پاداش زحمات پیامبر (ص) اهل بیت (ع) را چگونه بدهیم؟
خبرگزاری فارس- گروه قرآن و فعالیت های دینی: در ادامه انتشار شرح آیات منتخب قرآن و در بیست وپنجمین روز از ماه مبارک رمضان شرح و تفسیر آیات منتخب جزء ۲۵ قرآن کریم بر اساس تفسیر نور به همراه توضیحات حجت الاسلام محسن قرائتی تقدیم می شود.
آیه ۲۳ سوره مبارکه شوری
«ذلک الذی یبشر الله عباده الذین آمنوا و عملوا الصالحات قل لا أسئلکم علیه أجرا إلا المودة فی القربی و من یقترف حسنة نزد له فیها حسنا إن الله غفور شکور» این (فضل بزرگ) چیزی است که خداوند به بندگانش، آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند بشارت می دهد. (ای پیامبر! به مردم) بگو: من از شما بر این (رسالت خود) هیچ مزدی جز مودت نزدیکانم را نمی خواهم و هرکس کار نیکی ا نجام دهد، برای او در نیکویی آن می افزاییم. همانا خداوند بسیار آمرزنده و قدردان است.
شرح آیه ۲۳ سوره مبارکه شوری توسط حجت الاسلام قرائتی
وقتی پاداش مؤمنان بهشت است، پاداش پیامبر (ص) که بشر را به بهشت رساند چیست؟
در آیه قبل خواندیم که پاداش مؤمنان نیکوکار، باغ های بهشتی و رسیدن به تمام خواسته ها و فضل بزرگ پروردگار است. در این آیه سخن از پاداش کسی است که با هدایت خود صدها میلیون نفر را به این باغ ها و خواسته ها رسانده است، یعنی پیامبر اسلام.
اگر هدیه یک شاخه گل تشکر و پاداش لازم دارد، نجات بشریت چه پاداشی خواهد داشت.
دیدگاه قرآن درباره پاداش انبیاء و اولیای الهی
با نگاهی به قرآن می بینیم که شعار تمام انبیا این بود که ما جز از پروردگارمان پاداشی نمی خواهیم. در سوره شعراء از آیه ۱۰۹ تا آیه ۱۲۷، سخن حضرت نوح، هود، صالح، لوط و شعیب علیهم السلام و در سوره سبأ آیه ۴۷، سخن پیامبر اسلام چنین است: مزد و پاداش من تنها بر خداوند است. «إن أجری إلا علی الله»
البته شکی نیست که مراد انبیا این بود که ما پاداش مادی نمی خواهیم، ولی اطاعت کردن و هدایت شدن شما را می خواهیم، زیرا همه آنان پس از آنکه در سوره شعراء درخواست مزد را منتفی دانستند، به مردم سفارش تقوا و اطاعت از خداوند می کردند. «فاتقوا الله و أطیعون» پس انبیا پاداش مادی نمی خواهند، ولی مزد معنوی و هدایت مردم را خواهانند که این مزد در واقع به نفع خود مردم است، نظیر اینکه استادی به شاگردش بگوید: من از تو مزدی نمی خواهم و پاداش من تنها یک چیز است و آن اینکه تو درس بخوانی که در واقع این پاداش برای شاگرد است.
پیامبر (ص) از امتش مزد معنوی خواست
مزد رسالت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله چیست؟ پیامبر اسلام نیز از مردم درخواست مزد مادی نداشت، ولی چندین مرتبه از طرف خداوند با کلمه «قل» مأمور شد تا مزد معنوی را که به نفع خود مردم است، از مردم تقاضا کند. «قل ما سألتکم من أجر فهو لکم»[۱]
این مزد معنوی نیز در دو تعبیر آمده است. یک بار می فرماید: من هیچ مزدی نمی خواهم جز آنکه هر که خواست راه خدا را انتخاب کند، «إلا من شاء أن یتخذ إلی ربه سبیلا»[۲] و یک بار در آیه مورد بحث که می فرماید: «لا أسئلکم علیه أجرا إلا المودة فی القربی» بنابراین مزد رسالت دو چیز است: یکی انتخاب راه خدا و دیگری مودت قربی. جالب آنکه در هر دو تعبیر کلمه «إلا» مطرح شده است، یعنی مزد من تنها همین مورد است.
