گروه بین الملل خبرگزاری تسنیم- اتحادیه عرب اخیرا در نشست عادی وزراء خارجه کشورهای عربی در قاهره پایتخت مصر با در خواست تشکیلات خودگردان فلسطین برای محکوم کردن عادی سازی رابطه بین امارات ورژیم صهیونیستی مخالفت کرد و این رابطه را جزئی از استقلال سیاسی امارات دانست.

«ریاض المالکی» وزیر خارجه تشکیلات خودگردان در این نشست پیش نویس طرحی برای محکوم کردن کشورهائی که با رژیم صهیونیستی رابطه برقرار می کنند، ارائه داد اما با مخالفت وزرای خارجه برخی کشورهای عرب مواجه شد.

اتحادیه عرب که در ۲۲مارس سال ۱۹۴۵ ودر چارچوب هماهنگی مشترک کشورهای عربی برای تقابل با خطراتی که در آن زمان جهان عرب را تهدید می کرد، تشکیل شد اکنون به یک سازمان فلج و در تقابل با آرمان وحقوق ملت فلسطین تبدیل شده است.

« احمد ابوالغیط» دبیر کل اتحادیه عرب که به مدت ۷ سال وزیر خارجه دوران حاکمیت حسنی مبارک دیکتاتور مخلوع مصر بود با لابی مشترک عربستان ،امارات ، بحرین به این سمت انتخاب شد ، در بی تحرکی این نهاد عربی نقش پر رنگی ایفا کرد.

یکی از متفکران عرب اعتقاد دارد که اگر «بنیامین نتانیاهو» نخست وزیر رژیم صهیونیستی به عنوان دبیرکل اتحادیه عرب انتخاب می شد شاید منصفانه تر از احمد ابوالغیط با مسائل جهان عرب بویژه مساله فلسطین بر خورد می کرد!.

دلیل نفوذ کشورهای عرب حوزه خلیج فارس بر اتحادیه عرب در ترسیم سیاست های کلی و انتخاب دبیرکل این است که ۶ کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس ۸۰ درصد از بودجه یک میلیارد دلاری سالانه اتحادیه را تامین می کنند.

این اتحادیه پس از تاسیس رژیم صهیونیستی در سال ۱۹۴۸ تمام توان خود را برای احقاق حقوق ملت فلسطین به کار گرفت اما طی ۴ سال اخیری که احمد ابوالغیط به عنوان دبیرکل اتحادیه عرب انتخاب شده این اتحادیه نسبت به بحران های جهان عرب بی تفاوت باقی ماند.

اقدام اتحادیه عرب در اخراج سوریه و لیبی از این اتحادیه که پس از رخدادهای سال ۲۰۱۱ صورت گرفت و نگاه طایفه گرایانه این نهاد عربی نسبت به عراق پس از سقوط رژیم صدام ،نشان می دهد که این اتحادیه در راستای اعمال سیاست های آمریکا و رژیم صهیونیستی گام بر می دارد.

پس از قرارداد اسلو در سال ۱۹۹۳ میان جنبش فتح و رژیم صهیونیستی اتحادیه عرب به تدریج از اساسنامه اولیه خود در خصوص تقابل با توسعه طلبی های رژیم اسرائیل فاصله گرفت.

به موجب پروتکل های داخلی اتحادیه عرب، هیچ کشوری خارج از تصمیم جمعی رهبران عرب نمی تواند با رژیم صهیونیستی رابطه بر قرار کند و از این رو پس از توافقنامه کمپ دیوید بین مصر واسرائیل مقر دائمی این اتحادیه از قاهره به تونس منتقل شد.

مقر این اتحادیه از سال ۱۹۷۹ تا سال ۱۹۹۲ همچنان در تونس بود و برای نخستین بار دبیر کل ان یعنی «شاذلی قلیبی» از کشور تونس انتخاب شد در حالی که همه دبیران کل این اتحادیه عموما از مصر انتخاب می شوند.

براساس توافقات داخلی اتحادیه عرب فرودگاه های کشورهای عربی حق پذیرش اتباع دولتهای دیگررا که مهرفرودگاه «بن گوریون» رژیم صهیونیستی در گذرنامه انان خورده باشد ،ندارند.

اما اکنون با گذشت زمان اتحادیه عرب نه تنها در برابر جنایات رژیم صهیونیستی سکوت اختیار می کند بلکه کشورهای عرب حوزه خلیج فارس را در برقراری رابطه با اسرائیل تشویق می کند.

سکوت اتحادیه عرب در برابر عادی سازی رابطه میان امارات و رژیم اسرائیل از نظر برخی نخبگان عرب به مفهوم تبدیل شدن این اتحادیه به یک نهاد عبری - عربی است و شان و جایگاه این سازمان که به ظاهر ۳۵۰ میلیون شهروندعرب را زیر چتر خود دارد بشدت تنزل کرده است.

معیارهای دو گانه ای که اتحادیه عرب در برابر کشورهای عضو این اتحادیه و نیز رخدادهای جهان اتخاذ می کند موجب شده تا ملتهای عرب این نهاد را اتحادیه عبری تلقی کنند و از دولتهای خود بخواهند تا از این سازمان خارج شوند.

نویسنده: حسن هانی زاده کارشناس ارشد مسائل غرب آسیا

انتهای پیام/