در گفت و گو با باشگاه خبرنگاران جوان مطرح شد؛

طاهره کیایی تنکابنی، استاد زبان و ادبیات فارسی و محقق گفت: عبیدبن الابرص یکی دیگر از شاعران معروف معلقات سبعی است، این شاعر در سال ۴۵۵ میلادی متولد شد و تا سال ۵۵۴ زیست، نام کامل وی: (عبید بن الأبرص بن حنتم بن عوف بن جشم الأسدی) است که درباره ی زندگی او اختلاف بسیاری وجود دارد، پدر امرؤالقیس در ایام حیات او پادشاه بنی اسد بود و عبید مدح او را بسیار می کرد که به نوعی ندیم او به حساب می آمد.

به گفته کیایی تنکابنی، عبیدبن الابرص صاحب دیوان شعر است و مشهورترین شعر های او باعیه نام دارد که برخی آن را از معلقات شمرده اند، دیوان عبیدبن الابرص ۴۸ بیت دارد که در بهر وسیط می باشد.

وی افزود: یکی از ویژگی هایی که قصیده ی عبیدبن الابرص دارد این است که در وصف های خود شاعر را همراه با خود در صحنه می برد و می خواهد شنونده را با خود همراه سازد، او تلاش می کند تا آنچه را که می بیند به مخاطب خود نشان دهد.

او می گوید: عبیدبن الابرص لفظ و معنا را متناسب با هم به کار می برد و تلاش می کند لغات غربیه و سخت را نرم کند، این شاعر با ترتیب مناسب الفاظ و گاه تکرار های به موقع موسیقی دلپذیری را به شعر خود می بخشد.