گام نهادن در راه خدا و مودت اهل بیت (ع) پاداشی است که پیامبر (ص) از ما می خواهد
با کمی تأمل می فهمیم که باید راه خدا و مودت اهل بیت یکی باشد، زیرا اگر دو تا باشد، تناقض است، یعنی نمی توان گفت: من فقط تابستان ها مطالعه می کنم و بار دیگر گفت: من فقط زمستان ها مطالعه می کنم. زیرا محصور باید یک چیز باشد.
پیامبر اسلام از طرف خداوند یک بار مأمور می شود که به مردم بگوید: مزد من تنها انتخاب راه خداست و بار دیگر مأمور می شود که بگوید: مزد من فقط مودت قربی است. در واقع باید این دو درخواست یکی باشد. یعنی راه خدا همان مودت قربی باشد.
از طرفی مودت با دو چیز ملازم است: یکی شناخت و معرفت، زیرا تا انسان کسی را نشناسد نمی تواند به او عشق بورزد. دوم اطاعت، زیرا مودت بدون اطاعت نوعی تظاهر و ریاکاری و دروغ و تملق است. پس کسانی که دستورات خود را از غیر اهل بیت پیامبر علیهم السلام می گیرند، راه خدا را پیش نگرفته اند.
نظر عقل درباره پاداش کار پیامبر (ص) و اهل بیت (ع)
پاداش باید همسنگ و هموزن عمل باشد. رسالت، جز امامت که ادامه آن است هم وزنی ندارد، مزد رسالت ادامه هدایت است، مزد یک معصوم، سپردن کار به معصوم دیگر است. مزد عادل آن است که زحمات او را به عادل دیگر بسپاریم.
عقل می گوید: تا لطف هست باید تشکر نیز باشد و اگر امروز لطف پیامبر شامل حال ما شده و ما به اسلام هدایت شده ایم باید مزد رسالتش را بپردازیم و اگر مزد رسالت، مودت قربی است، امروز هم باید قربایی باشد تا نسبت به او مودت و اطاعت داشته باشیم. آری، امروز هم باید نسبت به حضرت مهدی علیه السلام مودت داشته و نسبت به او مطیع باشیم. مگر می شود بگوییم مسلمانان صدر اسلام مأمور بودند مزد رسالت را بپردازند و نسبت به قربی مودت داشته باشند، ولی مسلمانان امروز یا این وظیفه را ندارند و یا قربایی نیست تا به او مودت بورزند و مزد رسالت را بپردازند. البته مودت حضرت مهدی علیه السلام در زمان غیبت، عمل به پیام های او و رفتن در راه کسانی است که ما را به آنان سپرده است، یعنی فقهای عادل و بی هوا و هوس.
مودت فقط ویژه معصوم است
عقل انسان از اینکه مودت قربی پاداش پیامبری قرار گرفته که صدها میلیون نفر را به هدایت و سعادت و فضل کبیر الهی رسانده می فهمد که قربی و کسانی که مورد مودت هستند، برترین افراد بشر و معصومند. زیرا هرگز مودت گنه کار پاداش پیامبر معصوم قرار نمی گیرد. نمی توان باور کرد که مودت افرادی گنه کار بر مسلمانان جهان در طول تاریخ واجب باشد و هیچ فرقه ای از مسلمانان (غیر از شیعه) رهبران خود را معصوم نمی داند و هیچ فرد یا گروهی تا کنون نه برای امامان معصوم گناهی نقل کرده و نه برای آن بزرگواران استادی نام برده است.
