به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شب و روز بیست و پنجم ماه ذی القعده از ایام پر خیر و برکتی است که طبق احادیثمان، روزۀ آن معادل شصت ماه است. امیرالمؤمنین علیه السلام در روایتی فرمود: اولین رحمتی که از آسمان به سوی زمین نازل شد، در روز بیست و پنجم ذیقعده بود. از این رو، اگر کسی این روز را روزه بدارد و در شب بیست و پنجم ذیقعده به شب خیزی و عبادت بپردازد، عبادت صد سال برای او خواهد بود، به گونه ای که گویی تمام روزهای آن را روزه داشته و شب های آن را برای عبادت به پا خاسته باشد. نیز هر گروهی در این روز برای پرداختن به یاد خداوند-عز و جل-گرد هم آیند، از هم جدا نشده خواسته هایشان داده می شود. همچنین در این روز یک میلیون رحمت از جانب خدا فرود می آید و نود و نه درصد از آن در حلقه های ذکر ذاکران و کسانی که این روز را روزه داشته و در این شب به عبادت پرداخته اند، نهاده می شود؛ إن أول رحمة نزلت من السماء إلی الأرض فی خمس و عشرین من ذی القعدة فمن صام ذلک الیوم و قام تلک اللیلة فله عبادة مائة سنة صام نهارها و قام لیلها و أیما جماعة اجتمعت ذلک الیوم فی ذکر ربهم عز و جل لم یتفرقوا حتی یعطوا [یؤتوا] سؤلهم و ینزل فی ذلک الیوم ألف ألف رحمة یضع منها تسعة و تسعین فی خلق الذاکرین و الصائمین [الصافین] فی ذلک الیوم و القائمین فی تلک اللیلة.»

در این روایت چند نکته دربارۀ عظمت شب و روز بیست و پنجم ذی القعده دیده می شود: نزول اولین رحمت در شب بیست و پنجم، ثواب بالای روزه و عبادات در این شب و روز آن، برآورده شدن خواسته ها، نزول بی حد رحمت خدا.

همچنین حسن بن علی الوشاء از اصحاب امام رضا علیه السلام نقل می کند «من در زمان کودکی با پدرم در شب بیست و پنجم ذی القعده شام را نزد امام رضا علیه السلام صرف کردیم. آن حضرت به پدرم فرمود: شب بیست و پنجم ذی القعده شبی است که ابراهیم و عیسی بن مریم علیهما السلام در آن شب متولد شده اند و در آن شب، زمین از زیر کعبه گسترش یافته است (دحو الأرض)؛ پس کسی که روز آن را روزه بدارد، به مانند کسی است که شصت ماه روزه داشته باشد؛ لیلة خمسة و عشرین من ذی القعدة ولد فیها إبراهیم ع و ولد فیها عیسی ابن مریم ع و فیها دحیت الأرض من تحت الکعبة فمن صام ذلک الیوم کان کمن صام ستین شهرا.» (من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۸۹)

طبق این روایت، دو رویداد مهم شب بیست و پنجم ذی القعده ولادت دو تن از رسولان اولوا العزم و ماجرای دحو الأرض است. منظور از دحوالارض بیرون آمدن خشکی های گسترده زمین از زیر آب است. بنابر برخی روایات و منابع کهن اسلامی، زمین در ابتدا زیر آب بوده است و سپس خشکی ها از آب سر برآورده اند. روز بیرون آمدن خشکی ها یا روز آغاز آن روز دحوالارض نامیده شده است. بنابر برخی روایات تاریخی، نخستین جایی که از زمین سر برآورد، مکه و کعبه بوده است.

یا در دیگر روایت می فرماید «و در بیست و پنجم ذی القعده خانۀ (خدا) وضع شد و آن، اول رحمتی است که بر روی زمین قرار داده شد؛ پس خداوند آن را برای مردم محل گردهمایی و جایگاه امن قرار داد (اشاره به ۱۲۵ بقره)؛ پس هرکه در آن روز روزه بگیرد، خداوند روزۀ شصت ماه را برایش می نویسد؛ و فی خمسة و عشرین من ذی القعدة وضع البیت و هو أول رحمة وضعت علی وجه الأرض فجعله الله عز و جل مثابة للناس و أمنا فمن صام ذلک الیوم کتب الله له صیام ستین شهرا.» (الکافی (ط - الإسلامیة)، ج۴، ص۱۴۹)

انتهای پیام/