترک تبعیت از کافران و پیشنهادهای منافقان دعوت می کند و به او اطمینان می دهد که در برابر کارشکنی های آن ها از وی حمایت خواهد کرد.

در مورد فضیلت این سوره از نبی مکرم اسلام (ص) نقل شده: هر که سوره احزاب را قرائت کند و به خانواده اش آموزش دهد، از عذاب قبر در امان خواهد بود. (مجمع البیان، ج ۸، ص ۱۱۵)

امام صادق (ع) نیز در این باره فرموده اند: اگر کسی سوره احزاب را زیاد قرائت کند، در روز قیامت در همسایگی و جوار پیامبر (ص) خواهد بود. (ثواب الاعمال، ص ۱۱۰) این سوره دارای دستورات مهم اخلاقی به مومنان از جمله تقوا، سخن نیکو و منطقی گفتن، اطاعت از خداوند و پیامبر، خودسازی، اصلاح اخلاقی و رفتاری است.

متن آیات ۱ تا ۱۰ سوره احزاب همراه با ترجمه

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خدا که رحمتش بی اندازه است و مهربانی اش همیشگی

یا أیها النبی اتق الله ولا تطع الکافرین والمنافقین ۗ إن الله کان علیما حکیما ﴿١﴾

ای پیامبر! بر تقوای الهی ثابت قدم و استوار باش، و از کافران و منافقان اطاعت مکن که خدا همواره دانا و حکیم است. (۱)

واتبع ما یوحیٰ إلیک من ربک ۚ إن الله کان بما تعملون خبیرا ﴿٢﴾

و آنچه را که از سوی پروردگارت به تو وحی می شود پیروی کن؛ قطعا خدا به آنچه انجام می دهید، آگاه است. (۲)

وتوکل علی الله ۚ وکفیٰ بالله وکیلا ﴿٣﴾

و بر خدا توکل کن؛ و کافی است که خدا نگهبان و کارساز [همه امور بندگان] باشد. (۳)

ما جعل الله لرجل من قلبین فی جوفه ۚ وما جعل أزواجکم اللائی تظاهرون منهن أمهاتکم ۚ وما جعل أدعیاءکم أبناءکم ۚ ذٰلکم قولکم بأفواهکم ۖ والله یقول الحق وهو یهدی السبیل ﴿٤﴾

خدا برای هیچ مردی در درونش دو قلب قرار نداده، و همسرانتان را که همواره با آنان «ظهار» می کنید [یعنی بر پایه فرهنگ جاهلی با خواندن صیغه ای خاص آنان را به منزله مادرانتان به شمار آورده بر خود حرام می نمایید] مادران شما نگردانیده، و پسر خواندگانتان را پسران [واقعی] شما ننموده است. این سخن [باطل و بی پایه] شماست که به زبان شما [جاری] است، و خدا همواره حق را می گوید، و همواره راه پسر [درست و راست که شما را به سعادت می رساند] می نمایاند. (۴)

ادعوهم لآبائهم هو أقسط عند الله ۚ فإن لم تعلموا آباءهم فإخوانکم فی الدین وموالیکم ۚ ولیس علیکم جناح فیما أخطأتم به ولٰکن ما تعمدت قلوبکم ۚ وکان الله غفورا رحیما ﴿٥﴾

پسر خواندگانتان را به نام پدرانشان بخوانید که این نزد خدا عادلانه تر است؛ و اگر پدرانشان را نمی شناسید، پس برادران و دوستان دینی شمایند؛ و بر شما در آنچه [از انتساب هایی]که به خطا انجام داده اید، گناهی نیست؛ ولی آنچه را که دل هایتان تعمد و قصد جدی داشته است [گناه است]؛ و خدا همواره بسیار آمرزنده و مهربان است. (۵)

النبی أولیٰ بالمؤمنین من أنفسهم ۖ وأزواجه أمهاتهم ۗ وأولو الأرحام بعضهم أولیٰ ببعض فی کتاب الله من المؤمنین والمهاجرین إلا أن تفعلوا إلیٰ أولیائکم معروفا ۚ کان ذٰلک فی الکتاب مسطورا ﴿٦﴾

پیامبر، نسبت به مؤمنان از خودشان اولی و سزاوارتر است، و همسرانش [حرمت ازدواج به منزله]مادران آنانند، و بر طبق کتاب خدا دارندگان قرابت نسبی [در میراث بردن] از یکدیگر از مؤمنان و مهاجران [که پیش از این بر پایه ایمان و هجرت میراث می بردند] سزاوارترند، مگر اینکه بخواهید [در وصیت کردن به پرداخت ارث] درباره دوستانتان احسان کنید که این امری ثبت شده در کتاب [خدا]ست. (۶)

وإذ أخذنا من النبیین میثاقهم ومنک ومن نوح وإبراهیم وموسیٰ وعیسی ابن مریم ۖ وأخذنا منهم میثاقا غلیظا ﴿٧﴾

و [یاد کن] زمانی را که از پیامبران [برای ابلاغ وحی] پیمان گرفتیم، و [نیز] از تو و از نوح و از ابراهیم و موسی و عیسی پسر مریم، و از همه آنان پیمانی محکم و استوار گرفتیم، (۷)

لیسأل الصادقین عن صدقهم ۚ وأعد للکافرین عذابا ألیما ﴿٨﴾

تا صادقان را از صدقشان بپرسد [و پاداش صدقشان را به آنان عطا کند] و برای کافران عذابی دردناک آماده کرده است. (۸)

یا أیها الذین آمنوا اذکروا نعمة الله علیکم إذ جاءتکم جنود فأرسلنا علیهم ریحا وجنودا لم تروها ۚ وکان الله بما تعملون بصیرا ﴿٩﴾

ای اهل ایمان! نعمت خدا را بر خود یاد کنید، هنگامی که سپاهیانی [به قصد نابود کردنتان]به سوی شما آمدند، پس بادی [کوبنده]و لشکریانی که آن ها را نمی دیدید بر ضد آنان فرستادیم [تا آنان را در هم کوبیدند]؛ و خدا به آنچه انجام می دهید، بیناست. (۹)

إذ جاءوکم من فوقکم ومن أسفل منکم وإذ زاغت الأبصار وبلغت القلوب الحناجر وتظنون بالله الظنونا ﴿١٠﴾

زمانی که از بالا و از پایین [لشکرگاه]تان به سویتان آمدند، و آن گاه که دیده ها [از شدت ترس]خیره شد و جان ها به گلو رسید، و به خدا آن گمان ها [ی ناروا] را [که خود می دانید]می بردید. (۱۰)

انتهای پیام/