عقل می گوید: گذاشتن دست بشر در دست غیر معصوم نه تنها ظلم به انسانیت است، بلکه ظلم به تمام هستی است. زیرا هستی برای انسان آفریده شده (تمام آیات «خلق لکم»، «سخر لکم» و «متاعا لکم» نشانه آن است که هستی برای انسان است) و انسان برای تکامل واقعی و معنوی و خدایی شدن و آیا سپردن این انسان با آن اهداف والا به رهبران غیر معصوم، ظلم به او و ظلم به هستی نیست؟
چرا مودت؟
اگر در روایات، رهبر معصوم و ولایت او زیر بنا و پایه و اساس دین شناخته شده است، بنی الاسلام علی خمس … الولایة »[۳] و اگر حضرت علی علیه السلام تقسیم کننده مردم میان بهشت و دوزخ معرفی شده است، «قسیم الجنة و النار»[۴] و اگر نماز بی ولایت پذیرفته نمی شود،[۵] و اگر مودت اهل بیت حسنه است، [۶] و اگر زیارت و توسل به آنان سفارش شده، همه به خاطر همان جوهر کیمیایی مودت است.
نظر پیامبر (ص) درباره دوست داران اهل بیتش
زمخشری و فخررازی که از بزرگان اهل سنت هستند، در تفاسیر خود آورده اند که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: «من مات علی حب آل محمد مات شهیدا» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، شهید است. «من مات علی حب آل محمد مات تائبا» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، توبه کننده است. «من مات علی حب آل محمد مات مستکمل الایمان» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، با ایمان کامل از دنیا رفته است. «من مات علی حب آل محمد مات علی السنة و الجماعة» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، طبق سنت و سیره پیامبر از دنیا رفته است.
حال این سؤال پیش می آید که آیا مودت بدون اطاعت، می تواند هم وزن شهادت، مغفرت و ایمان کامل قرار گیرد؟
نظر پیامبر (ص) درباره دشمنان اهل بیتش
در همین تفاسیر ذیل این آیه حدیثی از رسول اکرم صلی الله علیه و آله آمده است که: «ألا و من مات علی بغض آل محمد جاء یوم القیامة مکتوب بین عینیه آیس من رحمة الله»، آگاه باشید، هرکه با کینه و بغض آل محمد بمیرد، روز قیامت می آید در حالی که میان دو چشم او نوشته شده: او از رحمت خداوند مأیوس و محروم است.
«ألا و من مات علی بغض آل محمد مات کافرا» آگاه باشید، هر که با بغض آل محمد بمیرد، کافر مرده است.
«ألا و من مات علی بغض آل محمد لم یشم رائحة الجنة» هر که با بغض آل محمد بمیرد، بوی بهشت را استشمام نمی کند.
فخر رازی در تفسیر خود آورده است: همین که آیه مودت نازل شد از پیامبر اکرم پرسیدند: قربی چه کسانی هستند که مودت آنها بر ما واجب است؟
حضرت فرمودند: علی و فاطمه و فرزندانش، سپس اضافه می کند که حضرت فرمودند: «فاطمة بضعة منی یؤذینی ما یؤذیها» فاطمه پاره تن من است هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده و کیفر کسانی که رسول خدا را اذیت کنند، در قرآن چنین آمده است. «إن الذین یؤذون الله و رسوله لعنهم الله فی الدنیا و الآخرة و أعد لهم عذابا مهینا»[۷]
در حدیث می خوانیم که امام حسن علیه السلام در ذیل جمله «و من یقترف حسنة نزد له فیها حسنا» فرمود: «اقتراف الحسنة مودتنا اهل البیت»[۸] کسب نیکی، مودت ما اهل بیت است.
