به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، عبادتی که راهگشا باشد و انسان را از بن بست ها نجات دهد و سکوی پرتاب ما به سمت آسمان ها شود، عبادت است؛ عبادتی که ما را از تاریکی ها برهاند و به نور بکشاند عبادت است؛ عبادتی که فهم و درک ما را به عالم هستی و حقایقش بیشتر کند، عبادت است، وگرنه تشنگی و گرسنگی، ایستادن و نشستن، خواندن و … نه تنها عبادت نیست که موجب شقاوت نیز می شود.

نمازی که چشم ما را به حق و حقیقت ببندد، نماز نیست، روزه ای که ما را به تبعیت از مولای متقیان امیرالمؤمنین علی علیه السلام نکشاند، روزه نیست، قرائت قرآنی که ما را به سوی قرآن ناطق هدایت نکند، قرائت نیست و چه بسیارند عابدان بی معرفتی که از عبادتشان چیزی جز کبر و غرور، عجب و نخوت عایدشان نشد.

عابدان خشک مغزی که با ظلمت می سازند و با نور می ستیزند، عابدانی که به جنگ عالمان، زاهدان و شاهدان رفتند و محراب نماز خوبان عالم را به خون پاک و مقدسشان گلگون کردند. امروز شهادت حق مدارترین، عادل ترین، با تقواترین، زاهدترین، عالم ترین انسان عالم به دست شقی ترین، جاهل ترین، احمق ترین انسان عالم است و این یعنی بترسیم از عبادتی که ما را به غضب خدا مبتلا کند، بترسیم از عبادتی که راه شیطان را به رویمان بگشاید و او را بر ما مسلط کند، بترسیم از عبادتی که به جای بهشت، به جهنم مبتلامان کند.

تنها راه رهایی از این ترس، این است که حق را با امام علی علیه السلام بشناسیم که رسول خدا(ص) فرمود: «علی مع الحق و الحق مع علی»، اینکه خدا را با یاد مولا علی علیه السلام عبادت کنیم؛ چناچه فرمود: «ذکر علی عبادة»، چه بسا به همین خاطر است که در دعای روز بیست ویکم از ماه مبارک رمضان به ما یاد داده اند این طور از خدای متعال درخواست کنیم که:

«اللهم اجعل لی فیه إلی مرضاتک دلیلا و لا تجعل للشیطان فیه علی سبیلا و اجعل الجنة لی منزلا و مقیلا یا قاضی حوائج الطالبین؛ ای خدا در این روز مرا به سوی رضا و خشنودی خود راهنمایی کن و شیطان را بر من مسلط مگردان و بهشت را منزل و مقامم قرار بده، ای برآرنده حاجات طالبان.»

* حجت الاسلام احمد صادقی استاد حوزه و دانشگاه

انتهای پیام/