به گزارش مشرق، زادگاه «خورجین بافی ایران» را می توان حسن آباد جرقویه، شهری در ۱۱۰ کیلومتری استان اصفهان نامید، شهر کوچک و کویری که در بسیاری از خانه های آن کارگاه های کوچک خورجین بافی هنوز فعال است. صنعت خورجین بافی، امروزه به دست بافته ای بدون گره گفته می شود که به صورت ذهنی و معمولا با نقوش هندسی مختلف و حتی زاویه دار بافته می شود و به طور معمول عرضی بین ۳۰ تا ۹۰ سانتی متر دارد که بافت آن در حالت قواره ای است و در چهارنوع موتوری، هوندایی، چرخی و الاغی تهیه می شود.

این بافته در قدیم برای جابه جایی بارها روی چهارپایان استفاده می شده و در واقع نوعی بالاپوش برای حیوانات بوده که به آن «پالان» هم می گفتند، اما بعدها برای موتور و دوچرخه نیز استفاده می شد، ضمن این که تا مدتی نیز در جهیزیۀ عروس هم استفاده می شده است.