پیام هایی از آیه ۲۳ سوره مبارکه شوری
۱- بشارت خداوند بس بزرگ و عظیم است. «روضات الجنات- ما یشاؤن- الفضل الکبیر- ذلک الذی یبشر الله عباده»
۲- نشانه بنده خدا ایمان و عمل صالح است. «عباده الذین آمنوا و عملوا الصالحات»
۳- رمز دریافت آن همه نعمت و بشارت، بندگی خدا و ایمان و نیکوکاری است. «عباده الذین آمنوا و عملوا …»
۴- مودت قربی مصداق روشن ایمان و عمل صالح است. «یبشر الله عباده الذین آمنوا و عملوا الصالحات قل لا أسئلکم … إلا المودة فی القربی»
۵- درخواست مزد از زبان خود سنگین است، لذا پیامبر مأمور می شود از طرف خداوند مزد خود را به مردم اعلام کند. «قل لا أسئلکم …»
۶- مودت بدون معرفت امکان ندارد. (پس مزد رسالت قبل از هر چیز شناخت اهل بیت پیامبر است سپس مودت آنان) «إلا المودة فی القربی»
۷- مودت بدون اطاعت، ریا و تملق است. (پس مودت قربی یعنی اطاعت از آنان) «إلا المودة فی القربی»
۸- قربی معصومند. زیرا مودت گناهکار نمی تواند مزد رسالت قرار گیرد. «إلا المودة فی القربی»
۹- مودتی که قهرا همراه با معرفت و اطاعت است تنها در اهل بیت مستقر است.
(کلمه «فی» رمز آن است که جایگاه مودت تنها اهلبیت است.) «فی القربی»
۱۰- مودت فی القربی، راهی برای کسب خوبی هاست. «إلا المودة فی القربی و من یقترف حسنة»
۱۱- مودت اهل بیت علیهم السلام، برجسته ترین حسنه است. «المودة فی القربی و من یقترف حسنة»
۱۲- مودت قربی حسنه است. «من یقترف حسنة»
۱۳- مودت قربی سبب دریافت پاداش بیشتر است. «نزد له فیها حسنا»
۱۴- دوستی اهل بیت پیامبر، زمینه دریافت مغفرت است. «إلا المودة فی القربی … إن الله غفور»
۱۵- خداوند قدردان کسانی است که به وظیفه خود در مودت اهل بیت عمل می کنند. «إن الله غفور شکور»
پی نوشت
[۱] . سبأ، ۴۷
[۲] . فرقان، ۵۷
[۳] . کافی، ج ۲، ص ۱۸
[۴] . بحارالانوار، ج ۷، ص ۱۸۶
[۵] . بحارالانوار، ج ۲۷، ص ۱۶۷
[۶]. بحارالانوار، ج ۴۳، ص ۳۶۲
[۷] . احزاب، ۵۷
[۸] . تفاسیر نمونه و صافی
انتهای پیام/
آیه ۲۳ سوره مبارکه شوری
«ذلک الذی یبشر الله عباده الذین آمنوا و عملوا الصالحات قل لا أسئلکم علیه أجرا إلا المودة فی القربی و من یقترف حسنة نزد له فیها حسنا إن الله غفور شکور» این (فضل بزرگ) چیزی است که خداوند به بندگانش، آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند بشارت می دهد. (ای پیامبر! به مردم) بگو: من از شما بر این (رسالت خود) هیچ مزدی جز مودت نزدیکانم را نمی خواهم و هرکس کار نیکی ا نجام دهد، برای او در نیکویی آن می افزاییم. همانا خداوند بسیار آمرزنده و قدردان است.
شرح آیه ۲۳ سوره مبارکه شوری توسط حجت الاسلام قرائتی
وقتی پاداش مؤمنان بهشت است، پاداش پیامبر (ص) که بشر را به بهشت رساند چیست؟
در آیه قبل خواندیم که پاداش مؤمنان نیکوکار، باغ های بهشتی و رسیدن به تمام خواسته ها و فضل بزرگ پروردگار است. در این آیه سخن از پاداش کسی است که با هدایت خود صدها میلیون نفر را به این باغ ها و خواسته ها رسانده است، یعنی پیامبر اسلام.
اگر هدیه یک شاخه گل تشکر و پاداش لازم دارد، نجات بشریت چه پاداشی خواهد داشت.
