به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، جهت ها و گرایشات قلبی انسان به این دلیل که دریچه ورود به عمل اند اهمیت ویژه ای دارند. انسان فقط به سبب دانشش نمی تواند گام های عملش را استوار کند و در مسیر پیش رو ثابت قدم باشد، بلکه برای استواری قدم هایش به چیزی از جنس باور نیازمند است که آن را باید با اتصال فکر به قلب ایجاد کند. وقتی قلب و دل و جان آدم با چیزی پیوند پیدا کرد، رفتارهای قوی و با ثبات نیز از او صادر خواهد شد.

ایمان و باور چیزی است فراتر از علم و دانش؛ چراکه بسیاری ممکن است علم به چیزهای مطلوب داشته باشند اما آن را به باور و ایمان تبدیل نکرده باشند. ایمان همان علمی است که از دریچه قلب نیز گذشته و گرایشات انسان را نیز تحت تأثیر خود قرار داده باشد، پس برای به دست آوردن آن باید مراحلی را طی کرد که در حدیث نبوی بدان اشاره شده است؛ آنجا که پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: «لا یکمل عبد الایمان بالله، حتی یکون فیه خمس خصال: التوکل علی الله، و التفویض الی الله، و التسلیم لامرالله، و الرضا یقضاءالله، و الصبر علی بلاء الله. انه من احب فی الله، و ابغض فی الله، و اعطی لله، و منع لله، فقد استکمل الایمان؛[۱] ایمان بنده به خدا کامل نمی شود مگر اینکه در او پنج خصلت باشد: توکل بر خدا، واگذاری امور به خدا، تسلیم در برابر مقدرات او، رضایت به قضای الهی، شکیبایی بر آزمایش خدا، چراکه هر که دوستی و دشمنی اش و عطا و منع عطایش خدایی باشد، ایمان را کامل کرده است.»

توکل به خدا، واگذاری امور به او، تسلیم، رضایت به قضا و قدر او، صبر، دوستی و دشمنی همه از اموراتی است که یک شعبه در قلب و یک شعبه در فکر و شناخت دارند و استحکام ایمان است که عمل صالح و با ثبات می آورد.

در دوران آخرالزمان که کارزارها سخت می شوند این ایمان افراد است که به کمک آنها می آید تا ثبات قدم خود را از دست ندهند. تعبیر رسول خدا(ص) نیز درباره حفظ ایمان در آخرالزمان توسط یاران آخرالزمانی امام زمان (عج) شنیدنی است؛ آنجا که می فرمایند: «أصحابی و إخوانی قوم من آخرالزمان آمنوا بی و لم یرونی لقد عرفنیهم الله بأسمائهم و أسماء آبائهم من قبل أن یخرجهم من أصلاب آبائهم و أرحام أمهاتهم لأحدهم أشد بقیة علی دینه من خرط القتاد فی اللیلة الظلماء أو کالقابض علی جمر الغضا أولئک مصابیح الدجی ینجیهم الله من کل فتنة غبراء مظلمة؛[۲] یاران و برادران من مردمی در آخرالزمان هستند که به من ایمان می آورند، با اینکه مرا ندیده اند. خداوند آنها را با نام و نام پدرانشان، پیش از آنکه از صلب پدران و رحم مادرانشان بیرون بیایند، به من شناسانده است. ثابت ماندن یکی از آنها بر دین خود، از صاف کردن درخت خاردار (قتاد) با دست در شب ظلمانی، دشوارتر است و یا مانند کسی است که پاره ای از آتش چوب درخت «غضا» را در دست نگاه دارد، آنها چراغ های شب تارند، پروردگار آنان را از هر فتنه تیره و تاری نجات می دهد.»

ایمان در حرکت یاران آخرالزمانی حضرت بقیة الله (عج) حرف اول را می زند؛ چراکه به وسیله همین باور عمیق است که به پیامبر اسلام (ص) پس از قرن ها با اینکه او را ندیده اند ایمان می آورند و شک و تردید به دل خود راه نمی دهند.

معرفی محور اصلی این باور قلبی و جریان یافتن آن در یک خط دهی اصلی برای اقدامات بعدی هر کسی که علاقه مند به یاری امام زمان (عج) است اهمیت ویژه ای دارد. امام صادق (ع) بر پایه آیه ۵۴ از سوره مائده، محبت الهی را محور گرایشات قلبی قرار می دهد و عزت بخشی به مؤمنان و برخورد مهربانانه با آنها و همچنین خواری مستکبران و برخورد سخت و جدی با آنها را محور اقدامات عملی یاران حضرت مهدی (عج) معرفی می فرماید: «إن صاحب هذا الأمر محفوظة له أصحابه لو ذهب الناس جمیعا، أتی الله له بأصحابه، وهم الذین قال الله عز و جل: «فإن یکفر بها هؤلاء فقد وکلنا بها قوما لیسوا بها بکفرین» وهم الذین قال الله فیهم: «فسوف یأتی الله بقوم یحبهم ویحبونه أذلة علی المؤمنین أعزة علی الکفرین؛[۳] به راستی صاحب این امر (امام زمان علیه السلام)، یارانش برای او نگهداری شده اند. اگر همه مردم نیز از بین بروند، خداوند یارانش را به او می رساند، و آنان همان کسانی اند که خدای عز و جل فرموده: «و اگر اینان بدان (به اسلام) کفر ورزند، بی گمان، گروهی [دیگر] را بر آن گماریم که کافر نباشند» و آنان همان کسانی اند که خداوند درباره آنان فرموده: «خداوند به زودی گروهی را خواهد آورد که آنان را دوست می دارد و آنان [نیز] او را دوست دارند. [اینان] با مؤمنان، مهربان و فروتن اند و با کافران سختگیرند.»

ماجرای ظهور به رفتارهایی گره خورده که ناشی از باور و اعتقاد قلبی محکم و راسخ باشد، رفتارهایی که مرزهای دقیق آن مشخص شده و به ظاهر آن بسنده نشده باشد که خدای ناکرده با ظاهری زیبا آب در آسیاب دشمن ریخته شود و برآیند آن به نفع مؤمنان و مظلومان عالم نباشد.

* حجت الاسلام مصطفی راهی استاد حوزه علمیه قم

================

پی نوشت:

۱.بحار الأنوار، محمدباقر بن محمدتقی مجلسی، ج ۷۷، ص ۱۷۷، انتشارات دار احیاء التراث العربی، بیروت.

۲.بصائر الدرجات فی فضائل آل محمد علیهم السلام، محمد بن حسن صفار، ج ۱، ص ۸۴، انتشارات مکتبه آیت الله العظمی المرعشی النجفی، قم، ۱۴۰۴ ه ق.

۳.الغیبة (للنعمانی)، مصحح: علی اکبر غفاری، ج ۱، ص ۳۱۶، انتشارات مکتبه الصدوق، تهران، ۱۳۹۹.

انتهای پیام/