خبرگزاری مهر- گروه دین و آئین: محمد علی انصاری، مفسر قرآن کریم و استاد حوزه و دانشگاه به تفسیر آیاتی از قرآن کریم و بیانات امیر حکمت و بلاغت امیرمومنان علی (ع) و شرح دعاهای صحیفه سجادیه پرداخته است که به صورت روزانه و موضوعی، در ماه مبارک رمضان تقدیم مخاطبان خواهد شد. در روز دهم ماه مبارک رمضان محمدعلی انصاری مفسر قرآن در بیان چگونگی مرگ روح و جان به شرح و تفسیر سوره یس پرداخته است که در زیر می خوانید:

در آیه ۱۲ سوره یس خداوند می فرماید: «إنا نحن نحیی الموتیٰ» موتی و میت یک معنای حقیقی دارد یعنی کسی که زمان انتقالش به زمان برزخ رسیده است و یک معنای مجازی دارد و میت دیگری در قرآن داریم. خداوند در قرآن می فرماید «إنک لا تسمع الموتی » پیغمبر صدای تو به گوش این مردگان نمی رسد که خطاب به ابوجهل دارد. خداوند این مردگان را موتی نام می برد اینها کسانی هستند که می خورند و چشم و گوش دارند ولی اینها مرده اند.

چه چیزی از اینها مرده است؟ روح و جانشان مرده است و مجاری ادراکشان بسته است مثل مرده ای که جنازه اش نمی بیند ولو اینکه حرکت می کنند اما نمی بینند و نه حرف خوب اثری بر جانشان می گذارد.

فویل قاسیه قلوبهم اینها به قساوت رسیدند و قساوت جان را قرآن مرگ می داند. در دعای زیبای مناجات خمسه العشر می فرمایند: «إلٰهی ألبستنی الخطایا ثوب مذلتی، وجللنی التباعد منک لباس مسکنتی، وأمات قلبی عظیم جنایتی، فأحیه بتوبة منک یا أملی وبغیتی، ویا سؤلی ومنیتی؛ خدایا! گناهان بر من لباس خواری پوشانده و دوری از تو جامه درماندگی بر تنم پیچیده و بزرگی جنایتم دلم را میرانده، پس آن را با توبه به درگاهت زنده کن، ای آرزویم و مرادم و خواسته ام و امیدم»

رفتار و عمل ما جامه ذلت بر تن و جان من کرده است و جان دل من میرانده خانه دل ما را از روی کرمت عمارت کن. خدایا فکری به حال ما بکن و ما را زنده کن.

چهار چیز است که انسان را می میراند و به مرگ دوم که همان مرگ جان و دل است مبتلا می کند.

اول «الذنب علی الذنب» اینکه انسان گناه کند و فرصت رجوع به خودش ندهد و دوباره گناه کند گاه انسان خطایی می کند و به خود می آید و استغفرالله می گوید و برمی گردد اما زمانی که انسان گناه می کند و بر گناهش مجدد گناهی دیگر انجام می دهد که این دیگر انسان را می میراند و انسان را دچار رسوب و رکود می کند.

دوم فرو رفتن در مسائل جنسی و تنوع طلبی به معنای اینکه زهر چمن که رسیدی گلی بچین و برو. روح نمی گذارد و اجازه نمی دهد. چون انسان و آدمی را به حیات حیوانی می کشاند.

سوم «ممارات الاحمق» بگو مگو کردن و صرف عمر با نابخردان روح انسان را می میراند.

چهارم نشستن با مردگان. راوی سوال کرد نشستن با مردگان چیست؟ مرده دلان و فسردگان آنهایی که تمام هم و غم دلشان صرف امور دنیایی است آنهایی که در شهوات و لذات فرو رفته اند و معاشرت با آنها روح انسان را می میراند.

اینها عواملی است که انسان را میت می کند در حالی که انسان سرا پاست.