دیدگاه قرآن درباره پاداش انبیاء و اولیای الهی
با نگاهی به قرآن می بینیم که شعار تمام انبیا این بود که ما جز از پروردگارمان پاداشی نمی خواهیم. در سوره شعراء از آیه ۱۰۹ تا آیه ۱۲۷، سخن حضرت نوح، هود، صالح، لوط و شعیب علیهم السلام و در سوره سبأ آیه ۴۷، سخن پیامبر اسلام چنین است: مزد و پاداش من تنها بر خداوند است. «إن أجری إلا علی الله»
البته شکی نیست که مراد انبیا این بود که ما پاداش مادی نمی خواهیم، ولی اطاعت کردن و هدایت شدن شما را می خواهیم، زیرا همه آنان پس از آنکه در سوره شعراء درخواست مزد را منتفی دانستند، به مردم سفارش تقوا و اطاعت از خداوند می کردند. «فاتقوا الله و أطیعون» پس انبیا پاداش مادی نمی خواهند، ولی مزد معنوی و هدایت مردم را خواهانند که این مزد در واقع به نفع خود مردم است، نظیر اینکه استادی به شاگردش بگوید: من از تو مزدی نمی خواهم و پاداش من تنها یک چیز است و آن اینکه تو درس بخوانی که در واقع این پاداش برای شاگرد است.
پیامبر (ص) از امتش مزد معنوی خواست
مزد رسالت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله چیست؟ پیامبر اسلام نیز از مردم درخواست مزد مادی نداشت، ولی چندین مرتبه از طرف خداوند با کلمه «قل» مأمور شد تا مزد معنوی را که به نفع خود مردم است، از مردم تقاضا کند. «قل ما سألتکم من أجر فهو لکم»[۱]
این مزد معنوی نیز در دو تعبیر آمده است. یک بار می فرماید: من هیچ مزدی نمی خواهم جز آنکه هر که خواست راه خدا را انتخاب کند، «إلا من شاء أن یتخذ إلی ربه سبیلا»[۲] و یک بار در آیه مورد بحث که می فرماید: «لا أسئلکم علیه أجرا إلا المودة فی القربی» بنابراین مزد رسالت دو چیز است: یکی انتخاب راه خدا و دیگری مودت قربی. جالب آنکه در هر دو تعبیر کلمه «إلا» مطرح شده است، یعنی مزد من تنها همین مورد است.
گام نهادن در راه خدا و مودت اهل بیت (ع) پاداشی است که پیامبر (ص) از ما می خواهد
با کمی تأمل می فهمیم که باید راه خدا و مودت اهل بیت یکی باشد، زیرا اگر دو تا باشد، تناقض است، یعنی نمی توان گفت: من فقط تابستان ها مطالعه می کنم و بار دیگر گفت: من فقط زمستان ها مطالعه می کنم. زیرا محصور باید یک چیز باشد.
پیامبر اسلام از طرف خداوند یک بار مأمور می شود که به مردم بگوید: مزد من تنها انتخاب راه خداست و بار دیگر مأمور می شود که بگوید: مزد من فقط مودت قربی است. در واقع باید این دو درخواست یکی باشد. یعنی راه خدا همان مودت قربی باشد.
از طرفی مودت با دو چیز ملازم است: یکی شناخت و معرفت، زیرا تا انسان کسی را نشناسد نمی تواند به او عشق بورزد. دوم اطاعت، زیرا مودت بدون اطاعت نوعی تظاهر و ریاکاری و دروغ و تملق است. پس کسانی که دستورات خود را از غیر اهل بیت پیامبر علیهم السلام می گیرند، راه خدا را پیش نگرفته اند.
نظر عقل درباره پاداش کار پیامبر (ص) و اهل بیت (ع)
پاداش باید همسنگ و هموزن عمل باشد. رسالت، جز امامت که ادامه آن است هم وزنی ندارد، مزد رسالت ادامه هدایت است، مزد یک معصوم، سپردن کار به معصوم دیگر است. مزد عادل آن است که زحمات او را به عادل دیگر بسپاریم.
