به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، روز هشتم ذی الحجه از جهت تاریخ عاشورا، مصادف با آغاز مرحله دوم حرکت امام حسین علیه السلام بود که از مکه به سوی کربلا انجام شد. ماجرا از این قرار است که وقتی امام حسین همراه با کاروانیان از مدینه خروج کردند، در مسیر حرکت خویش به مکه رسیدند. امام حدود چهار ماه در مکه ماند. در این مدت نامه های دعوت اهالی کوفه به دست ایشان رسید. ایشان برای اطمینان از محتوای نامه ها، مسلم بن عقیل را به سمت کوفه و سلیمان بن رزین را به سمت بصره فرستاد. با وجود احتمال ترور امام حسین در مکه به دست عاملان یزید و نیز دعوت کوفیان و تأیید سفیر امام از درست بودن دعوت کوفیان، امام در هشتم ذی الحجه با ۸۲ نفر از کاروانیان راهی کوفه شد. برخی از مورخان و محدثان از جمله شیخ مفید نوشته اند امام حسین برای خارج شدن از مکه، حج خود را ناتمام گذاشت و نیت خود را از حج به عمره مفرده برگرداند و از احرام خارج شد. ( اعلام الوری، ج۱، ص۴۴۵)

امام حسین قبل از آنکه حرکت خود را آغاز کند، طی خطبه ای فرمود «الحمدلله و لا قوة إلا بالله و صلی الله علی رسوله و سلم، مرگ بر گردن آدمی زاده، همانند گردنبندی بر گردن دختران جوان مقدر شده است (مرگ همیشه همراه آدمی است) و اشتیاق من به دیدار گذشتگانم (پدر و مادرم و جد و برادرم) همانند اشتیاق یعقوب به دیدار یوسف است. مرا کشتارگاهی مقرر است که باید آنجا برسم، گویی می بینم پیوندهای بدن مرا گرگان بیابان ها از هم جدا می کنند در سرزمینی میان نواویس و کربلا تا روده های خالی و انبان های گرسنه را از پاره های تن من پر کنند، آدمی از سرنوشت ناگزیر است، ما خاندان رسالت به رضای خداوند راضی هستیم و به بلایش شکیبا، و خداوند بهترین پاداش شکیبایان را به ما عطا خواهد فرمود؛ هرگز پاره تن رسول خدا از او جدا نشود و همگی در جایگاه قدس در کنار اویند تا دیده اش با آنان روشن شود و وعده الهی به آنان تحقق یابد.» الحمد لله و ما شاء الله و لا حول و لا قوة إلا بالله صلی الله علی رسوله و سلم خط الموت علی ولد آدم مخط القلادة علی جید الفتاة و ما أولهنی إلی أسلافی اشتیاق یعقوب إلی یوسفو خیر لی مصرع أنا لاقیه کأنی بأوصالی تتقطعها عسلان الفلوات بین النواویس و کربلاء فیملأن منی أکراشا جوفا و أجربة سغبا لا محیص عن یوم خط بالقلم رضی الله رضانا أهل البیت نصبر علی بلائه و یوفینا أجر الصابرین لن تشذ عن رسول الله ص لحمته و هی مجموعة له فی حظیرة القدس تقر بهم عینه و ینجز بهم وعده. (مثیر الأحزان، ص۴۱)

بعد در عبارتی کلیدی فرمود «من کان باذلا فینا مهجته وموطنا علی لقاء الله نفسه فلیرحل معنا فإنی راحل مصبحا إن شاء الله تعالی؛ آگاه باشید، هر یک از شما که حاضر است در راه ما از خون خویش بگذرد و جانش را در راه لقای پروردگار نثار کند، پس آماده حرکت با ما باشد که من فردا صبح حرکت خواهم کرد، ان شاءالله.»

این خطبه حداقل حاوی چند نکته کلیدی است: اولین نکته درباره آگاهی امام از سرنوشت خویش و کاروانیان است، آنجا که فرمود «مرا کشتارگاهی مقرر است که باید آنجا برسم.»همچنان که امام بارها بر این مسئله تأکید داشتند، از جمله روایت خود آن حضرت که از رسول الله صلی الله علیه و آله نقل فرمود «یا حسین، اخرج فإن الله قد شاء أن یراک قتیلا» یعنی ای حسین، قیام کن؛ چرا که خداوند می خواهد تو را در حالی که کشته شدی، ببیند.» دومین نکته، درباره شرط همراهی با امام حسین و یا شرط ورود به کاروان حسینی است که همان بذل جان در راه عترت است. بر این اساس، ماجرای عاشورا نه صرفا رویدادی تاریخی بلکه برنامه ای از جانب خدا بود که باید در مقطعی از زمان از مجرای امام حسین علیه السلام رقم می خورد؛ هرچند این قیام الهی، تبعه رفتار منفی امت پس از جریان غدیر بود که سبب فاصله گیری مسلمانان از نور ولایت عترت بود و این تاریکی باید به سبب خون سید الشهداء تا حد زیادی زدوده می شد.

انتهای پیام/