به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، زیارت حضرت عباس علیه السلام که از سوی امام صادق علیه السلام صادر شده، در ردیف زیارت های معتبر منقول از امامان معصوم قرار می گیرد و نشان دهنده جایگاه رفیع حضرت ابوالفضل در نزد اهل بیت علیهم السلام است. همان گونه که زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها نیز از جانب امام معصوم نقل شده و دلالت بر مقام معنوی بی نظیر ایشان دارد، زیارتنامه حضرت عباس نیز نمادی از عظمت، وفاداری و منزلت والای این فرزند امیر مؤمنان است؛ به گونه ای که در این زیارت، ویژگی های ممتازی چون ایمان، ایثار و فداکاری آن حضرت مورد تصدیق و تأکید قرار گرفته و محبت و احترام ویژه خاندان وحی نسبت به او آشکار شده است.

در فرازی از این زیارتنامه می خوانیم

سلام الله وسلام ملائکته المقربین، وأنبیائه المرسلین، وعباده الصالحین، وجمیع الشهداء والصدیقین، و الزاکیات الطیبات فیما تغتدی و تروح علیک یا ابن أمیر المؤمنین.

سلام خدا و سلام فرشتگان مقربش و پیامبران مرسلش و بندگان شایسته اش و همه شهیدان و درست کرداران و راستگویان و درودهای پاک و پاکیزه در آنچه (صبح و شام) می آید و می رود بر تو باد ای فرزند امیرمؤمنان،

در این فراز نورانی از زیارت، با لحنی سرشار از ادب و تعظیم، سلام و درود الهی و فرشتگان مقرب و پیامبران مرسل، همراه با بندگان صالح خدا و همه شهیدان و صدیقان، نثار حضرت عباس علیه السلام می شود. این سلام همه جانبه، بیانگر عظمت و قداست شخصیت آن حضرت است، که نه تنها نزد انسان ها، بلکه در عالم ملائکه و مقامات آسمانی نیز مورد تکریم و توجه قرار دارد. در ادامه، با اشاره به ترکیب «فیما تغتدی وتروح»، گستره این صلوات و درودها چنان وسعت می یابد که سراسر شب و روز، یعنی در هر لحظه و ساعت، همه پاکی ها و طهارت ها به سوی ایشان روان می شود. واژه ی تغتدی از ریشه «غدا» به معنای صبح زود رفتن یا حرکت کردن در آغاز روز (بامداد) است. در عربی «غدو» یعنی ابتدای روز، آغاز صبح؛ و فعل «یغتدی» یا «تغتدی» یعنی حرکت می کند یا روانه می شود در صبح. ترکیب «فیما تغتدی وتروح» معمولا به معنای «آنچه صبح و شام (تمام ساعات شبانه روز) بر تو روانه می شود» است.

در فراز دیگر از این زیارتنامه می خوانیم:

أشهد لک بالتسلیم والتصدیق والوفاء والنصیحة لخلف النبی صلی الله علیه وآله المرسل، والسبط المنتجب، والدلیل العالم، والوصی المبلغ، والمظلوم المهتضم.

شهادت می دهم که تو، نهایت تسلیم و تصدیق و وفاداری و خیرخواهی را برای جانشین پیامبر صلی الله علیه وآله، آن نوه ی برگزیده، راهنمای دانا، وصی ابلاغ کننده ی پیام الهی، و مظلوم حق پایمال شده ابراز داشتی.

در این عبارت، زائر با زبانی سرشار از تعظیم و ستایش، به مقام حضرت عباس علیه السلام شهادت می دهد که او نمونه کامل بندگی و وفاداری نسبت به جانشین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بوده است. این شهادت یعنی گواهی می دهد که عباس علیه السلام تمام وجود خویش را در مسیر اطاعت، ایمان، پایبندی به عهد و خیرخواهی، نثار امام زمان خویش کرد؛ یعنی همه وجودش در راه حمایت و نصرت امام حسین علیه السلام ـ که جانشین پیامبر، نوه برگزیده، راهنمای آگاه، وصی و مبلغ الهی و مظلوم حق پایمال شده بود ـ به کار بسته شد. او نه تنها تسلیم دستور امام زمانش بود، بلکه با قلب و جان سخنان و راه او را تصدیق کرد، در سخت ترین عرصه وفاداری نمود و نهایت نصیحت و خیرخواهی را داشت. این پاراگراف خلاصه و تفسیرگر، عمق ایمان و میزان فداکاری و شناخت حضرت عباس از مقام امامت و وظیفه الهی خویش را به زیباترین وجه بیان می کند.

فجزاک الله عن رسوله وعن أمیر المؤمنین وعن الحسن والحسین صلوات الله علیهم أفضل الجزاء بما صبرت واحتسبت وأعنت فنعم عقبی الدار

پس خداوند به خاطر صبری که ورزیدی، امید و پاداشی که داشتی و یاری ای که کردی، بهترین پاداش را از جانب پیامبرش و امیرالمؤمنین و حسن و حسین (درود خدا بر آنان باد) به تو عطا فرماید؛ چه نیکوست سرانجام آن سرا.

در این فراز، زائر از خداوند درخواست می کند که به پاس شکیبایی، امیدواری به پاداش الهی و یاری رسانی حضرت عباس علیه السلام، بهترین پاداش خود را از طرف پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، امیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین علیهم السلام، به او عطا فرماید. این دعا گواهی بر مقام بلند حضرت عباس است که با صبر در سختی ها، امید به ثواب الهی، و فداکاری بی مانندش، شایسته برترین اجر و پاداش در آخرت گشته و به حق فرجام و سرانجامی نیکو یافته است؛ چنان که عاقبت نیک، نصیب شایستگان راه خداست.

انتهای پیام/