عقل می گوید: تا لطف هست باید تشکر نیز باشد و اگر امروز لطف پیامبر شامل حال ما شده و ما به اسلام هدایت شده ایم باید مزد رسالتش را بپردازیم و اگر مزد رسالت، مودت قربی است، امروز هم باید قربایی باشد تا نسبت به او مودت و اطاعت داشته باشیم. آری، امروز هم باید نسبت به حضرت مهدی علیه السلام مودت داشته و نسبت به او مطیع باشیم. مگر می شود بگوییم مسلمانان صدر اسلام مأمور بودند مزد رسالت را بپردازند و نسبت به قربی مودت داشته باشند، ولی مسلمانان امروز یا این وظیفه را ندارند و یا قربایی نیست تا به او مودت بورزند و مزد رسالت را بپردازند. البته مودت حضرت مهدی علیه السلام در زمان غیبت، عمل به پیام های او و رفتن در راه کسانی است که ما را به آنان سپرده است، یعنی فقهای عادل و بی هوا و هوس.
مودت فقط ویژه معصوم است
عقل انسان از اینکه مودت قربی پاداش پیامبری قرار گرفته که صدها میلیون نفر را به هدایت و سعادت و فضل کبیر الهی رسانده می فهمد که قربی و کسانی که مورد مودت هستند، برترین افراد بشر و معصومند. زیرا هرگز مودت گنه کار پاداش پیامبر معصوم قرار نمی گیرد. نمی توان باور کرد که مودت افرادی گنه کار بر مسلمانان جهان در طول تاریخ واجب باشد و هیچ فرقه ای از مسلمانان (غیر از شیعه) رهبران خود را معصوم نمی داند و هیچ فرد یا گروهی تا کنون نه برای امامان معصوم گناهی نقل کرده و نه برای آن بزرگواران استادی نام برده است.
عقل می گوید: گذاشتن دست بشر در دست غیر معصوم نه تنها ظلم به انسانیت است، بلکه ظلم به تمام هستی است. زیرا هستی برای انسان آفریده شده (تمام آیات «خلق لکم»، «سخر لکم» و «متاعا لکم» نشانه آن است که هستی برای انسان است) و انسان برای تکامل واقعی و معنوی و خدایی شدن و آیا سپردن این انسان با آن اهداف والا به رهبران غیر معصوم، ظلم به او و ظلم به هستی نیست؟
چرا مودت؟
اگر در روایات، رهبر معصوم و ولایت او زیر بنا و پایه و اساس دین شناخته شده است، بنی الاسلام علی خمس … الولایة »[۳] و اگر حضرت علی علیه السلام تقسیم کننده مردم میان بهشت و دوزخ معرفی شده است، «قسیم الجنة و النار»[۴] و اگر نماز بی ولایت پذیرفته نمی شود،[۵] و اگر مودت اهل بیت حسنه است، [۶] و اگر زیارت و توسل به آنان سفارش شده، همه به خاطر همان جوهر کیمیایی مودت است.
نظر پیامبر (ص) درباره دوست داران اهل بیتش
زمخشری و فخررازی که از بزرگان اهل سنت هستند، در تفاسیر خود آورده اند که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: «من مات علی حب آل محمد مات شهیدا» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، شهید است. «من مات علی حب آل محمد مات تائبا» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، توبه کننده است. «من مات علی حب آل محمد مات مستکمل الایمان» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، با ایمان کامل از دنیا رفته است. «من مات علی حب آل محمد مات علی السنة و الجماعة» هر که با دوستی آل محمد از دنیا برود، طبق سنت و سیره پیامبر از دنیا رفته است.
حال این سؤال پیش می آید که آیا مودت بدون اطاعت، می تواند هم وزن شهادت، مغفرت و ایمان کامل قرار گیرد؟
نظر پیامبر (ص) درباره دشمنان اهل بیتش
در همین تفاسیر ذیل این آیه حدیثی از رسول اکرم صلی الله علیه و آله آمده است که: «ألا و من مات علی بغض آل محمد جاء یوم القیامة مکتوب بین عینیه آیس من رحمة الله»، آگاه باشید، هرکه با کینه و بغض آل محمد بمیرد، روز قیامت می آید در حالی که میان دو چشم او نوشته شده: او از رحمت خداوند مأیوس و محروم است.
«ألا و من مات علی بغض آل محمد مات کافرا» آگاه باشید، هر که با بغض آل محمد بمیرد، کافر مرده است.
«ألا و من مات علی بغض آل محمد لم یشم رائحة الجنة» هر که با بغض آل محمد بمیرد، بوی بهشت را استشمام نمی کند.
