به گزارش خبرنگار مهر، بهروز غریب پور نویسنده، کارگردان و پژوهشگر تئاتر و موسیقی روز دوشنبه اول اردیبهشت ماه همزمان با سالروز تولد اسحاق انور خواننده فقید موسیقی ایران و انتشار قطعه «نگاه» این هنرمند به آهنگسازی امیر بهزاد یادداشتی را منتشر کرد.

در یادداشت بهروز غریب پور آمده است:

از من پرسیده نشده، مگر در جمع نزدیکانم و آهنگسازان همکارم؛ اما اگر همه بپرسند باز جواب من این خواهد بود: اسحاق انور نابغه ای در دنیای موسیقی بود که مرگ را از تاریخی به بعد به خودش تزریق کرد.

در هر اپرای جدیدی و به فاصله یکی دو سال، می توانستم اوج گیری مرگ خود خواسته ی این استعداد را بیشتر دریابم. اما در دو اپرای سعدی و خیام – آخرین کار مشترکمان- من بیش از پیش باور کردم که او عامدا خود را به پرتگاه نزدیک تر می کند و همین طور هم شد.

من در اپرای مولوی، دواپرای حافظ، سعدی و خیام و با سه آهنگساز بهزاد عبدی، امیر پور خلجی و امیر بهزاد توانایی هایی در او یافتم که هرگز در دنیای موسیقی صرف میسر نبود.

در اپرا خواننده باید بازیگری بداند و او با راهنمائی کارگردان و چنان سریع توصیه ها را بکار می گرفت که همه را مات و مبهوت می کرد و همین استعداد و قابلیت متفاوت باعث شد که من ازاو در نقش های مختلف، در سعدی سه نقش شاعران درباری و خادم مسجد، در خیام دو نقش جابر و دلقک استفاده بکنم.

اسحاق انور به سرعت نشان داد که با دیگر خواننده ها متفاوت است و با اینکه ردیف دان و ملودی ساز و شاعر چیره دستی بود اما درک نقشش برهمه آنها می چربید. برای قبول این ادعا کافی است مناجات خادم در اپرای سعدی با آهنگسازی امیر بهزاد و نقش های شاعران درباری را ببنید و بشنوید.

دقیقا دو امتیاز بازیگری و خوانندگی در اویکی و یگانه شده است .در خیام هم همین طور، اگر مرید کهنسال اپرای مولوی را بشنوید و ببینید باور خواهید کرد که مبالغه نمیکنم. او قوی ترین آواگر، خواننده – بازیگر اپرای نوخواسته ایران بود و جهان موسیقی ما فدرش ندانست.

البته هنوز دیر نیست. از صاحب نظران موسیقی می خواهم که پنج اپرای حافظ به آهنگسازی امیر پور خلجی، مولوی و حافظ با آهنگسازی بهزاد عبدی، سعدی و خیام به آهنگسازی امیر بهزاد را مرور کنند تا بدانند که چه گنجی به دست خودش و اطرافیانش برباد رفت …

اما در این رابطه به امیر بهزاد باید آفرین گفت که در ماه ها و روزهای پایانی عمر کوتاهش یا رو غار او بود و هم او بود که بیادش چنین قطعه زیبائی را ساخت و نشان داد که دوستی اش با اسحاق انور بخاطر منافع آنی نبود و عمیقا به به عنوان یک استاد و یک استعداد بی نطیر به او احترام می گذاشت.