فخر رازی در تفسیر خود آورده است: همین که آیه مودت نازل شد از پیامبر اکرم پرسیدند: قربی چه کسانی هستند که مودت آنها بر ما واجب است؟
حضرت فرمودند: علی و فاطمه و فرزندانش، سپس اضافه می کند که حضرت فرمودند: «فاطمة بضعة منی یؤذینی ما یؤذیها» فاطمه پاره تن من است هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده و کیفر کسانی که رسول خدا را اذیت کنند، در قرآن چنین آمده است. «إن الذین یؤذون الله و رسوله لعنهم الله فی الدنیا و الآخرة و أعد لهم عذابا مهینا»[۷]
در حدیث می خوانیم که امام حسن علیه السلام در ذیل جمله «و من یقترف حسنة نزد له فیها حسنا» فرمود: «اقتراف الحسنة مودتنا اهل البیت»[۸] کسب نیکی، مودت ما اهل بیت است.
پیام هایی از آیه ۲۳ سوره مبارکه شوری
۱- بشارت خداوند بس بزرگ و عظیم است. «روضات الجنات- ما یشاؤن- الفضل الکبیر- ذلک الذی یبشر الله عباده»
۲- نشانه بنده خدا ایمان و عمل صالح است. «عباده الذین آمنوا و عملوا الصالحات»
۳- رمز دریافت آن همه نعمت و بشارت، بندگی خدا و ایمان و نیکوکاری است. «عباده الذین آمنوا و عملوا …»
۴- مودت قربی مصداق روشن ایمان و عمل صالح است. «یبشر الله عباده الذین آمنوا و عملوا الصالحات قل لا أسئلکم … إلا المودة فی القربی»
۵- درخواست مزد از زبان خود سنگین است، لذا پیامبر مأمور می شود از طرف خداوند مزد خود را به مردم اعلام کند. «قل لا أسئلکم …»
۶- مودت بدون معرفت امکان ندارد. (پس مزد رسالت قبل از هر چیز شناخت اهل بیت پیامبر است سپس مودت آنان) «إلا المودة فی القربی»
۷- مودت بدون اطاعت، ریا و تملق است. (پس مودت قربی یعنی اطاعت از آنان) «إلا المودة فی القربی»
۸- قربی معصومند. زیرا مودت گناهکار نمی تواند مزد رسالت قرار گیرد. «إلا المودة فی القربی»
۹- مودتی که قهرا همراه با معرفت و اطاعت است تنها در اهل بیت مستقر است.
(کلمه «فی» رمز آن است که جایگاه مودت تنها اهلبیت است.) «فی القربی»
۱۰- مودت فی القربی، راهی برای کسب خوبی هاست. «إلا المودة فی القربی و من یقترف حسنة»
۱۱- مودت اهل بیت علیهم السلام، برجسته ترین حسنه است. «المودة فی القربی و من یقترف حسنة»
۱۲- مودت قربی حسنه است. «من یقترف حسنة»
۱۳- مودت قربی سبب دریافت پاداش بیشتر است. «نزد له فیها حسنا»
۱۴- دوستی اهل بیت پیامبر، زمینه دریافت مغفرت است. «إلا المودة فی القربی … إن الله غفور»
۱۵- خداوند قدردان کسانی است که به وظیفه خود در مودت اهل بیت عمل می کنند. «إن الله غفور شکور»
پی نوشت
[۱] . سبأ، ۴۷
[۲] . فرقان، ۵۷
[۳] . کافی، ج ۲، ص ۱۸
[۴] . بحارالانوار، ج ۷، ص ۱۸۶
[۵] . بحارالانوار، ج ۲۷، ص ۱۶۷
[۶]. بحارالانوار، ج ۴۳، ص ۳۶۲
[۷] . احزاب، ۵۷
[۸] . تفاسیر نمونه و صافی
انتهای پیام/
AI Chatbot
💬 Hi! Want to know more about “پاداش زحمات پیامبر (ص) اهل بیت (ع) را چگونه بدهیم؟”? I’m here to guide you.